DAHIL SA HINDI KO NA NAKAYA PA ANG BUNG4NGA NG AKING BYENAN AY PALIHIM KO SIYANG NIRECORD

Nagsimula ang problema ko sa byenan ko noong lumipat na kami ng bahay ng anak nya na asawa ko kuys.

Walang araw na hindi sya nagpupunta ng bahay para bungangaan ako at sinasabi palagi na inaagaw ko ang anak nya.

Buti na lamang at wala pa kaming anak kaya walang nakakarinig sa mala bazooka na bunganga ng aking byenang babae.

Inaawat naman sya ng byenan kong lalake subalit pati ito ay hindi umuubra sa asawa nyang dambuhala.

Nagpatuloy ang ganoong sistema hanggang sa naburyong ako kuya Ed. Nag isip ako kung paano makakaganti sa kanya pero in a nice way.

Nakita ko ang cellphone ko at dito ako nakapag isip ng magandang plano. Habang nagtatatalak ang byenan ko ay inirecord ko ang kanyang mga pagmumur4.

Pagsapit ng araw ng pasko, kinuha ko ang malaking speaker at dinala sa harap ng nakasaradong pintuan.

Kinabukasan pagsapit ng madaling araw ay nagising ako sa mga malalakas na katok ng byenan ko. Hindi na ako nakapagpigil pa.

Naka bluetooth na noon ang cp ko at pagdampot ko nito ay plinay ko ang nakarecod nyang boses ng naka full volume.

Kitang kita ko mula sa bintana ang pagkagulat ng aking byenan kuys. Pati ang ibang mga kapitbahay na nakiusyoso ay hindi napigilan ang matawa.

Lumabas din sa kwarto ang asawa ko dahil sa naingayan pero ang akala kong aawayin nya ako ay hindi pala. Natawa na lang din syang napakamot sa batok.

Simula noon ay hindi na sya ganon sa akin kuys kasi hindi na nya ako kinikibo. Nagsorry ako at tumatango lang sya.

Salamat kuys kung isa sa mga kwentong karanasan ko ang mapili mong ilapag. Mabuhay and merry xmas happy new year to all.

Simula ng araw na iyon, kuys Ed, parang may diyamanteng tumusok sa sikmura ng byenan ko. Hindi na siya nagpupunta ng bahay para magwala. Kung magkita man kami sa daan, ibinababa niya agad ang tingin at nagmamadaling maglalakad palayo na para bang may hinahabol na dyip.

Akala ko tapos na ang laban. Akala ko panalo na ako.

Pero isang linggo pagkatapos ng insidente, nag-ring ang phone ng asawa ko. Nakita kong nanlaki ang mata niya habang nakikinig. “Ma, sandali… ano?” sabi niya sabay tingin sa akin na may halong pagtataka.

Pagbaba ng tawag, napabuntong-hininga siya. “Inay, pumunta raw sa munisipyo. Nagrereklamo raw na may audio recording ka ng boses niya na pinalakas mo sa speaker. Baka raw kasuhan ka ng unjust vexation o kung ano man.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko inasahang aabot sa ganito. Ang akala ko’y natuto na siya, pero ang totoo, naghanap lang pala siya ng paraan para makaganti—at sa legal na paraan pa.

Lumapit ako sa abogado ng kaibigan ko. Sabi niya, “Wala naman pong laban ang byenan niyo, lalo na kung totoo naman ang inirereklamo niyo sa kanya. Ang problema lang, may audio recording kayo na pinalabas nang walang pahintulot niya. Delikado ‘yun.”

Kinabahan ako. Unang beses sa buhay ko makararanas ng ganito—na parang ako pa ang masama sa paningin ng batas kahit ako naman ang inaapi.

Dumating ang araw ng mediation sa barangay. Nakaupo kaming magkabilang-panig—ako, ang asawa ko, at ang biyenan kong lalaki sa isang tabi. Sa kabila naman, ang biyenan kong babae, kasama ang ilan niyang kapitbahay na naging saksi sa mga pang-aaway niya sa akin noon.

Nang buksan ang usapan, hindi na ako umimik. Hinayaan ko siyang magsalita. At sa harap ng kapitan at ng mga tao, isa-isang lumabas ang katotohanan.

“Sabi n’yo po, iniinsulto ko kayo? Eh ‘yung mga araw-araw na pagsigaw n’yo sa harap ng bahay namin, hindi po ba iyon paninirang-puri?” sabi ko nang bigyan ako ng pagkakataong magsalita.

Umiling ang kapitan. “Ate,” sabi niya sa biyenan ko, “base po sa mga naririnig ko, kayo po talaga ang nang-aaway. Ang ginawa lang ng manugang n’yo, nairecord kayo. Mali po ‘yun technically, pero unahin po natin ang ugat ng problema—bakit kayo nag-aaway?”

Doon na lumabas ang lahat. Napaiyak ang biyenan ko. “Kasi po… parang kinuha niya ‘yung anak ko sa akin. Dati kasi, kasama ko ‘yung anak ko araw-araw. Ngayon, parang hindi ko na siya makausap nang maayos.”

Napatingin ako sa asawa ko. Tumayo siya at lumuhod sa harap ng nanay niya. “Ma, hindi po ako nawawala. Nandito lang po ako. May sarili na po akong pamilya, pero anak pa rin po ako n’yo. Hindi po ibig sabihin noon ay inagaw na ako ni [name].”

Doon na lumambot ang puso ng biyenan ko. Nagkaholding-handsan pa kaming lahat. Hindi ko inakala na magkakaganito.

Simula noon, nagbago na ang lahat. Hindi na siya palaaway. Minsan, nagpapadala pa siya ng pagkain sa amin. At ang audio recording na iyon? Bura na. Pero ‘yung lesson—’yung natutunan naming magpatawad at mag-unawaan—’yun ang hindi nabubura.

Kaya kuys Ed, tandaan ko ‘to: Minsan, hindi kailangan ng matinding ganti. Kailangan lang ng tamang timing at bukas na puso—at ‘yung speaker, hindi na mauulit. Pero kung magwala na naman siya… naka-standby lang ‘yun, pero alam mo na. Chz!