“BULAG KA NAMAN KAYA HINDI MO MAKIKITA NA NILOLOKO KITA” — IYAN ANG BULONG NG ASAWA KO HABANG KAHALIKAN ANG BEST FRIEND KO SA HARAP KO. PERO SA ARAW NG PIRMAHAN NG MANA, TINANGGAL KO ANG SALAMIN KO AT SINABI: “KITANG-KITA KO KAYO.”

Ako si Celestina. Tagapagmana ng Vuyen Empire, isa sa pinakamayamang angkan sa bansa. Dalawang taon na ang nakararaan, naaksidente ako sa kotse. Namatay ang Daddy ko, at ako naman ay nabulag. Dahil wala akong ibang kamag-anak, ang asawa kong si Raldy ang naging mata ko. Siya ang nag-aalaga sa akin, siya ang nagpapatakbo ng kumpanya, at siya ang nagpapakain sa akin. Ang tingin ng lahat kay Raldy ay isang Saint. Isang ulirang asawa na hindi iniwan ang baldado niyang misis.

Pero sa loob ng mansyon namin, impyerno ang buhay ko. Akala ni Raldy, porket bulag ako, bingi na rin ako. Araw-araw, naririnig ko ang pagpasok ng best friend kong si Erica. Si Erica, na akala ko ay dumadalaw para kumustahin ako, ‘yun pala ay para landiin ang asawa ko.

“Babe,” rinig kong sabi ni Raldy habang nakaupo ako sa wheelchair sa gilid ng sala. “Ang tagal naman mamatay ng babaeng ‘yan. Sawang-sawa na akong magpunas ng dumi niya.” “Konting tiis na lang,” sagot ni Erica. Rinig ko ang halik nila. Ang tunog ng balat sa balat. “Kapag napapirma mo na sa kanya ang Transfer of Rights, sa atin na ang bilyones niya. Tapos pwede na nating ituloy ang plano… itutulak natin siya sa hagdan at palabasin na aksidente.”

Nanginginig ang laman ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumayo at saktan sila. Pero pinili kong manahimik. Pinili kong maging “gulay.” Dahil may hindi sila alam. Isang buwan na ang nakakaraan, bumalik na ang paningin ko. Ang corneal transplant na ginawa sa akin sa Amerika (na inilihim ko at sinabi kong check-up lang para sa kidney) ay nagtagumpay. Nakikita ko na sila. Nakikita ko kung paano nila ako duraan sa kape ko. Nakikita ko kung paano nila ako pagtawanan habang nagbibilang sila ng pera ko. Tiniis ko ang lahat ng iyon para sa isang grandiosong paghihiganti.

Ngayong gabi ang 10th Anniversary ng Vuyen Corp. Gaganapin ito sa Grand Ballroom ng pag-aari kong hotel. Ito rin ang gabi na i-aannounce ni Raldy na siya na ang opisyal na may-ari ng lahat, sa pamamagitan ng pagpapapirma sa akin ng dokumento sa harap ng Board of Directors at media…

Nakatayo ako sa gitna ng stage, suot ang aking itim na salamin at hawak ang isang puting baston. Si Raldy ay nasa tabi ko, ang kanyang kamay ay nakahawak sa aking baywang—isang hawak na tila mapagmahal sa paningin ng media, ngunit para sa akin ay parang haplos ng isang ahas.

“Ladies and gentlemen,” masayang panimula ni Raldy sa mikropono. “Dahil sa kalagayan ng aking mahal na asawa, napagdesisyunan naming ilipat sa akin ang buong pamamahala ng Vuyen Empire upang masigurado ang kinabukasan ng kumpanya at ang kanyang kapakanan.”

Inilapag ni Erica, na nakasuot ng isang pulang gown na tila nagmura sa sobrang ikli, ang mga dokumento sa harap ko. “Pirma na, Celestina. Para matapos na ang paghihirap mo,” bulong niya sa akin, sabay kurot sa braso ko na hindi nakikita ng camera.

Ang Paghaharap

Kinuha ko ang panulat. Akmang pipirma na ako nang bigla akong tumigil. Lumingon ako kay Raldy, direkta sa kanyang mga mata, kahit pa suot ko ang salamin.

“Raldy, sigurado ka ba rito?” tanong ko.

“Siyempre, babe. Para sa atin ‘to,” sagot niya, halata ang pagkainip sa boses.

Dahan-dahan kong itinaas ang aking kamay at tinanggal ang aking itim na salamin. Ang buong ballroom ay natahimik. Ang mga flash ng camera ay nagmistulang kidlat. Tumitig ako kay Erica, pagkatapos ay kay Raldy.

“Kitang-kita ko kayo,” malamig kong sabi.

Nanlaki ang mga mata ni Raldy. Napaatras si Erica at nabitawan ang kanyang wine glass. “C-Celestina? Nakakakita ka?” utal ni Raldy.

Ang Plot Twist: Ang Tunay na Bitag

Ngumiti ako—isang ngiting puno ng pait at tagumpay. “Isang buwan na, Raldy. Nakita ko kung paano niyo pinagplanuhan ang kamatayan ko. Nakita ko kung paano niyo dinuduraan ang pagkain ko. At higit sa lahat…”

Itinuro ko ang higanteng screen sa likod namin. Biglang nag-play ang isang video—hindi ito ang promotional video ng kumpanya. Ito ay kuha mula sa mga hidden camera na ipinalagay ko sa loob ng kwarto namin at sa opisina. Malinaw na nakikita ang kanilang paglalambingan at ang pag-amin nila sa pagpatay sa Daddy ko sa pamamagitan ng pag-sabotahe sa preno ng kotse namin noon.

“Hindi lang Transfer of Rights ang hawak ko ngayon,” sabi ko habang inilalabas ang isa pang set ng dokumento. “Hawak ko ang warrant of arrest para sa inyong dalawa. Ang mga pulis ay nasa labas na.”

Ang Pagbagsak

Sinubukan ni Raldy na sumugod sa akin, ngunit bago pa siya makalapit, hinarang na siya ng mga security guard na matagal ko nang binayaran para sa gabing ito. Si Erica naman ay pilit na tumatakas pero nahuli siya sa exit ng mga undercover na pulis.

Lumapit ako kay Raldy, na ngayon ay nakapuso na sa sahig. Yumuko ako at bumulong sa kanya, sapat na para siya lang ang makarinig:

“Sabi mo bulag ako kaya hindi ko makikita ang panloloko niyo? Ang totoo, Raldy, ikaw ang bulag. Bulag ka sa kasakiman, kaya hindi mo napansin na matagal mo na akong pinalitan sa puso mo… pero hinding-hindi mo mapapalitan ang pangalan ko sa titulong ito.”

Pinunit ko ang Transfer of Rights sa harap ng mukha niya.

Ang Vuyen Empire ay mananatiling sa akin. At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, ang mundong dati ay madilim ay naging napakaliwanag—dahil sa wakas, wala na ang mga aninong sumisira sa buhay ko.

Gusto mo bang gawan ko ng detalye ang naging pagdurusa nina Raldy at Erica sa loob ng kulungan sa susunod na kabanata