Hindi ko alam kung tama ba yung ginawa ko, pero hanggang ngayon yun pa rin yung naiisip ko tuwing tinitingnan ko yung misis ko habang natutulog.

May isang gabi kasi na may nalaman ako na hindi ko inaasahan. May nagkakagusto pa pala sa kanya. Hindi lang simpleng tingin o paghanga—yung tipong seryoso. Yung tipong kaya siyang ligawan kahit alam na may asawa na siya.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang may kumurot sa dibdib ko nung nalaman ko yun. Hindi galit yung naramdaman ko… kundi takot.

Takot na baka isang araw may mas lamang sa akin.
Mas gwapo. Mas may pera. Mas may oras sa kanya.

Hindi naman ako perpektong asawa. Madalas pagod galing trabaho, minsan wala nang energy makipagkwentuhan, minsan hindi ko napapansin na matagal na pala siyang naghihintay ng lambing o simpleng tanong kung kumusta na siya.

Pero mahal na mahal ko yung babaeng yun.

Naalala ko nung unang beses ko siyang makita. Hindi ko alam kung bakit siya yung pinili kong ligawan kahit marami namang iba. Siguro kasi siya yung klase ng babae na kahit tahimik lang, parang gumagaan yung mundo kapag kasama mo.

At ngayon… may ibang taong nakakakita rin ng halaga niya.

Doon ako natakot.

Hindi ko sinabi sa kanya agad. Ilang araw ko ring kinimkim. Pinapanood ko lang siya sa mga simpleng ginagawa niya—yung pagtawa niya habang nanonood ng TV, yung pag-aayos niya ng buhok sa umaga, yung paraan niya ng pag-aalaga sa bahay namin.

At bigla kong naisip…

“Paano kung mawala siya?”

Hindi dahil iiwan niya ako agad. Kilala ko naman siya. Pero alam niyo yung pakiramdam na baka isang araw may dumating na taong kayang ibigay yung mga bagay na minsan nakakalimutan kong ibigay?

Kaya nung gabing yun, niyakap ko siya nang mas mahigpit kaysa dati.

Nagulat pa siya.

“Seryoso, anong meron?” tanong niya habang natatawa.

Hindi ko nasagot agad. Ang nasabi ko lang,
“Mahal na mahal kita.”

Hindi niya alam na sa loob-loob ko, natatakot ako. Natatakot akong mawala yung babaeng nagbigay kulay sa buhay ko.

Lumipas ang mga buwan.

Tapos isang araw, lumapit siya sa akin hawak yung pregnancy test. Nanginginig pa yung kamay niya.

“Love… positive.”

Hindi ko maipaliwanag yung naramdaman ko nung oras na yun. Parang may halo—gulat, saya, kaba, at kung ano pa.

Yung totoo?

Doon ko narealize na hindi ko siya binuntis dahil may nagkakagusto sa kanya.

Binuntis ko siya dahil mahal ko siya… at takot akong dumating yung araw na magising ako na wala na siya sa tabi ko.

Pero mas lalo kong naintindihan na mali pala yung iniisip ko noon.

Kasi nung sinabi niya sa akin,
“Alam mo, kahit may magkagusto pa sa akin na iba, ikaw pa rin ang pipiliin ko.”

Doon ako natahimik.

Hindi pala siya yung mawawala.

Yung takot ko lang pala yung kailangang mawala.

At ngayon, habang hinihintay namin yung pagdating ng anak namin, mas lalo kong naiintindihan na hindi mo kailangang itali ang isang tao para manatili siya.

Minsan sapat na yung mahal niyo talaga ang isa’t isa… para piliin niyo ang isa’t isa araw-araw

Dahan-dahan ngunit makabuluhan ang lumipas ng mga sumunod na buwan.

Nagsimula akong magbago—hindi dahil sa takot akong mawala siya, kundi dahil gusto kong maging mas mabuting asawa. Natuto akong umuwi nang mas maaga, natutong magtanong ng mga simpleng bagay tulad ng, “Pagod ka ba ngayon?” o “Ano ang gusto mong kainin?” Ang mga bagay na dati kong iniisip na walang kabuluhan ay naging dahilan upang mapanatiling mainit ang aming pagsasama.

Nagbago rin siya.

Hindi dahil nagtanong ako, kundi dahil nararamdaman niya ito. Mas ngumiti siya, mas madalas na humahawak sa aking kamay, at kung minsan ay ipinapatong ang kanyang ulo sa aking balikat tulad noong mga unang araw ng aming relasyon.

Isang gabi, habang lumalaki ang kanyang tiyan, nakaupo kami sa balkonahe. Humihip ang banayad na simoy ng hangin, maingay ang lungsod sa malayo, ngunit payapa ang aming kinaroroonan.

Bigla siyang nagtanong:

“Natatakot ka pa rin bang mawala ako?”

Natahimik ako sandali.

Pagkatapos ay umiling ako.

“Hindi tulad ng dati.”

“Bakit?”

Tiningnan ko siya, saka inilagay ang kamay ko sa tiyan niya—kung saan lumalaki ang anak namin araw-araw.

“Dahil naiintindihan ko… kung aalis ka, hindi dahil may mas makakabuti sa iyo. Ito ay dahil hindi ako sapat na karapat-dapat para alagaan ka.”

Hindi siya agad nagsalita. Hinawakan niya lang nang mahigpit ang kamay ko.

Pagkatapos ng ilang sandali, bumulong siya:

“Kung gayon, maging mabuti ka lang sa akin araw-araw. Hindi ko kailangang maging perpekto… Ikaw lang ang kailangan ko.”

Ang simpleng pangungusap na iyon, ngunit sapat na para maalala ko ito habang buhay.

Noong araw na isinilang ang anak namin, nakatayo ako sa labas ng delivery room, nanginginig ang mga kamay ko nang labis kaya hindi ako makatayo. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, naramdaman kong malakas at mahina ako nang sabay.

Nang ilabas ng nars ang sanggol, sinabi niya:

“Binabati kita, lalaki ito.”

Tiningnan ko ang maliit na sanggol na iyon… at napaluha.

Hindi na dahil sa takot.

Kundi dahil sa kaligayahan.

Nang gabing iyon, pagkatapos niyang makatulog, umupo ako sa tabi ng kama, pinagmamasdan silang dalawa.

Bigla kong napagtanto—

Dati, iniisip ko ang pag-ibig ay tungkol sa mahigpit na paghawak… takot na mawala ang isa’t isa, takot na maging mahina, takot na may ibang taong pumigil sa amin.

Pero ngayon naiintindihan ko na…

Ang pag-ibig ay hindi tungkol sa “paghawak.”

Ito ay tungkol sa pagpili na manatili—araw-araw, gaano man karami ang iba pang mga pagpipilian.

At kung isang araw, may ibang taong mahulog sa aking asawa…

Hindi na ako matatakot.

Dahil alam kong—

Ang taong pinili niya… ay ako pa rin.

Hindi dahil perpekto ako.

Kundi dahil natutunan ko kung paano siya mahalin… sa tamang paraan.