BINUHUSAN AKO NG TUBIG NG MADRASTA KO AT SINIGAWAN NA HINDI AKO KAPAMILYA — PERO PAGPASOK NG PINAKAMAYAMANG TAO SA BANSA, LUMUHOD SILANG LAHAT SA HARAP KO



“Tubig! Ang bagal-bagal mo naman kumilos, Ella!”

Napapikit na lang ako sa sigaw ni Bea. Gabi ng Grand Family Reunion ng pamilya Valderama. Kumikinang ang buong mansyon dahil sa mga chandelier, mamahaling alahas, at designer gowns ng mga bisita.

Ako? Suot ko ang kupas na uniform ng mga katulong.

Ako si Ella. Dati, anak ako ng may-ari ng bahay na ito. Pero simula nang mamatay si Papa, ang turing sa akin ng madrasta kong si Tita Cora at ng anak niyang si Bea ay hindi na kapamilya… kundi alila.

“Sorry, Bea. Eto na,” bulong ko habang bitbit ang mabigat na pitsel ng tubig at juice.

Nagmamadali ako dahil naubusan na ng inumin sa mesa nina Tito Ramon. Pero sa kamalas-malasan, sumabit ang paa ko sa laylayan ng makapal na carpet.

SPLASH!

Tumalsik ang tubig. Hindi lang sa sahig, kundi sa mismong limited edition na sapatos ni Tita Cora.

Tumigil ang musika. Tumahimik ang tawanan. Lahat ng mata, nakatingin sa akin.

(Ang Pamamahiya)

Ramdam ko ang init ng tingin ni Tita Cora bago pa siya magsalita.

“Tanga!” sigaw niya.

Hinablot niya ang pitsel mula sa kamay ko. Akala ko ilalapag niya ito, pero sa harap ng mahigit sandaang bisita… ibinuhos niya ang natitirang malamig na tubig sa mukha ko.

Basang-basa ako. Nanunuot ang lamig sa buto, pero mas masakit ang init ng kahihiyan habang tumutulo ang tubig kasabay ng luha ko.

“Wala ka talagang kwenta!” nanggigigil na bulyaw ni Tita Cora. “Sinisira mo ang gabi ko! Sinira mo ang sapatos ko!”

“Tita… sorry po… hindi ko sinasadya…” hikbi ko habang nanginginig.

“Sorry?! Mababayaran ba ng sorry mo ang kahihiyang dinala mo?!” Dinuro niya ako sa noo. “Tandaan mo ito, Ella! HINDI KA MIYEMBRO NG PAMILYANG ITO! Isa ka lang palamunin! Sampid ka lang dito! Layas! Lumabas ka sa pamamahay ko!”

Rinig ko ang impit na tawa ni Bea habang kinukunan ako ng video sa cellphone niya. Ang mga kamag-anak namin? Wala man lang tumulong. Lahat sila, diring-diri na nakatingin sa akin.

Tatalikod na sana ako. Handa na akong umalis at tanggapin na wala akong lugar sa mundo nila.

Pero biglang…

BLAG!

Bumukas nang malakas ang main door ng mansyon.

(Ang Pagpasok ng “Hari”)

Pumasok ang sampung armadong bodyguards na naka-uniporme. Agad silang humawi sa gitna, tila nagbibigay-daan sa isang hari.

Sa likod nila, naglakad ang isang lalaking kilala ng lahat sa business world. Si Don Rafael, ang pinakamayamang bilyonaryo sa Asya. Ang may-ari ng kumpanyang pinapangarap pasukan ng bawat negosyante sa kwartong iyon.

Natulala si Tita Cora. Mula sa galit, biglang napalitan ng paimbabaw na ngiti ang mukha niya. Inayos niya agad ang buhok at damit niya.

“Don Rafael!” tili ni Tita Cora na parang teen ager. “Oh my God! Nandito kayo! Welcome po sa humble home namin! Anong karangalan po ito!”

Aakmang bebeso sana si Tita Cora. Pero nilampasan siya ni Don Rafael na parang hangin. Ni hindi siya tinapunan ng tingin nito.

Dire-diretso ang lakad ng bilyonaryo. Ang kanyang mga mata ay nakapako lang sa iisang tao—sa akin.

Huminto siya sa harap ko—basang-basa, nanginginig, at mukhang basahan.

Tumahimik ang buong mansyon. Rinig mo ang pagbagsak ng karayom.

(Ang Pagyuko)

Dahan-dahang hinubad ni Don Rafael ang kanyang mamahaling coat. Sa harap ng lahat, isinuot niya ito sa balikat ko para takpan ang basang damit ko.

Pagkatapos, ang ginawa niya ang nagpatigil ng tibok ng puso ng lahat.

Yumuko (bow) si Don Rafael sa harap ko. Isang malalim at respetadong pagpupugay.

“Good evening, President Ella,” bati ni Don Rafael nang malakas at malinaw.

Napasinghap ang lahat. Nalaglag ang panga ni Bea.

“P-President?!” bulong ni Tita Cora, namumutla. “Don Rafael, nagkakamali kayo! Si Ella lang ‘yan! Ang tanga naming ampon!”

Dahan-dahang humarap si Don Rafael kay Tita Cora. Ang tingin niya ay malamig at nakakamatay.

“Ampon?” mariing tanong ni Don Rafael. “Ang babaeng binuhusan mo ng tubig ay si Ms. Ella Valderama. Siya ang Secret Majority Shareholder ng kumpanya ko. Siya ang tunay na nagmamay-ari ng 60% ng stocks ng Rafael Group na ipinamana sa kanya ng Lolo niya—ang yumao kong partner.”

Naglakad si Don Rafael palapit kay Tita Cora.

“Sa madaling salita,” dagdag niya. “Siya ang Boss ko. At siya ang may-ari ng lupang tinitirikan ng bahay na ito.”

(Ang Pagbaligtad ng Mundo)

Nanghina ang tuhod ni Tita Cora at napaupo sa sofa. Nabitawan ni Bea ang cellphone niya—basag.

“Ella…” nanginginig na sabi ni Tita Cora, pilit na ngumingiti kahit nanginginig ang labi. “Anak… totoo ba?”

Inayos ko ang coat ni Don Rafael sa balikat ko. Pinunasan ko ang mga luha sa pisngi ko. Nawala ang takot sa mga mata ko. Pinalitan ito ng lamig.

“Oo, Tita,” sagot ko. Ang boses ko ay matatag na. “Matagal ko nang gustong sabihin. Hinintay ko lang ang 18th birthday ko ngayong gabi para makuha ko ang mana ko nang buo.”

Lumapit ako kay Tita Cora. Amoy niya ang takot.

“Sabi mo kanina, hindi ako kapamilya, ‘di ba?”

“H-Hindi naman sa ganun… galit lang ako… alam mo naman na mahal kita…” palusot ni Tita Cora, akmang hahawakan ang kamay ko.

Umatras ako. “Tama ka naman,” putol ko. “Hindi talaga tayo pamilya. Dahil ang pamilya, hindi nananakit. Ang pamilya, hindi nambubuhos ng tubig sa kadugo nila.”

Humarap ako kay Don Rafael.

“Don Rafael,” utos ko.

“Yes, Madam President?” mabilis niyang sagot.

“Pakisabihan ang Legal Team ko. Gusto kong bawiin ang bahay na ito. At gusto kong paalisin ang mga squatter na nakatira dito simula bukas ng umaga.”

“Squatter?!” sigaw ni Bea, umiiyak na. “Bahay namin ‘to!”

Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa.

“Dati,” sagot ko nang walang emosyon. “Pero dahil hindi naman ako kapamilya, bakit ko kayo patitirahin sa bahay ko?”

Tinalikuran ko ang madrasta at kapatid kong nagmamakaawa at umiiyak. Naglakad ako palabas ng mansyon, kasunod si Don Rafael at ang mga bodyguards.

Iniwan ko si Tita Cora na basag ang pangarap, basag ang reputasyon, at basag ang puso. At ako? Ang babaeng binuhusan nila ng tubig? Hindi na muling luluha dahil sa kanila.

WAKAS