BINASTED AKO NG NILILIGAWAN KO DAHIL CUP NG NOODLES ANG MGA BASO NAMIN SA BAHAY

Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiiyak habang sinusulat ko ’to sa utak ko, pero sige ganito pala ang pakiramdam ng mabasted dahil lang sa… cup ng noodles.

Birthday ko noon. Hindi naman bongga isang malaking pancit, spaghetti, fried chicken, tapos konting softdrinks na pinalamig pa namin sa batya kasi wala kaming malaking cooler.

Simple lang, pero masaya. Masaya ako kasi sa wakas, pumunta ang mga kaklase ko. At siyempre, nandoon si Carla yung nililigawan ko.

Yung dahilan kung bakit dalawang oras akong nag-ayos ng buhok kahit alam kong papawisan din ako sa kusina.

Masungit siya minsan pero may lambing din na hindi niya alam na nakikita ko. Kaya noong pinayagan niya akong manligaw? Diyos ko, para akong nanalo sa lotto.

Pagdating nila sa bahay, nag-iingay ang tropa, nagtatawanan, kwentuhan, typical birthday barkadahan. Si Mama, abalang-abala sa kusina.

Ako naman, excited na kinakabahan kasi first time ni Carla sa bahay namin.

Pag-upo nila, napansin niyang mga baso namin ay yung cup ng noodles na malinis yung mga tinitira namin kasi sayang naman, puwede pang magamit.

Pinakuluan pa ni Mama para siguradong walang amoy. Sanay na kami. Wala namang issue sa iba kong kaklase, sanay din naman silang hindi kami mayaman.

Pero si Carla… hindi ko na kailangan ng subtitle. Kita ko agad sa mukha niya.

Yung kunot ng noo. Yung mabilis niyang tingin sa mga cup. Tapos yung pag-iwas niya ng tingin sa akin.

Parang biglang lumamig ang hangin kahit ang init-init sa sala namin.

Pero binalewala ko. Sabi ko sa sarili ko, baka pagod lang siya.

Nagtapos ang handaan nang may halong saya at kaba. Nagligpit sila Mama, tapos sinamahan ko si Carla palabas hanggang kanto.

Doon niya ako tinapik. Doon niya ako tinamaan.

“Pwede ba… tigilan mo na ’ko?” sabi niya. Diretso, walang paligoy.

Napangiti pa ako… akala ko nagbibiro. Pero hindi.

“Turn off ako,” sabi niya. “Sa bahay niyo… yung mga baso niyo… cup ng noodles? Hindi ko kaya yun.”

Para akong sinabuyan ng yelo. Na hindi malamig
kundi masakit.

Sinubukan kong magpaliwanag. “Hindi kasi kami—”

“I know,” putol niya. “Pero ayoko ng ganun. Sorry.”

At naglakad siyang palayo. Hindi man lang lumingon. Ni hindi rin sinabi kung okay pa ba kami bilang magka-klase.

Naiwan ako sa kanto. Ako, yung streetlight, at yung mabigat na pakiramdam na parang mas mura pa ako kaysa sa cup noodles na gamit namin.

Umuwi ako nang tahimik. Si Mama, nagwalis pa ng konting mumo sa sahig at masaya pang nagtanong,

“Nagustuhan ba nila, anak?”

Napatingin ako sa mga cup na nakapatong pa sa mesa. Malinis. Maaayos. Walang masama.
Ngumiti ako kahit ang bigat.

“Oo Ma,” sabi ko. “Pero si Carla… hindi na siguro.”
Hindi ko man lang nagawang sabihin kung bakit. Ayokong maramdaman ng sarili kong pamilya na nakakahiya sila.

Kinabukasan, normal lang ako sa school.

Kailangan. Kahit may parte sa akin na gustong magtanong kung bakit ang liit-liit na bagay literal na cup kaya palang maging sukatan ng pagmamahal.

Pero sa totoo lang?
Hindi ko ikinahiya ang pamilya ko.

Oo, cup ng noodles baso namin. Oo, mahirap kami. Pero mas may kwento pa ’yon kaysa sa malamig na puso na natatakot madumihan.
At kung may mali man sa nangyari, hindi ’yon ang cup.

Si Carla lang talaga ang hindi kasya sa buhay namin.

At okay lang. Dahil darating din ang taong iinom ng softdrinks sa cup na ’yun nang walang reklamo, walang arte, at may ngiting hindi nanghuhusga.

Hanggang sa ngayon, iniisip ko pa rin…
Baka hindi niya deserve maging espesyal ang handaan ko kung hindi niya kaya tanggapin ang simpleng paraan ng buhay namin.

At ako? Hindi ako nabawasan. Tinuruan lang ako kung sino ang hindi ko dapat pilitin