BINAGSAK NG TERROR PROFESSOR ANG ISANG WORKING STUDENT DAHIL SA PAGIGING LATE NITO SA FINAL EXAM KAYA NAWALA ANG KANYANG SCHOLARSHIP, PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG BIGLANG PUMASOK ANG ASAWA NG PROFESSOR NA UMIİYAK

Alas-nuwebe ng umaga sa St. Dominic University. Tahimik ang lahat sa Room 402. Ito ang araw ng Final Exam sa Calculus, ang pinakamahirap na subject, sa ilalim ng pinaka-kinatatakutang propesor na si Mr. Arthur “Terror” Guevarra. Bawal ang ma-late. Bawal ang maingay. Bawal ang bumagsak.

Lahat ng estudyante ay nakayuko, pawisan ang mga noo habang nagsasagot. Si Sir Arthur ay naglalakad sa pagitan ng mga upuan, parang agilang nag-aabang ng biktimang kokopya.

Biglang bumukas ang pinto nang malakas. BLAG!

Lahat ay napatingin. Pumasok si Rico, isang working student na kilala sa pagiging laging pagod at puyat. Hingal na hingal siya. Ang kanyang puting uniporme ay gusot-gusot, may mantsa ng putik, at parang may bahid ng pulang likido sa manggas. Walang bag, walang calculator, lapis lang ang dala.

“I’m sorry, Sir! I’m sorry I’m late!” sigaw ni Rico habang papasok. Tumingin siya sa orasan. 9:45 NA. Isang oras na lang ang natitira.

Humarang si Sir Arthur sa pinto. Ang kanyang mukha ay seryoso at galit. “Mr. Santos. Anong oras na? Sa tingin mo ba ay pwedeng pumasok sa klase ko ang ganyan ang itsura? Para kang galing sa rambol!”

“Sir, please po. Bigyan niyo po ako ng chance mag-exam. Kailangan ko po ito para sa scholarship ko. Kapag bumagsak po ako dito, titigil na po ako sa pag-aaral,” pagmamakaawa ni Rico. Halos lumuhod na siya. Nanginginig ang kanyang mga kamay.

Nagbulungan ang mga kaklase niya.

“Yan kasi, laging puyat sa trabaho kuno.”
“Baka naman lasing ‘yan kagabi kaya late nagising.”
“Ang dumi niya, nakakadiri.”

Tumawa nang mapakla si Sir Arthur. Kinuha niya ang test paper na nakalaan para kay Rico at pinunit ito sa harap ng mukha ng binata. Riiiip.

“Wala akong pakialam sa scholarship mo,” mariing sabi ni Sir Arthur. “Ang kailangan ko sa klase ko ay disiplina. Kung hindi mo kayang pumasok sa oras, wala kang karapatan maging inhinyero balang araw. Anong klaseng professional ang late? At tignan mo nga ‘yang damit mo! May dugo-dugo pa! Siguro nakipag-away ka na naman sa kanto bago pumasok ‘no?”

“Hindi po, Sir! Aksidente po kasi—”

“Enough excuses!” sigaw ni Sir Arthur. “Get out of my room! Singko ka na sa subject na ‘to! Don’t bother coming back next semester!”

Napaluha si Rico. Ang pangarap niyang makapagtapos, ang pag-asa ng pamilya niya, nawala sa isang iglap. Wala siyang nagawa. Yumuko siya, pinulot ang punit na papel bilang alaala ng kanyang kabiguan, at dahan-dahang tumalikod para lumabas. Ang bigat ng kanyang dibdib ay parang pasan niya ang mundo.


Akmang isasara na ni Sir Arthur ang pinto nang biglang may humahangos na babae sa hallway.

“Arthur! Arthur!” sigaw ng babae.

Si Mrs. Guevarra, ang asawa ng propesor. Magulo ang buhok, mugto ang mata, at halatang galing sa matinding iyak.

Natigilan si Sir Arthur. “Mahal? Anong ginagawa mo dito? Diba dapat nasa school ka ni Bea?” Si Bea ang kaisa-isa nilang anak na pitong taong gulang.

Hindi sumagot ang asawa niya. Sa halip, tumingin ito sa likod ni Sir Arthur at nakita si Rico na papalabas na sana.

“Iho! Nandito ka!” sigaw ni Mrs. Guevarra at biglang tumakbo palapit kay Rico at niyakap ito nang mahigpit.

Nagulat ang buong klase. Nagulat si Sir Arthur. “Mahal, ano ba? Bakit mo yakap ‘yang estudyante kong bulakbol? Ang baho niyan!”

Kumalas si Mrs. Guevarra at hinarap ang asawa niya, galit at umiiyak. “Huwag mong pagsalitaan ng ganyan ang nagligtas sa anak natin!”

Katahimikan. Parang may dumaang anghel sa sobrang tahimik ng room.

“A-Anong ibig mong sabihin?” nauutal na tanong ni Sir Arthur.

“Na-hit and run si Bea kanina habang tumatawid papasok sa school,” humahagulgol na kwento ng asawa niya. “Iniwan siya ng driver sa gitna ng kalsada! Walang tumulong sa kanya! Lahat ng kotse, iniiwasan lang siya! Pero ang estudyanteng ito…” tinuro niya si Rico, “…tumalon siya mula sa jeep! Binuhat niya si Bea kahit puro dugo na ang damit niya! Siya ang nagdala sa ospital! Siya ang nagbigay ng dugo dahil kulang ang stock sa blood bank! Type O negative siya, Arthur, tulad ni Bea!”

Napatingin si Sir Arthur kay Rico. Tinitigan niya ang mantsa sa uniporme nito. Hindi pala putik o dumi ‘yon. Dugo ‘yon ng kanyang sariling anak.

“Kaya pala… kaya pala late ka…” bulong ni Sir Arthur. Napalunok siya. Ang estudyanteng hinihiya niya kanina, ang estudyanteng tinawag niyang walang mararating, ay mas inuna pa ang buhay ng anak niya kaysa sa sarili nitong kinabukasan.

“Umalis siya agad sa ospital nung dumating ako,” patuloy ni Mrs. Guevarra. “Sabi niya may exam daw siya at terror daw ang prof niya. Takot na takot siyang ma-late. Hindi niya alam na ikaw ang tatay ng batang niligtas niya.”

Nanginig ang tuhod ni Sir Arthur. Ang tapang na pinapakita niya kanina ay gumuho. Ang “Terror Professor” ay biglang naging isang ama na puno ng pagsisisi.

Sa harap ng limampung estudyante, dahan-dahang lumapit si Sir Arthur kay Rico. At sa laking gulat ng lahat, lumuhod ang propesor sa semento. Hinawakan niya ang kamay ng binata.

“Sir! Huwag po! Tumayo po kayo!” gulat na sabi ni Rico, pilit na itinatayo ang guro.

“Patawarin mo ako, iho,” umiiyak na sabi ni Sir Arthur. “Hinuran kita. Minaliit kita. Tinawag kitang walang kwenta. Pero ikaw pala ang bayani ng pamilya ko. Kung hindi dahil sa’yo, wala na akong anak ngayon. Maraming salamat. Maraming salamat.”

Nagpalakpakan ang mga kaklase ni Rico. Yung mga nagbubulungan kanina ay napahiya at yumuko.

Tumayo si Sir Arthur at pinunasan ang luha. Humarap siya sa klase. “Class, walang exam ngayon. Automatic pass kayong lahat. Pero si Mr. Santos…” inakbayan niya si Rico, “…siya ang magiging top student ng semestrong ito. Hindi dahil sa niligtas niya ang anak ko, kundi dahil ipinakita niya ang tunay na katangian ng isang magaling na tao—ang pagmamalasakit sa kapwa higit sa sarili.”

Mula noon, hindi na tinawag na “Terror” si Sir Arthur. Naging parang ama-amahan siya ni Rico. Tinulungan niya itong makatapos ng pag-aaral at naging business partner pa sila sa isang engineering firm. Napatunayan ng lahat na ang tunay na halaga ng tao ay hindi nasusukat sa oras ng pagpasok o sa linis ng uniporme, kundi sa linis ng puso at handang tumulong sa oras ng pangangailangan.