BIGLA NA LANG NASA SALA NAMIN ANG KAPITBAHAY NAMIN—KAYA NAPABILI AKO NG DOBERMAN PARA MATUTO SIYANG KUMATOK

May mga kapitbahay talagang parang may invisible pass sa bahay mo kahit wala naman talaga.
Tawagin niyo na lang akong Lena.

Tahimik lang sana ang buhay namin sa maliit naming bahay sa subdivision. Ako, ang asawa ko, at ang anak naming nasa kindergarten pa lang.

Simple lang.

Pero may isang maliit na problema.

Yung kapitbahay namin sa kabilang bahay.

Hindi lang siya kapitbahay.

Second cousin siya ng asawa ko.

Magkakilala na sila mula bata pa, kaya siguro feeling niya sobrang close na rin kami.

Sa una, okay lang naman.

Paminsan-minsan tumatambay, nakikipagkwentuhan, ganun.

Pero kalaunan…parang naging extension ng bahay niya ang bahay namin.

Una ko itong napansin isang hapon.

Pag-uwi ko galing palengke, pagpasok ko ng gate, bukas yung pinto ng bahay namin.

Kinabahan ako agad.

Akala ko may pumasok na magnanakaw.

Pagpasok ko sa sala…halos mapatigil ako sa lakad.

Kasi nandun siya.
Nakaupo sa sofa namin.
Nanonood ng TV.

May hawak pang mangkok ng chichirya na galing sa kusina namin.

“Uy, dumating ka na pala!” masayang sabi niya.

Parang ako pa yung bisita sa sarili kong bahay.

Napakurap ako.

“Ah… oo… bakit?” sabi ko, medyo naguguluhan.

“Tumatambay lang ako. Wala kasi akong ginagawa sa bahay,” sagot niya habang nakatutok pa rin sa TV.

Napailing na lang ako.
Akala ko one-time lang.
Hindi pala.

Minsan paglabas ko ng kwarto, bigla ko na lang siyang makikita sa sala.
Minsan naman pag-uwi ko galing trabaho…nandun na siya.

Relax na relax.
Nanonood ng teleserye.
May hawak pang baso ng juice mula sa ref namin.
Ang pinaka-nakakagulat?

Minsan may pagkain pa siyang nakahain sa mesa namin.

“Uy, kumuha ako ng noodles diyan sa kusina ha,” sabi niya isang araw.

Parang siya pa ang may permiso.

Nung kinuwento ko ito sa asawa ko, natawa lang siya.

“Hayaan mo na, pinsan ko naman yun,” sabi niya.

“Second cousin lang,” sagot ko agad. “Hindi ibig sabihin nun may susi na siya ng bahay natin.”

Doon na rin napaisip ang asawa ko.

Kasi kahit siya minsan nagugulat.

Isang beses nga, galing siyang banyo tapos paglabas niya…may nanonood na ng TV sa sala.

“Akala ko ikaw,” sabi niya sa akin.

Sabi ko, “Ako rin akala ko ikaw.”
Pero hindi pala.
Siya na naman.

Doon ko na sinabi sa asawa ko:

“Hindi na normal to.”
Tumawa lang siya.
“Kailangan lang siguro natin ng konting… deterrent.”

At doon na pumasok yung idea.

Wala pa kaming aso noon.
Kaya isang weekend, nagpunta kami sa breeder.
At doon namin nakita siya.

Isang batang Doberman.

Maitim, matangkad ang tenga, at kahit puppy pa lang ay may dating na agad.

Pagkakita ko pa lang, alam ko na.

“Sakto to,” sabi ko sa asawa ko.

After two weeks, dinala na namin siya sa bahay.

Malambing naman siya sa amin.
Pero sa strangers?

Medyo intimidating.

Hindi pa lumipas ang tatlong araw…dumating ang moment na hinihintay ko.

Nasa kusina ako noon.

Narinig ko bumukas ang gate.

Tapos yung pinto.

Hindi na ako nagulat.

Alam ko na kung sino.

Narinig ko pa yung boses niya.

“Uy, nandito ba kayo—”

Bigla siyang tumigil sa salita.

Lumabas ako ng kusina. At nakita ko siya sa may pintuan ng sala.

Nakatayo.
Nanigas.

Sa harap niya…nakaupo ang Doberman namin.

Tahimik lang.
Pero nakatitig.
Diretso sa kanya.

Yung second cousin ng asawa ko?

Dahan-dahan siyang umatras.
“Ah… Lena… may aso na pala kayo…”

Ngumiti lang ako.
“Oo. Bantay bahay.”

Tumango siya.
“Ah… sige… babalik na lang ako… sa bahay…”

Simula noon?

May nagbago.

Hindi na siya basta pumapasok.

Ngayon…kumakatok na siya.

Minsan nga hanggang gate na lang siya.

At sa totoo lang?

Mahal ko na rin yung aso namin.

Hindi lang siya bantay bahay.

Bantay din siya ng privacy namin.

Reddit-inspired Stories