BIGLA AKONG NANGASIM SA SINIGANG NA NILUTO NG MAMA NI GF HABANG KUMAKAIN KAMI. KAYA NAPANGIWI AKO AT PUMANGET ANG MUKHA KO. AT PINAGTAWANAN NILA AKO AT SINABIHANG NAPAKA PANGET DAW NG MUKHA KO. ALAM KONG NATAWA LANG SILA PERO NA OFFEND AKO AT UMIYAK NA LANG AKO

May kasabihan tayo na “The way to a man’s heart is through his stomach.” Pero sa sitwasyon ko ngayon, mukhang ang daan papunta sa puso ko ay naging expressway para sa acid reflux at matinding hiyang hindi ko malilimutan.

​Nasa hapag-kainan kami nina Camille at ng Mama niya. First time kong makikain dito, kaya “best behavior” ang lola niyo.

Naka-polo shirt ako, maayos ang buhok, at ang ngiti ko ay pang-toothpaste commercial.

​”Tikman mo itong Sinigang na Baboy ko, Gerald,” alok ni Tita na may halong pride. “Specialty ko ’yan. Walang halong sinigang mix, puro fresh na sampalok.”

​”Wow, Tita! Amoy pa lang, ulam na,” sabi ko naman, sabay sandok ng isang malaking kutsara ng sabaw.

​Sa isip ko… Galingan mo Gerald. Ipakita mong masarap. Secure the ‘Yes’ ng magulang.

​Paghigop ko… BOOM.

​Hindi lang siya maasim. Ito yung asim na kayang magtunaw ng bakal. Ito yung asim na parang kinagat mo yung buong puno ng sampalok kasama ang ugat at sanga. Sa sobrang bigla, hindi nakapag-adjust ang facial muscles ko.

​Ang mukha ko, kusang nag-transform. Ang mga mata ko naging singkit na ewan, ang ilong ko kumulubot, at ang labi ko parang umurøng pap4sok sa lal5munan ko.

Sa madaling salita… Pumangit ako nang 300%.

​”Hahahaha! Huy! Ano’ng nangyari sa mukha mo?!” biglang hagalpak ni Camille.

​”Grabe, Gerald!” tawa rin ni Tita. “Para kang nakakita ng maligno sa asim! Ang pangit mo tignan, para kang binabad sa suka!”

​”Hahaha! Ma, tignan mo oh, para siyang pasas na n!lubog sa kumukulong tubig!” dagdag pa ni Camille habang tinuturo ang mukha ko.

​Tuloy-tuloy ang tawa nila. Ako naman, napatigil. Ang sakit na nga ng panga ko sa asim, ang sakit pa ng naririnig ko.

Pinaghandaan ko ’tong dinner na ’to. Nag-ahit ako, nagpabango, tapos tatawanan lang ang mukha ko?

​Parang may kung anong uminit sa gilid ng mata ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa sampalok o dahil sa “emotional damage.”

​Pangit ba talaga ako?
​Bakit nila ako pinagtatawanan?
​Ganito ba ang turing nila sa akin?

​Binitawan ko ang kutsara. Ang unang pumatak na luha, hinalo ko na lang sa sabaw ng sinigang para hindi halata. Pero hindi ko na napigilan. Sumunod na ang hikbi.

​”Huhu… ang… ang sama niyo,” sabi ko habang humahagulgol.

​Biglang tumahimik ang buong dining room. Tumigil ang tawa nila.

​”Huy, Gerald? Joke lang naman!” sabi ni Camille na bakas na ang kaba. “Nasobrahan lang yata sa asim yung luto ni Mama.”

​”Hindi…” singhot ko. “Sabi niyo kasi… ang pangit ko. Pinaghirapan ko ‘tong pormang ‘to eh… tapos… huhu!”

​Tumayo ako at tumakbo sa banyo, iniwan silang tulala sa gitna ng usok ng sinigang. Doon ko napagtanto mas masakit pa pala ang mapagsabihan ng “pangit” kaysa sa asim ng tunay na sampalok