BAL4K SANA AKONG TAK4SAN NG C0STUM3R KO PAGK4T4POS NYA AKONG B3YMB4*NG!N PERO HINDI AKO PUMAYAG



IBA po ako sumideline. Mas madiskart3 po ako kaysa sa mga tinatawag na P0wk2x sa mga Ćłūb.

Mga kaklasmeyt ko po na manl!l!gaw ang p!n3per4han ko. Kumbaga, kap!t po ako sa pat4*lim upang mabuhay lam4ng at maitaguy0d ang pag a4rãl ko.

Well ganit0 po iyon. Ang mga manl!lig4w ko ay sa gabi sila dumadalaw sa akin and then, ineent3r*t4!n ko sila ng mabuti.

May h4l0ng panlal4nd! na kasi ang ginag4wa ko. Pang a4k!t hanggang sa mauwi na ang lahat sa b3ymb4*ngan.

Hanggang sa makilala ko si Lester. Halat4 sa p0rm4han nya na mayam4n sya. Kaya naman tod0 ang pagpapapans!n ko sa kanya.

Hindi pala ako magawang its!smis ng mga kaklase ko na nagiging ĉ0stυ*mer ko kasi may v!de0 ako na pang bl4ck mail sa kanila.

Ang mga binib!ktm4 ko kasi ay gal!ng sa mga mayay4man, kilala at respetad0ng pamilya kaya !mp0rtant3 sa kanila ang may malin!s na pangalan.

Si Lester na huli kong naging ç0stυm3r ay nagawa kong magbago dahil sa nangyari noong gab!ng iy0n.

Gaya ng iba ay nagawa ko syang m4hυl0g sa aking ganda. Transferee sya at talaga namang kapag manam!t ay napaka casual.

Halatang mayam4n. Hayun na nga, pinasyalan na nya ako sa bahay. Dito ko na gin4m!t ang pang malak4san kong teknik.

In4*k!t ko sya hanggang sa bυm!*găý at nahul0g sya sa aking mga kamay. Hindi ko inaas4*han na D4KS pala sya kuya Ed.

Hąl0s hindi ako makat4y0 sa pang b3ym*b4ng nya sa akin. Sobra talagang sum4k!t ang kii**ffy ko ng time na yon.

Para akong b!n!rh3n sa laki ng k4rgå*d4 nya. Pero pin!l!t ko syang habul!n ng mapansin kong pa4l!s na sya para sing!lin pero sin4*bi nyang wala syang pera.

“B4yad mo 4ba !”

Pagpupum!lit ko pero napag alaman kong isa lang pala syang karg4d0r ng gul4y sa palengke d4h!l sa paliw4nag nya.

Sadyang gwap0 lang talaga siya at kahit anong damit ang isuot nya ay bumabagay sa kanyang mukha. Nagmumukha syang anak mayaman kahit hindi naman pala.

Nang gabing iyon ay lυg! ako kuya Ed. Nanūr4*ch4 na nga ako, wala pang bayad sa naal4*m0g na kii**ffy ko.

Parang nadala na ako noong time na iyon. Baka makahanap ul!t ako ng wal4ng pera at baka mas malak! pa ang k4rga*d@ kaya simula noon ay hindi ko na inul!t na balikan ang masama kong gawi.

“Lam0g ang kii**ffy .pero l!bre nganii!”

Lumipas ang ilang linggo. Paulit-ulit kong pinapanood sa isip ko ang gabing iyon kasama si Lester. Hindi dahil sa saya—kundi sa hiya. Sa unang pagkakataon sa matagal ko nang ginagawang pangangalakal ng katawan, may nakaramdam ako na hindi lang pisikal na sakit.

*Lamog ang kiffy, pero libre naman.* Pilit ko pang biro sa sarili, pero hindi na nakakatawa.

Hindi ko na inasahan na may magbabago. Wala naman talaga akong balak tumigil. Kailangan ko ng pera. Kailangan ko ng pantustos sa pag-aaral, sa pang-araw-araw, sa mga bayarin. Pero parang may nagbago sa akin nang gabing iyon—parang may nabasag sa sistema ko na hindi ko na kayang ipagwalang-bahala.

Ilang araw akong hindi nagparamdam sa mga kaklase kong customers. Hindi ko sila nire-replyan, hindi ko ina-update, hindi ko pinapansin. Siyempre, nagtaka sila. May mga nag-alala—hindi para sa akin, kundi para sa video na hawak ko. May mga nagtext ng pananakot. May mga nagmakaawa. Pero wala, dedma ako.

Hanggang sa isang gabi, may kumatok sa pinto ng apartment ko.

Akala ko si Lester. Ewan ko ba kung bakit pumasok sa isip ko siya. Siguro dahil siya ang huli, o dahil sa hindi ko maipaliwanag na pakiramdam na baka nagkamali lang siya, baka babalik siya para magbayad—o baka mag-sorry. O baka gusto ko lang siyang makita ulit.

Pero hindi si Lester iyon.

Si Anton.

Isa sa mga customer ko. Isa sa mga lalaking pinagkakakitaan ko. Isa sa mga binabayaran ako para magpanggap na mahal ko sila.

Nakatayo siya sa pintuan ko, basang-basa ng ulan, nanginginig ang kamay habang hawak ang isang sobre.

“Kailangan… kailangan kitang kausapin,” sabi niya.

Pinapasok ko si Anton. Sa loob ng isang taon na naging customer ko siya, hindi pa siya nakakapunta sa bahay ko. Puro motel, minsan sa kotse niya, o kaya sa condo ng kaibigan niyang pinapahiram sa kanya. Hindi niya alam kung saan ako nakatira—hanggang sa gabing iyon.

“Paano mo nalaman ‘to?” tanong ko, hindi maitago ang gulat at pag-aalala.

“Yung video…” mahina niyang sabi. “Yung video na hawak mo. Alam kong ginagamit mo ‘yon para makontrol kami. Alam kong hindi totoo lahat ng sinabi mo sa akin. Alam kong pera lang habol mo sa ‘kin.”

Tumigil siya. Huminga nang malalim. “Pero alam mo ba? Hindi kita masisisi.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ako makapagsalita.

“Alam kong ginawa mo lang ‘yon dahil kailangan mo,” sabi niya. “At ako, hinayaan ko lang dahil… dahil kailangan din kita. Hindi sa pera—kundi sa pakiramdam na may nagmamahal sa akin kahit peke.”

Natahimik kami. Sa loob-loob ko, teka, baliktad ata ‘to. Ako dapat ang nanghahawak sa kanila. Ako dapat ang may kontrol. Bakit siya nandito, nagsasabi ng ganito?

“Hindi ko alam na nahihirapan ka pala,” sabi ko sa wakas. Akala ko kasi pera lang katapat ng lahat. Akala ko sapat na ‘yung binabayaran nila ako para kalimutan nila na peke ‘yung lahat.

“Hindi mo ako tinanong,” sabi niya. “Kasi nga, pera lang ‘yung usapan natin.”

Tama siya. Hindi ko nga siya tinanong. Hindi ko tinanong kahit isa sa kanila kung bakit nila kailangan ng ganitong klase ng relasyon. Hindi ko pinahalagahan kung anong klaseng sakit din pala ang dala-dala nila. Puro pera lang. Puro diskarte. Puro pang-aakit at pang-blackmail.

Pero sa gabing iyon, may nagbago ulit.

Hindi na ako ang nananakot.

Hindi na ako ang may kontrol.

Pero sa unang pagkakataon, hindi ko na din iyon gusto.

Kinuha ko ang sobre. Binuksan ko. Sa loob ay pera—malaking halaga. At isang sulat-kamay.

*Para sa tuition mo. At para sa pagkakataong magsimula ulit.*

Tiningnan ko si Anton. Hindi na siya umiiyak, pero may lungkot pa rin sa mata.

“Hindi mo na ‘ko kailangang bayaran,” sabi ko. “At ‘yung video… bukas, ide-delete ko na ‘yung lahat.”

Ngumiti siya. Hindi masaya, pero tila gumaan.

At sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng lugi.

Hindi sa pera. Hindi sa katawan.

Kundi sa pakiramdam na hindi pala ako nag-iisa sa ganitong klaseng laban.

*Simula noon, hindi ko na binalikan ang masamang gawi.*

*Hindi dahil sa takot.*

*Kundi dahil sa pagkakataong maging totoo—kahit sa sarili ko.*