BAKIT MAY MGA PAS∆ SA LEEG NI MAMA EH HIKA LANG NAMAN ANG SAKIT NIYA

(PART 1)

Nanginginig pa ako ngayon.

Hindi ko na alam kung sino ang tatakbuhan ko sa buhay na ito.

Kung ang sarili ko ba, o ang lintik na tadhana na parang pinaglalaruan ang bawat hininga ng pamilya ko.

Parang sasab*g ang dibdib ko sa sobrang bigat.

Gusto ko lang naman maging mabuting anak, pero bakit parang ako pa ang unti-unting pumap@t∆y sa sarili kong ina?

Ako si Jun, 28 years old, isang call center agent na sumasablay na sa KPI dahil sa puyat.

Simula nung mam@tay si Papa five years ago, ako na ang naging sandigan ni Mama rito sa Bulacan.

Dalawa lang kaming magkasama sa bahay, at bata pa lang ako, sakitin na si Mama.

Severe asthma ang palaging kalaban niya kaya kabisado ko na ang amoy ng gamot at ang huni ng nebulizer sa madaling araw.

Pero nitong mga nakaraang buwan, tila nakipagsabwatan ang tadhana para pahirapan kami lalo.

Lumala ang lagay ni Mama, pabalik-balik kami sa ospital hanggang sa maubos ang kakarampot kong ipon.

Para makatipid at mabantayan siya, nagmakaawa ako sa HR na payagan akong mag-Work From Home.

Pumayag naman sila, basta siguraduhin ko lang na hindi babagsak ang performance ko.

Akala ko, iyon na ang solusyon sa lahat.

Akala ko, kapag nasa tabi lang ako ni Mama, magiging maayos ang lahat.

Doon nagsimula ang impiy3rno na hindi ko akalaing mararanasan ko sa loob ng sarili naming bahay.

Wala na akong tulog, wala na akong pahinga.

Sa umaga, ako ang taga-luto, taga-laba, at taga-linis.

Sa gabi naman, habang naka-headset ako, ang kabilang tenga ko ay laging nakabantay sa ubo ni Mama.

“Jun… Jun, hindi ako makahinga,” ‘yan ang lagi niyang bulong kapag inaatake siya sa madaling araw.

Agad akong tatakbo sa kwarto niya, bubuhatin siya, at kakabitan ng nebulizer habang nanginginig ang mga kamay ko.

Tinitiis ko lahat dahil siya na lang ang meron ako.

Pero isang gabi, narinig ko si Mama na umuubo nang kakaiba.

Hindi ito ‘yung pamilyar na huni ng asthma.

Parang may sumasakal sa kanya, parang may pumipigil sa hininga niya mula sa labas.

Tumakbo ako sa kwarto niya at laking gulat ko nang makita ko siyang nanlilisik ang mga mata sa takot.

Nakatitig siya sa kisame habang nanginginig ang buong katawan.

Itinuro niya ang madilim na sulok sa itaas, pero wala naman akong nakita kundi ang lumang bumbilya.

“S-siya… andun siya,” bulong ni Mama sa boses na puno ng panginginig.

Niyakap ko siya nang mahigpit, pilit na pinapakalma ang sarili ko kahit ako mismo ay kinakabahan na.

Inisip ko na lang na baka hallucination lang ‘yun dahil sa dami ng gamot na iniinom niya.

Pero kinabukasan, habang pinupunasan ko ang katawan niya, doon ko napansin ang isang bagay na nagpatigil sa mundo ko.

May mga pasa sa l33g ni Mama.

Matingkad na kulay ube, at hindi ito galos lang malinaw na hugis ito ng mga daliri.

“Ma, sino ang gumawa nito sa ‘yo?!” tanong ko, pero tanging iyak lang ang isinagot niya.

Takot na takot siya, at sa bawat tingin niya sa akin, parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya magawa.

Dahil sa sobrang praning, nagpasya akong mag-set up ng hidden camera sa kwarto niya nang hindi niya alam.

Gusto kong mahuli kung sino ang hay*p na pumapasok sa bahay namin tuwing hindi ako nakatingin.

Pero ang nakita ko sa video ang tuluyang dumur*g sa katinuan ko.

Ano kaya ang nakita ni Jin sa video?


BAKIT MAY MGA PAS∆ SA LEEG NI MAMA EH HIKA LANG NAMAN ANG SAKIT NIYA

Hindi ako makahinga nang maayos habang binabasa ang sulat ni Papa.

Ibig sabihin, ang halim@w na pumat∆y sa kanya ay nasa loob ko na simula pa noong bata ako.

Pero hindi ako pwedeng sumuko. Hindi ko pwedeng hayaang pati si Mama ay mawala sa akin.

Dali-dali kong tinawagan ang kumpanya ko at nag-resign ako nang walang pag-aalinlangan.

“Pera lang ‘yan, kikitain ko pa ‘yan. Pero ang Mama ko, iisa lang siya,” sabi ko sa sarili ko.

Kinaumagahan, dinala ko si Mama sa isang espesyalista sa siyudad isang Neurologist at Sleep Specialist.

Ipinaliwanag ko ang lahat, mula sa “blackouts” ko hanggang sa marahas na kilos ko tuwing madaling araw.

“Jun, ang nararanasan mo ay isang malalang kaso ng REM Sleep Behavior Disorder na sinamahan ng extreme sleep deprivation psychosis,” paliwanag ng doktor.

Binigyan niya ako ng mga gamot para ma-relax ang utak ko at siniguradong dapat ay walong oras ang tulog ko araw-araw.

Pero alam ko sa loob ko na hindi lang ito medikal. May mas malalim na dahilan kung bakit nangyayari ito.

Kaya bago kami umuwi, pinuntahan namin si Lolo Isko, ang pinakasikat na albularyo sa kabilang bayan.

Pagkakita pa lang sa amin ni Lolo Isko, tumigil siya sa pag-aayos ng kanyang mga halamang gamot.

“Dumating na ang aninong matagal nang naghihintay,” bungad niya sa amin.

Sinamahan kami ni Lolo Isko pauwi sa bahay namin sa Bulacan.

Nagsagawa siya ng ritwal nag-alay ng dasal, nagpausok ng kamangyan, at nagpahid ng langis sa mga bintana at pinto.

“Ang pagod mo, Jun, ang naging pintuan para pumasok ang sumpa ng nakaraan,” sabi ni Lolo Isko habang binabasbasan ang kwarto ni Mama.

Sinabayan iyon ng pag-inom ko ng gamot na bigay ng doktor.

Pinaghalong siyensya at tradisyon ang ginamit namin para labanan ang kadiliman.

Noong gabing iyon, sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, natulog ako nang mahimbing sa tabi ng kama ni Mama.

Wala nang bumangon, wala nang sumak∆l, at wala nang itim na aninong nakangisi.

Nagising ako kinaumagahan na maliwanag ang sikat ng araw sa bintana.

Tumingin ako kay Mama, at laking gulat ko nang makita ko siyang nakaupo na sa kama.

Wala na ang mga p@sa sa l33g niya tila nabura ang mga ito kasabay ng paglaho ng sumpa.

“Jun… salamat, anak. Ang gaan na ng pakiramdam ko,” sabi ni Mama habang nakangiti.

Hindi lang ako ang gumaling, kundi pati ang hika at panghihina ni Mama ay tila naglaho rin nang mawala ang stress sa loob ng bahay.

Nalaman namin na ang “halim∆w” ay hindi pala sumpa, kundi ang naipon na traum@ at pagod na kailangang ilabas at gamutin.

Ngayon, nakahanap na ako ng bagong trabaho na may maayos na schedule.

Nakakapag-ehersisyo na kami ni Mama tuwing umaga at masaya kaming nagtatanim sa aming bakuran.

Wala nang takot, wala nang mga lihim na p@sa, at wala nang dilim na bumabalot sa aming pamilya.

Sa wakas, pagkatapos ng mahabang panahon ng pakikipaglaban sa sarili kong anino…

Nakahanap na rin kami ng tunay na kapayapaan.

WAKAS.

Nakita ko sa video na dahan-dahang bumukas ang pinto ng kwarto niya.

Pumasok ang isang lalaki.

Halos mapatalon ako sa kinauupuan ko at muntik ko nang mabitawan ang headset ko.

Pero nang lalong lumapit ang lalaki sa kama ni Mama, doon ako tuluyang nanlamig.

Ang lalaking nasa video… ay ako.

Nakahubad ako ng t-shirt, tanging short lang ang suot, at ang mga mata ko ay dilat na dilat pero blangko.

Walang kurap. Walang emosyon. Parang isang taong walang kaluluwa.

Nakita ko sa screen kung paano ako dahan-dahang lumapit sa gilid ng kama ni Mama.

Hindi ako nagsasalita. Hindi ako gumagalaw nang normal parang bawat hakbang ko ay kontrolado ng kung anong puwersa.

Nagsimulang gumalaw si Mama sa pagkakatulog, tila naramdaman niya ang presensya ko.

Nakita ko kung paano ko dahan-dahang iniangat ang dalawa kong kamay.

At doon, sa harap ng mga mata ko mismo, nakita ko kung paano ko sinimulang sak@l!n ang sarili kong ina.

“Jun… J-jun… anak…” naririnig ko ang mahinang ung*l ni Mama sa video.

Pilit niyang itinutulak ang mga kamay ko, pilit siyang kumakawala, pero ang “sarili ko” sa video ay mas lalong hinihigpitan ang pagkakas@k∆l.

Gusto kong sumigaw, gusto kong tumakbo sa kabilang kwarto para pigilan ang sarili ko, pero huli na ang lahat.

Nakita ko sa video na bago ako lumabas ng kwarto, humarap ang “sarili ko” sa camera.

Tumingin ako nang diretso sa lente, na parang alam kong may nanonood.

At doon, ngumiti ako. Isang ngiting napakalapad, napakas@ma, at hinding-hindi ko kailanman nagawa sa buong buhay ko.

Nabitawan ko ang cellphone ko sa sahig.

Nagsimulang manginig ang buong katawan ko habang tumatagaktak ang malamig na pawis sa noo ko.

Paano nangyari ‘yun? Gising ako! Gising ako habang nagtatrabaho sa kabilang kwarto!

Paano ako nakapunta sa kwarto ni Mama at ginawa ang bagay na ‘yun kung alam kong hindi ako umalis sa harap ng computer ko?

Doon ko napansin ang orasan sa computer ko.

Nawalan ako ng malay sa loob ng sampung minuto nang hindi ko namamalayan.

Isang “blackout” na akala ko ay dahil lang sa sobrang pagod.

Dali-dali akong tumakbo sa kwarto ni Mama at binuksan ang ilaw.

Nakahiga siya roon, habol ang hininga, at ang mga pasa sa l33g niya ay mas matingkad na ngayon kaysa kanina.

Tiningnan niya ako nang may matinding takot, pero kasabay nito ay ang luha ng pagmamahal na hindi ko kayang ipaliwanag.

“Anak… lumayo ka muna sa akin,” bulong niya habang umiiyak.

“Ma, patawad… hindi ko alam… hindi ko alam na ako pala ang gumagawa nito!” hagulgol ko habang nakaluhod sa sahig.

Doon ko naalala ang isang lumang kwento ni Lola tungkol kay Papa bago siya mawala.

Sabi ni Lola, “May mga gabi na hindi ang Papa mo ang gumigising, kundi ang aninong sumunod sa kanya mula sa bundok.” Sinasaniban siya ng masamang spirito.

Naisip ko, ang “sleepwalking” na ito… hindi ito simpleng sakit.

May kung anong masamang espiritu ang sumasanib sa akin tuwing bumibigay ang katawan ko sa pagod.

At ang pinaka-shocking na nadiskubre ko?

Nang balikan ko ang lumang album ni Papa sa cabinet, may nakita akong isang sulat na nakatago sa likod ng isang litrato.

Sulat iyon ni Papa para kay Mama, ilang araw bago siya mam@tay.

“Mahal, huwag mong hahayaan na mapuyat ang anak natin. Huwag mo siyang hahayaang mapagod nang husto. Dahil kapag napagod siya… gigising ang halim@w na pum@tay sa akin.”

Nanlamig ako. Ibig sabihin, hindi aksidente ang pagkam@t@y ni Papa.

Ako… ako ang pum@t@y sa sarili kong ama noong bata pa ako?