Sa isang malaking kumpanya na kilala sa larangan ng construction, dumating ang isang bagong empleyado, isang simpleng binata, payak ang pananamit at may dalang lumang bag. Siya si Simon, bagong hire bilang janitor. Sa unang tingin, wala namang kakaiba sa kanya. Tahimik, magalang at laging mayiti kahit mukhang nahihiya.

Bago siya pumasok sa opisina, tinapik siya ng kanyang kaibigang sio, “Kapwa janitor.” “Tol, kaya natin ‘to ha. Huwag kang kabahan basta trabaho lang. wika ni sabay kind. Tumango lang si Simon at ngumiti. Totoo. Hindi siya sanay sa ganitong klase ng trabaho. Pero may dahilan siya. May pinagdaraan siyang misyon at yon ay hindi pa alam ng iba.

Sa unang araw niya agad siyang napansin ng mga empleyado. Naroan sina Melvin ang team leader ng utility kasama ang barkada niyang sina Samuel, David, Rebecca at Rachel. Mga matagal ng empleyado na mayayabang at mahilig mang insulto lalo na sa mga bagong pasok. “Uy, bagong Johnny Toro.” Gantsaw ni Samuel. Tingnan mo ang sapatos.

Parang galing pa sa Divisoria. Singit ni Rebecca sabay tawa. Siguro wala ong alam kung hindi magwalis at magpunas. Dagdag naman ni Rachel. Pero ang pinakamatindi sa kanila ay si Melvin. Lumapit siya kay Simon at malakas ang boses na parang ipinahiya. Hoy bata, ano bang? Ay Simon po. May hinawang tugon niya. Simon, huwag kang tatanga-tanga dito ha.

Ako ang team leader niyo kaya sumunod ka lang dito. Bawal ang maarte. Tahimik lamang si Simon. Hindi siya lumaban. hindi nagreklamo sa halip ngumiti lamang siya at tumango. Opo, naiintindihan ko po. Pero sa loob-loob niya, alam niyang hindi niya dapat suklian ng galit ang ganitong asal. May mas malalim siyang dahilan kung bakit siya nandito at kahit binasto siya, pinili niya pa ring manahimik.

Kinagabihan, habang naglilinis ng sahig, nilapitan siya ni Tihano. Tol, pasensya ka na sa kanila ha. Talagang ganyan ang mga yon. Akala nila sila na ang pinakamataas. Pero huwag kang magpapatinag. Ako nga eh ilang beses ng pinahiya niyang si Melvin pero iniisip ko na lang ang trabaho ko. Ngumiti si Simon sabay sagot.

Wala yung tiyan. Sanay na ako sa mga taong humuhusga kaagad. Hindi naman nila alam ang totoo. Napangiti si Chano sa kanya. Totoo? Ano bang ibig mong sabihin, tol? Napangiti si Simon at hindi sumagot. Sa halip, ipinagpatuloy na lamang niya ang kanyang paglilinis. Kinabukasan, mas lalo pang tumindi ang pang-aasara. Habang nagkakape ang mga empleyado, inutusan ni Melvin si Simon.

“Hoy, pakidalan nga ako ng kape. Bilisan mo.” Sabay sumabat ang mga barkada niya. Yun oh. May alila ka na, tol. Pagkatapos ay nagtawanan. Dala ng kahihian. Napatingin ang ibang empleyado kay Simon. Pero imbes na magalit, kinuha lang niya ang order at mahinaong ginawa. Hindi niya hinayaan na sirain ang insulto ang kanyang araw.

Sa mga mata ni Melvin at ng kanyang grupo, isa lamang si Simon na hamak na janitor na pwede nilang utus-utusan at pagtawanan. Pero ang hindi nila alam, ang binabastos nila ngayon ay merroon palang itinatagong lihim. Mabilis na lumipas ang unang linggo ni Simon bilang janitor. Tahimik siya sa trabaho. Hindi nagrereklamo at laging nakangiti kahit binabato ng masasakit na salita.

Ngunit ang mga mapang mata ay hindi nakuntento sa pantry. Habang nag-aayos ng kalat, biglang nagsidatingan sina Melvin kasama sina Samuel, David, Rebecca at pati na rin si Rachel. Uy si bagong janitor oh. Naglilinis ng basurahan. Bagay na bagay sa kanya. Sabay tawa ni Rebecca. Tama. Tignan niyo ‘tong kamay oh.

Mukhang pangkalampag ng basurahan. Dugtong na Rachel. Humagalpak ng tawa ang grupo. Si Melv naman nakangisi lamang habang nagkakape. Simon, tandaan mo ha. Kung gusto mong magtagal dito, kailangan mong sumunod. Ako ang boss mo dito sa utility. Kaya kung ano ang iutos ko, susundin mo kaagad ha. Gets? Tumingin si Simon.

May hinawan ng boses. Opo, naintindihan ko po, sir. Nagpalakpakan ang mga barkada ni Mel para bang nanalo sila sa pang-api. Ngunit hindi nagpatalo ang kalooban ni Simon. Hindi siya sumagot ng masama. Hindi siya lumaban. Sa halip ay tumalikod siya at itinuloy ang paglilinis. Kinagabihan habang nag-aayos ng mga map at timba sa bodega, lumapit si Tiano.

“Tol, seryoso? Bakit parang hindi ka nadadala sa mga ginagawa nila?” Ako nga minsan eh. Gusto ko na silang murahin pero ikaw tahimik ka lang lagi. Napangiti si Simon. Hindi naman kasi sa lahat ng laban ay kailangan mong sagutin ang galit ‘yan. Minsan mas malakas ang katahimikansa sa mura. Napakamot ng ulo si Tiano.

Ewan ko sayo tol pero iba ka talaga. Para kang merong tinatago eh. Sandali siyang natahimik. Napatingin si Simon sa isang lumang larawan na nakasuksok sa kanyang wallet. Larawan iyon ng kanyang ama. Isang lalaking seryoso ang tingin. Nakasuot ng mamahaling suit at sandaling sumilay ang lungkot sa kanyang mga mata bago niya muling itinago ito.

Basta tiyan, trabaho lang tayo. Hindi naman tayo laging nasa baba eh. Napakulat ang noon ni Tiano. Tila may naramdaman pero hindi na nag-usisa. Kinabukasan, nagkaroon ng maliit na okasyon sa opisina. Birthday ni Rebecca. Nagdala siya ng cake at pagkain para sa barkada. Habang masayang nagkakainan sina Melbin at ang grupo, dumaan si Simon dala ang walis at lastpan.

Napansin siya ni Rebecca. Yanitor, gusto mo o? Tinarhan ka namin ng plato ng tirang buto. Sabay abot ng platong puro buto ng manok. Nagtawanan ang lahat. Tama. Janitor lang naman siya eh. Bagay sa kanya yan. Singit ni Samuel. Ang iba pang mga empleyado sa paligid ay nakatingin lamang. Walang makapagsalita. Alam nilang mali pero takot silang kontrahin si Melvin pati na rin ang mga barkada nito.

Tahimik na tinanggap ni Simon ang plato ng mga tara. Ngumiti pa siya at nagpasalamat. “Salamat po!” nagulat ang iba. sapagkat sap na magalit tila mas lalo pang nagpakumbaba ang binata ngunit may isang empleyado si Mara na hindi natuwa lumapit siya kay Simon at mahina ang boses pasensya ka na ha hindi lahat dito ganyan may mga tao ring marunong rumespeto ngumiti si Simon ayos lang p hindi naman po ako madaling masaktan pero sa kanyang mga mata may bibit ng sakit napilit niyang itinatago.

At sa sulok ng silid si Melvin ay nakamasid habang ito ay nakangisi. Para bang sinasabi ng kanyang tingin hangga’t nandito ka, ako ang mas mataas sa’yo. Lumipas ang mga araw at tila mas lalo pang lumalakas ang loob nina Melvin at ng kanyang mga barkada na maliitin si Simon. Sa bawat hakbang niya sa opisina, tila may kasunod na tawa.

bulong o pangungutya. Ngunit sa lahat ng iyon, nanatiling tahimik si Simon. Isang hapon, habang naglilinis ng conference room, pagkatapos ng isang meeting ng mga executives, pumasok bigla si David. “O Simon, bilisan mo naman.” Oh, para kang pagong eh. Dapat janitor eh mabilis kumilos. Hindi ‘yung parang naglalakad ka sa pasyalan.

Humagalpak ito ng tawa sabay kuha ng isang baso ng tubig at biglang ibinuho sa sahig. Oh yan linisin mo ulit yan ha. Napatingin si Simon sa sahig at sa loob-loob niya alam niyang sinasadya talaga ng mga ito. Ngunit imbes na mainis, dahan-dahan niyang pinunasan ng basa gamit ang map. Ganun ba? Pasensya na po.

Pumasok din sina Rebecca at Rachel. Sabay abot ng tissue at ikinalat pa saig. Oops, sorry janitor, madudumihan na naman. Nagtawanan sila habang si Simon ay patuloy lamang sa paglilinis. Sa gilid ng pinto, nakamasid si Mara. Tahimik pero halata ang inis. Hindi niya maintindihan kung bakit walang pumipigil kay Melvin at pati na rin sa grupo niya.

Kinagabihan, nasa bodega na naman si Simon at Chano. Habang nag-aayos, napansin ni Tihano ang kamay ni Simon. “Tol, bakit parang hindi ito kamay ng isang janitor? Parang masanay ka sa ibang klaseng trabaho eh. Parang sa paghawak lang ng ballpen at papel at hindi map.” Napatawa si Simon. Pilit na iniiwas ang tingin.

Imagination mo lang siguro yan tiano. Pero sa loob-loob niya ramdam niyang unti-unti ng napapansin ng kaibigan niya ang mga bagay na hindi tugma sa katauhan niyang ipinapakita. Noon pa man, ang alam ni Chano ay mahirap lamang itong si Simon. Nagkakilala lang kasi sila noon sa isang paligan ng basketball at mula noon ay naging magkaibigan na silang dalawa.

Kahit pa hindi alam Liyano ang background nitong si Simon. Bago sila umuwi, may dumaang mamahaling sasakyan sa harapan ng gusali. Napatingin si Simon sandali. Kilalang-kilala niya ang plate number pero agad niyang ibinalik ang tingin at naglakad pa palayo. “Simon, kilala mo ba yung may-ari non?” tanong ni Cho.

“Hindi ah.” mabilis na sagot niya sabay ngiti. Pero sa loob niya, naglalaban ang kanyang damdamin. Ang pagnanais na manatiling lihim ang kanyang pagkatao at ang bigat ng katotohanang hindi siya basta-basta lamang. Kinabukasan, dumating ang isang matandang executive, si Mr. Delgado, isa sa mga senior managers. Tahimik itang lumapit kay Simon habang naglilinis ng hallway.

Ikaw ba si Simon? Tanong ng matanda. Nagulat naman si Simon pero mabilis siyang umiti. Opo, sir. Janitor po. Tinitigan siya ng matanda tila pamilyar ang mukha. Mmm. Maywig ka sa kakilala kong tao. Sige ituloy mo lang ang trabaho mo ha. Saka ito umalis. Hindi ito pinansin ng iba pero kay Simon ramdam niyang halos mabunyag ang sikreto niya.

At dumating na nga ang oras na pinakamasakit sa isang meeting ng stock. Biglang ipinatawag ni Melvin si Simon. “Simon, hali ka dito. Harap ka sa lahat.” Nagkatinginan ang mga empleyado. May kabas sa kanilang mga mata. Ito ang bagong janitor natin. Tignan niyo. Mahiyain, tahimik pero wala namang silbi.

Kung gusto mong magtagal dito, Simon, dapat matuto kang maging alipin ang lahat. Gets mo ba? Natawa lamang sila maliban kay Mara at ilang mga empleyado na halatang naaawa. Tumingin si Simon at bagramdam niya ang sakit ng bawat salita, ngumiti lamang siya. Opo. Gagawin ko po ang tungkulin ko. Hindi alam ng lahat na ang salitang tungkulin na binitawan niya ay may mas malalim pa palang kahulugan.

Isang responsibilidad na malapit ng magbago ng kapalaran ng buong kumpanya. Isang lunes ng umaga, abala ang lahat ng mga empleyado sa kani-kanilang mga gawain. May paparating na malaking investor mula sa ibang bansa get abala ang mga manager at staff sa paghahanda. Ang baong kumpanya ay kailangang magmukhang maayos at propal.

Habang naglilinis ng hallway si Simon, dumaan si Melvin at agad na nag-utos. Hoy Simon, bilisan mo diyan ha. Baka makita ng bisita ang janitor na parang tamad. Tandaan mo, mukha ng kumpanya ang nililinisan mo pero mukha ka pa ring problema. Nagtawanan ang barkada niya pero hindi sumagot si Simon.

Tahimik lamang siyang nagpatuloy. Maya-maya nagkagulo sa conference room. Nasaan ang presentation files? Sigaw ng isa sa mga managers. Naku po sir, hindi nag-save ng maayos. Corrupted po ang files, sagot ng staff. Nagpanic ang bong team. Ilang minuto na lamang ay darating na ang investor. Ang projector ay walang maipapakitang data.

Ang mga empleyado ay nag-uunahan ng sisi. Si Melvin at ang mga barkada nito ay nanonood lamang nagbubulung-bulungan. “Lagot sila,” natatawang sabi ni Samuel. Tahimik si Simon pero napansin niya ang laptop na naiwan. Lumapit siya at sa isang iglap mabilis niyang inayos ang settings. Mabilis ang kanyang mga daliri sa keyboard.

Hindi parang janitor kung hindi parang sanay na sanay sa corporate files at mga softwares. Napansin ito ni Mara. Simon, marunong ka sa ganyan. Ngumiti lang siya. Konti lang po, ma’am. Makalipas ang ilang minuto, nabuksan muli ang mga backup files. Lumabas ang kumpletong presentation. At nang dumating ang investor, handa na ang lahat.

Naging maayos ang meeting at pinuri pa ng investor ang professionalism ng kumpanya. Pag-alis ng bisita, nagpasalamat ang manager. Buti na lang may nag-ayos ng file. Sinong gumawa? Tahimik si Simon at hindi umimetik. Ngunit si Mara ang sumagot. Si Simon po ang janitor natin. Nagulat ang lahat pati ang ibang staff. Napatingin sa kanya ang mga ito.

Pati na rin si Melvin hindi makapaniwala. Johnitor lang ‘yun ah. Paano niya nagawa ‘yun? Tahimik lamang si Simon at pagkatapos ay ngumiti. Trabaho lang po. Naisip ko lang po na sayang kung hindi matuloy ang meeting. Ngunit hindi pa roon nagtapos ang araw. Pagkatapos ng meeting habang naglilinis ng lobby, biglang nagkaroon ng maliit na aksidente.

Natapilok ang isang bisitang executive at muntika ng mabagsakan ng mabigat na dekorasyon. Mabilis ang lahat pero mas mabilis si Simon. Sa isang iklap, sinalo niya ang bakal na halos bumagsak sa bisita. Jaso, salamat. Sigaw ng executive halos nanginginig. Kung hindi dahil sao baka nabagok na ako. Muling napatingin ang lahat kay Simon.

Sa oras na ‘yon, hindi lang siya basta janitor. Naging bayani siya sa simpleng paraan. Ngunit para kay Melvin at pati na rin sa mga barkada nito hindi yun sapat lalo silang nainis. Palakpakan ang janitor natin. Sarkastikong sigaw ni Melvin sabay palakpak. Akala mo naman superhero. Nagkataon lang yon.

Ngumiti lang si Simon. Hindi pinansin ang pangutya. Ngunit sa puso ng ibang empleyado, nagsimula na silang mag-isip. Sino ba talaga si Simon at bakit tila iba siya sa lahat ng kanilang janitor? Mula ng mangyari ang insidente sa meeting at Lovy, iba na ang tingin ng ilang mga empleyado kay Simon.

Ang dati simpleng janitor na nilalait ngayon ay may mga kumikilala na sa kanya sa pantry, nilapitan siya ni Mara. Simon, salamat ha. Kung hindi dahil sao baka napahiya na ang kumpanya. Ang galing mo. Bakit marunong ka sa mga ganon? Ngumiti lamang si Simon. Casual na sagot. Natuto lang ako dati. Hilig ko rin po kasi ang mga computers. Sumabat si Jano.

Huwag mong gawing maliit, tol. Alam mo sobra akong proud sa’yo. Hindi lahat ng janitor ay marunong mag-ayos ng presentation files. At yung pagsalo mo sa bakal, grabe, hindi ko kaya ‘yun. Napangiti si Simon pero nanahimik na lamang siya. Hindi niya gustong ipagyabang mga bagay na ginagawa niya. Para sa kanya ay simpleng tungkulin lamang iyon.

Ngunit sa kabilang banda, lalo namang uminit ang dugo ni Melvin at ng kanyang mga barkada. Habang nag-uusap sa opisina, sarkastikong nagsalita si Rebecca. Hay naku, star player na ata si Janitor Simon. Baka bukas maging manager na siya. Baka nga eh. Dagdag pa ni Samuel. Imagine janitor lang pero parang gusto ng magpabida.

Si Melvin ay nakasimangot mariing nagsalita. Ko hahayaan to. Dito pa sa opisina. Ako ang bida dito. At hindi ako papayag na may isang janitor na mgaagaw ng spotlight. Kailangan niyang matutunan kung saan siya dapat lumugar. Nagtinginan sila at pagkatapos ay nagtawanan. Ngunit ang galit ni Melvin ay hindi biro.

Isang araw, nagkaroon ng team activity sa opisina. Lahat ng staff ay pinasali sa simpleng larong pang-bonding. Kahit si Simo Latano bilang bahagi ng maintenance team ay sasama. Uy, may janitor sa team building oh. Baka matalo tayo niyan ha. Baka mabaho ang kamay niyan. kantsaw ni David ngunit si Mara ay agad na pumagitna.

“Tigilan niyo nga siya. Pare-pareho lang tayong tao dito no.” Nagkatinginan sila at doon nagsimulang makaramdam si Simon na hindi na siya nag-iisa. May mga taong nakakaintindi na rin. Sa mismong laro, isang problem solving activity. Nagulat ng lahat dahil si Simon ang unang nakaisip ng tamang solusyon. Mabilis niyang nakumpleto ang puzzle.

na matagal ng pinag-iisipan ng mga empleyado. Nagpalakpakan ang iba habang nakatitig lamang si Melvin. “Hindi pwede to. Hindi pwede.” bulong niya. Kinagabihan habang naglalakad pauwi, tinapik ni Mara si Simon. Simon, alam mo ba ika niya. Hindi ka lang basta janitor. Parang may mas malalim ka pang pagkatao. Napahinto si Simon.

Saglit siyang tumingin sa buwan bago muling ngumiti. Hindi naman importante kung ano ako eh. Ang mahalaga po, ginagawa ko po ang tungkulin ko. Ngunit bago siya tuluyang lumakad, muling tumingin si Mara. Sa kanyang puso, alam niyang may malaking sikreto ang binatang ito. At sa kabilang dako, habang pinagmamasdan siya ni Melvin mula sa malayo, pabulong itong nagsalita.

Hindi kita titigilan, Simon. Papabagsakin kita kahit anong gawin mo. Isang hapon habang abala ang buong kumpanya sa paghahanda para sa biglahang pagbisita ng CEO mula sa ibang bansa, isa itong malaking okasyon dahil dito nakasalalay ang bagong kontrata na siyang magpapabago ng negosyo. Lahat ay abala: managers, staff at pati na rin ang mga utility team.

Si Melvin gaya ng daddy todo utos kay Simon. Hoy Simon, siguraduhin mong malinis ang bawat kanto ha. Ayokong may makita ang CEO na kahit isang alikabok. Pag pumalpa ka lagot ka talaga sa akin. Tahimik lamang na tumango si Simon. Dala ang map at last daspan. Sa panlabas parang wala lang sa kanya. Pero sa loob alam niya malaking araw ito para sa kumpanya.

Makalipas ang ilang oras. Habang naghahanda na ang lahat sa conference hall, biglang nagkagulo. Sir, may problema po! sigaw ng IT stock. Hindi gumagana ang system. Wala tayong access sa financial reports. Nagpanig ang managers. Ang pangunahing dokumento para sa presentasyon ay hindi ma-access lalo na kung walang datos.

Siyak na mabibigo ang meeting. Paano na ‘to? 10 minuto na lamang. Narito na ang CEO. Hindi pwede. Delikado ang kontrata natin. Habang ang lahat ay nagkukumahog, nakatayo lamang si Simon sa gilid. Tahimik na nakikinig. Muling lumapit si Mara. Simon, baka naman may alam ka. Mahina niyang tanong. Hindi na siya nagdalawang isip.

Lumapit si Simon sa laptop mabilis na tinignaan ng system logs at sa loob lamang ng ilang sandali na troubleshooot niya na ang problema. Try niyo ulit ngayon mayo niyang sabi. At sa isang iklap, bumalik ang system. Lumabas ang kumpletong financial reports. Nagpalakpakan ang lahat ng staff. Buti na lang na-safe tayo. Pero paano nagawa ng janitor ‘yan? Bulong ng iba.

Tahimik lamang si Simon. Para sa kanya, normal lang yon. Pero sa lahat ay isang malaking misteryo. Pagdating ng CEO, maayos na nais na gawa ang presentasyon. Pumirma ito ng kontrata at masayang nagpasalamat sa lahat ng empleyado. I’m impressed with the preparedness of this company,” wika niya. Sa gilid ng conference room, nakamasid lamang si Simon.

habang ito ay nakangiti, hindi niya kailangan ng palakpakan sapat ng natupad niya ang kanyang tungkulin. Ngunit hindi iyon ganoon para kay Melvin. Galit na galit ito sa kanya. At habang nag-iinuman sila ng barkada sa labas kinagabihan, hindi niya mapigilang maglabas ng sama ng loob. Hindi na ako makakapayag. Isang janitor lang siya.

Pero bakit lahat ay napapatingin sa kanya’t napapahanga? Baka minalas ka lang, Melvin. Nagkataon lang siguro na marunong siya. Sabi ni Rachel, “Hindi. May tinatago ang lalaking yon at ako ang makakabisto non.” Singal ni Melvin. Kinabukasan, habang naglilinis si Simon, nilapitan siya ni Melvin. “Ho, Simon, magaling ka pala sa computer ah.

” Pero tandaan mo, janitor ka lang. Hindi ka tatagal dito. Gagawin ko lahat para mawala ka. Hindi sumagot si Simon. Ngumiti lamang siya. Sir Melvin, trabaho ko lang po ang ginagawa ko. Wala po akong ibang hangarin. Pero sa loob-loob ni Simon, ramdam niya napapalapit na ang oras na hindi na niya kayang itago pa ang katotohanan.

Dumating na nga ang araw ng pinakamalaking event ng kumpanya, ang Annual General Assembly. Lahat ng empleyado, managers at pati na rin ilang shareholders ay naroon. Malaking selebrasyon. May mga bisita mula sa ibang bansa at mismong chairman ng kumpanya ang dadalo. Abala ang lahat sa paghahanda. Si Simon ato tulad ng daddy, tahimik lamang na nag-aayos sa gilid.

Naglilinis ng sahig at nag-aayos ng upuan. Habang masaya ang lahat, may kakaibang plano naman sina Melvin at ang kanyang barkada. Ngayon ko siya ibabagsak,” bulong ni Melvin. Pag napahiya siya sa harapan ng lahat, titigil na ang pagpapabid ng janitor na yon. Nagsimula na nga ang programa. Nagbigay ng talumpati ang ilang executive at ipinakita ang mga achievements ng kumpanya.

Ngunit bigla isang malaking problema ang sumabog. Literal isang projector ang nag-overheat at pumutok. na nagdulot ng usok at maliit na apoy sa gilid ng entablado. Nagkagulo ang lahat. Nagsisigawan ang mga empleyado at bisita. Mahilan pang nadapa sa pagmamadali. Fire extingu sir, bilisan niyo. Sigaw ng manager.

Ngunit halos walang makagalaw sa sobrang takot. Si Melvin imbes na tumulong ay isa sa mga unang tumakbo pap palayo. Ngunit si Simon hindi nagdalawang isip. Mabilis siyang kumilos. Tinulungan ng isang matandang shareholder na muntika ng madaba. Kinuha ang fire extinguisher at sa loob ng ilang segundo ay napawi ang apoy. Humuupa nga ang kaguluhan.

Tumayo ang chairman. Seryosong nakatingin sa kanya. Anong pangalan mo ihho? Saglit na nagkatinginan ang lahat. Siya po si Simon ang janitor. Mahina ngunit malinaw na sagot ni Mara. Nagulat ang chairman. Tahimik siyang tumingin kay Simon bago biglang humiti. Ay Simon, ikaw pala. Bulong niya. Nagtaka ang lahat. Sir, kilala niyo po ba siya?” tanong ng isa sa mga manager.

Muling humarap ang chairman sa lahat. Ang totoo niyan ay kilalang-kilala niya si Simon. Biniro niya lamang ito kanina na para bang hindi niya nakilala. Mga empleyado, ang binatang nasa harapan ninyo ay hindi basta janitor lang. Siya ang aking anak at siya ang tunay na tagapagmana ng kumpanyang ito. Nag-ulat ang lahat na pamulagat si Mara pati na rin si Tiano at halos hindi makapagsalita ang mga empleyado.

Ha? Ano siya? Hindi makapaniwalang sabi ni Melvin. Tahimik lamang si Simon at nakayuko. Hindi niya intensyong mabunyag ng ganon pero wala na siyang magagawa. Matagal ko ng gustong ipakilala sa lahat ang aking anak na si Simon, pagpapatuloy ng chairman. Pero pinili niyang magsimula sa pinakamababa. Nais niyang maranasan kung paanong maging isang empleyado, kung paanong itrato ng iba ang mga taong nasa ilalim.

At ngayon nakita ko na kung paano siya nagpakumbaba. Nagkaroon muli ng katahimikan. Ang mga dating nangaapi kay Simon ay hindi makatingin. Si Melvin ay nanginginig sa kahian at kalid ngunit wala siyang masabi. Lumapit si Simon sa harap. Huminga ng malalim at nagsalita. Hindi ko gustong ipagyabang ang pangalan ko.

Ang gusto ko lang po magambalan ang tungkulin ko. Man o tagapagmana. Pare-pareho lang tayong tao. Ang respeto hindi nakukuha sa posisyon kung hindi sa pagkatao. Nagpalakpakan ng karamihan at sa oras na yon tuluyan na ngang nagbago ang tingin ng lahat kay Simon. Matapos ang lahat ng nangyari sa General Assembly, tahimik na bumalik si Simon sa dati niyang trabaho.

Hindi niya kaagad tinanggap ang opisyal na posisyon bilang tagapagmana. Pinili niyang manatili bilang simpleng empleyado sa loob ng ilang buwan. Sa bawat araw na lumilipas, dahan-dahang nagbabago ang trato sa kanya ng mga kasamahan. Ang mga dating pang-aalipusta ay napalitan ng paggalang hindi dahil sa natuklasan nilang siya ang tagapagmana kung hindi dahil nakita nila ang kanyang kababaang loob, ang tapak at ang malasakit na ipinakita niya.

Siano ang kanyang matalik na kaibigan ay hindi makapaniwala na ang kabiruan at kasabay niya sa kainan ng lugaw ay siya palang may-ari ng kumpanyang kanilang pinaglilingkuran. Ngunit higit sa lahat, proud na proud siya hindi dahil sa yaman ni Simon kung hindi dahil hindi nagbago ang kaibigan niya. Isang araw, kinausap siya ng chairman.

Anak, handa ka na ba? Napatunayan mo na na hindi mo kailangan ng pangalan o yaman para makuha ang respeto ng mga tao. Ikaw mismo ang naging dahilan kung bakit ka nirerespeto nila. Ngayon oras na para akuin mo ang mas malaking tungkulin. Sa harap ng lahat ng mga empleyado, pormal n ipinakilala si Simon bilang bagong tagapamuno sa kumpanya.

Hindi na siya simpleng janitor. Siya na ang magiging mukha ng kinabukasan ng kumpanya. Ngunit sa puso niya isa pa rin siyang lingkod. Hindi para sa sarili kung hindi para sa bawat taong umaasa. Samantala, sina Melvin at ang kanyang barkada ay naharap sa disiplina ng kumpanya. Hindi na sila kailan man magkakaroon ng pagkakataong muli pang mangapi.

Sa halip, naging paalala sila sa lahat na ang pagtingin sa tao batay lamang sa panlabas na anyo ay isang pagkakamali na laging ibabalik at mabubungan ng pagsisisi. Si Simon naman kahit nasa mataas na siyang posisyon ay madalas pa ring makikitang nakikipag-usap sa mga janitor, mga utility at mga simpleng empleyado.

Minsan nga kusa pa rin siyang kumukuha ng map at naglilinis ng sahig. “Bakit mo ginagawa yan, sir?” tanong ng isang bagong hire. Ngumiti lamang si Simon. Dito ako nagsimula at hindi ko dapat kalimutan kung saan ako nanggaling. Ang tunay na tungkulin ay ang maglingkod. At doon nagtapos ang kwento ni Simon. Ang binatang minaliit at binastos dahil sa kanyang trabaho.

Ngunit kalaunan ay pinatunayan na ang dangal ng tao ay hindi nakasalalay sa yaman o titulo. Kung minsan sinusubok tayo ng pagkakataon, ginagawa tayong maliit sa paningin ng iba, ngunit tandaan natin na ang tunay na halaga ay nakikita hindi lamang sa damit, hindi sa sahod at hindi sa posisyon kung hindi sa puso at sa gawa. Kit kung ikaw man ay nararamdaman na mababa ka sa ngayon, huwag mong isipin na doon ka na lamang habang buhay.

Maaaring sa simpleng tungkulin mo ngayon, hinuhubog ka na pala para sa mas malaking misyon bukas. At tulad ni Simon, balang araw maipapakita mo rin sa mundo ang iyong tunay na pagkatao.