B3N3MBANG NG AS∆WA KO ANG AN∆K KO

Hello, ako si Marga, 41 years old at taga-Bulacan. Ang una kong asawa ay nakulong noong bata pa ang anak naming si Lia, at sa loob ng maraming taon, kaming dalawa lang ang magkasama sa hirap at ginhawa.

Akala ko noon ay nahanap ko na ang katahimikan nang magpakasal ako ulit kay Boby. Nang dumating si Boby sa buhay namin, akala ko siya na ang kukumpleto sa amin. Gwapo, maasikaso, at ramdam ko na mahal niya kami. Pero habang lumilipas ang panahon at nagdadalaga si Lia, na ngayon ay 21 years old na, may mga bagay akong napapansin na pilit kong winawalang-bahala dahil ayaw kong masira ang binuo naming pamilya.

Minsan, nadadatnan ko silang dalawa sa sala na sobrang sweet sa isa’t isa. Masyadong malapit ang mga upo nila, at madalas ay nagbibiruan na parang hindi mag-ama ang turingan. Noong una, nakakaramdam ako ng kurot ng selos, pero agad ko ring pinapagalitan ang sarili ko. Sinasabi ko sa isip ko na baka sadyang naging close lang talaga sila dahil si Boby ang tumayong ama ni Lia simula noong nawala ang tunay niyang tatay. Hinayaan ko lang ang mga hinala ko at itinago sa ilalim ng basahan dahil natatakot ako sa katotohanan. Pinilit kong maging bulag at bingi para lang mapanatili ang imahe ng isang masayang tahanan.

Isang hapon, nagpaalam ako sa kanila na mamamalengke lang ako para sa aming hapunan. Habang nasa palengke, hindi maalis ang kaba sa dibdib ko na tila may nagtutulak sa akin na umuwi agad. Pagdating ko sa harap ng bahay, dahan-dahan akong sumilip sa bintana sa kwarto ni Lia. Gusto ko lang kumpirmahin kung guni-guni ko lang ba ang lahat o may mas malalim na nangyayari. Marahan ang bawat hakbang ko patungo sa bintana dahil doon nanggagaling ang mahihinang boses at tawanan na hindi ko maipaliwanag. Bawat segundo ay parang bumabagal ang paligid habang papalapit ako sa bintana na bahagyang nakabukas.

Doon nagsimula ang aking matinding hinagpis. Halos gumuho ang mundo ko sa nakita ko sa loob ng kwarto ni Lia. Nakita ko si Lia na nak@p@t*ng kay Boby, ang anak ko at ang asawa ko, sa isang pos!sy*n na hinding-hindi gagawin ng isang m@g-@ma. Parang sinas@ks@k ang puso ko nang paulit-ulit habang pinapanood ko ang pagtat@ks!l ng dalawang taong pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko. Hindi ako nakagalaw, hindi ako nakasigaw, at tila nanigas ang buong katawan ko sa sak!t. Ang sak!t na naramdaman ko ay higit pa sa anumang kam@t@yan dahil ang sarili kong dug* ang kumakalaban sa akin sa loob ng sarili naming bahay.

Dahan-dahan akong umatras at lumayo sa bahay nang hindi nila namamalayan na nakita ko ang lahat. Hanggang ngayon, nagpapanggap ako na wala akong alam. Kumakain kami sa iisang hapag, ngumingiti ako sa kanila, at tinatanggap ang bawat hal!k ni Boby na para bang walang lason na kasama. Pero sa gabi, kapag madilim na, doon bumubuhos ang lahat ng luha ko na walang tunog. Pinap@t@y ako ng bawat araw na kailangan kong magkunwari habang bitbit ang lihim na ito. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang itago ang hinagp!s na ito bago ako tuluyang sumabog at iwanan ang lahat ng sakit na ito. Sa mga makakabasa nito, ano ang dapat kung gawin? Lalayasan sila at ipapaubaya si Lia kay Bob? O ipaglalaban ko si Bob kahit alam kong madudur*g si Lia