Hanggang ngayon ay d ko parin makalimutan ang gabing iyon. Itago niyo na lang ako sa pangalang “Rico,” isang seaman na halos sampung taon nang pabalik balik sa barko.

Buong buhay ko, iginapang ko ang pag-aaral ng mga kapatid ko at ang pagpapagamot sa nanay ko kaya nakalimutan ko nang magkaroon ng pamilya o asawa.

Kakarating ko lang sa Manila para sa isang buwang bakasyon bago ang susunod na kontrata at pansamantalang tumuloy sa isang apartment sa Quiapo.

Dahil sanay sa barko na laging alerto, mababaw lang ang tulog ko kahit pagod na pagod ako sa biyahe at asikaso ng mga papeles.

Bandang alas-tres ng madaling araw, nagising ako dahil sa isang marahas na kalabog mula sa aking bintana .

Laking gulat ko nang may tumalon na isang babaeng balot na balot ang katawan, naka-maskara, at may hawak na matul!s na bal!$0ng.

Kahit maskulado ako, napatras ako nang itutok niya ang kuts!lyo sa le3g ko habang nanginginig ang kaniyang mga kamay.

“Ibigay mo sa akin lahat pera at alahas mo, alam kong galing ka sa labas, huwag kang sisigaw kung ayaw mong mam@t@y!” banta niya sa paos na boses.

Tiningnan ko ang bag ko kung saan nakatago pinaghirapan ko para sa operasyon ng nanay ko sa puso sa susunod na linggo.

Sa takot na mawala ang huling pag-asa ng pamilya ko, lumuhod ako sa harapan niya at nakiusap na huwag nang kunin ang pera.

“Miss, parang awa mo na, para sa buhay ng nanay ko ang perang ‘yan, kahit anong gusto mo ibibigay ko huwag lang ‘yan,” pagmamakaawa ko.

Siguro dahil sa sobrang lungkot ko sa dagat at sa tindi ng kaba, bigla akong napakapit sa beywang niya habang nakaluhod ako sa sahig.

“Lahat ng pangangailangan mo bilang babae, ibibigay ko ngayon din, gamitin mo ang kat@wan ko, b@stus!n mo ako kung gusto mo, huwag lang ang pera ko,” dahil para sa operasyon ni nanay yan

Napatigil ang babae, tila naguluhan sa alok ko, at dahan-dahang ibinaba ang hawak niyang bal!$ong habang nakatingin sa aking mga mata.

Hinila niya ako sa kwrto… Sa gitna ng madilim na kw@rto, naramdaman ko ang kaniyang pagh!nga na bumibilis. Ang sampung taon kong pangungulila sa piling ng isang babae ay biglang sum@bog sa gabing iyon sa paraang hindi ko kailanman inakala.

Ibinigay ko ang lahat ng lakas ko sa kaniya, isang gabing puno ng pagn@n@sa na hinaluan ng takot at desperasyong protektahan ang aking kinabukasan. B3n3mbang ko siya ng paulit ul!t.

Matapos ang ilang oras, mabilis siyang nagbih!s at tumalon palabas ng bintana nang hindi man lang nag-iiwan ng kahit anong gamit o bakas.

Naiwan akong nakahiga sa malamig na sahig, habol ang hininga, at tinitingnan ang bag ng pera na hindi man lang niya ginalaw o binuksan.

Ngayon, ito, lito ang isip ko kung dapat ba akong magpasalamat o dapat ba akong makonsensya sa ginawa kong “transaksyon” sa kaniya.

Ligtas ang pera para sa operasyon ng nanay ko, pero ang puso at isip ko ay naiwan sa babaeng nagn@kaw ng aking dangal at katahimikan.

Isang linggo na ang nakalipas at nakaimpake na ako para umuwi sa probinsya, selyado na ang mga gamit at handa na para sa pamilya ko.

Pero bakit ganoon? Bakit tuwing madaling araw ay nananatili akong gising at nakatitig sa bintana, umaasang sana ay bumalik siya? Pero nung aalis na ako. May isang babaeng tumitingin sa bintana. Napakaganda niya. Mahaba ang buhok, sexy at may height.

Sino kaya yung babaeng nakita ni Rico sa bintana? Siya ba ang babaeng pumasok nong gabi?

Simula naba ito ng kanyang pag ibig?B3N3MBANG KO ANG MAGNANAKAW (Part 2)

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang babaeng nasa tapat ng bintana ay tila isang anghel na naligaw sa madilim na eskinita ng Quiapo. Nakasuot siya ng simpleng puting bestido, mahaba ang buhok na sumasabay sa ihip ng hangin, at ang mga mata niya… may kung anong pamilyar sa mga mata niya na nagpabilis ng tibok ng puso ko.

Hindi ako nag-atubili. Binitawan ko ang aking mga bagahe at mabilis na lumabas ng apartment para habulin siya. “Miss! Sandali!” sigaw ko, habang pilit na nakikipagsiksikan sa mga tao sa labas. Lumingon siya nang bahagya, nagtagpo ang aming mga mata, at doon ko nakumpirma siya nga. Siya ang babaeng pumasok sa kwarto ko, ang babaeng mas piniling angkinin ang pagkal@l@ki ko kaysa ang perang pampagamot ni Nanay.

Ngumiti siya nang tipid, isang ngiting puno ng pait at misteryo, bago siya mabilis na sumakay sa isang naghihintay na itim na sasakyan. Hindi ko na siya naabutan. Ngunit bago tuluyang humarurot ang sasakyan, may isang maliit na papel na nalaglag mula sa bintana nito.

Dali-dali ko itong pinulot. Nakasulat doon sa isang lukot na reseta ng gamot ang mga salitang: “Salamat sa ‘transaksyon.’ Ligtas na ang nanay mo, Rico. Pero sana… mapatawad mo ako.”

Naguluhan ako. Paanong “ligtas” na ang nanay ko gayong nasa bag ko pa ang pera? Sa sobrang kaba, agad kong tinawagan ang kapatid ko sa probinsya.

“Rico! Salamat sa Diyos at tumawag ka!” bungad ng kapatid ko, umiiyak sa kabilang linya.

“Bakit? Anong nangyari?” tanong ko habang nanginginig.

“Hindi, Rico! Kaninang madaling araw lang, may dumating na grupo ng mga doktor dito sa ospital. Sabi nila, bayad na raw ang buong operasyon ni Nanay. Milyon ang halaga, Rico! May nag-donate din daw ng kailangang d0nor na puso… at kasalukuyan na siyang inooperahan ngayon!”

Napaupo ako sa gilid ng kalsada. Sino ang babaeng iyon? Bakit niya ako kilala? At bakit niya ginawa ang lahat ng ito kapalit lang ng isang gabi?

Puno ng katanungan ang isip ko habang pabalik sa apartment para kunin ang gamit ko. Pero pagpasok ko sa kwarto, isang bagay ang nakakuha ng atensyon ko sa ibabaw ng kama. Isang kwintas na may pendant na hugis krus ang kwintas na suot-suot ng babaeng magnan@kaw noong gabing iyon.

Nanginginig kong binuksan ang likod ng pendant. May nakaukit na maliit na pangalan at petsa ng kapanganakan. Halos tumigil ang mundo ko nang mabasa ko ang pangalang nakaukit doon.

Hindi siya isang ordinaryong magnanakaw. At ang gabing iyon… hindi lang pala iyon basta-bastang “pagpapakasaya.”

Dahil sa ilalim ng pangalan niya, may nakasulat na isang pamilyar na apelyido. Ang apelyido ng doktor na pumat@y sa tatay ko sa maling operasyon sampung taon na ang nakakalipas. At ang petsang nakasulat? Iyon ang mismong araw kung kailan ako umalis ng bansa para maging seaman.

Hahawakan ko na sana ang cellphone ko para tumawag ulit sa probinsya, nang biglang may kumatok nang malakas sa pinto ko.

“Rico, buksan mo ‘to. Pulis ‘to. May kinalaman ka ba sa pagkamatay ng anak ng Director ng Ospital na natagpuang wala nang buhay sa tapat ng bintana mo?”