EWAN ko ba pero mahilig talaga ako sa single mom kahit na binata pa ako hanggang ngayon.

May naligawan kasi ako noon. Maganda talaga sya at nararamdaman kong may pag asa ako sa kanya.

Ipinapakita ko kasi ang sinseridad ko sa kanya sa pamamaraang panliligaw na alam ko.

Ika nga, sarili kong diskarte. Ang kaso, kada mag-uusap na kami ni Elina ay sya namang pag iingay ng dalawa nyang anak.

Kumbaga, kapag mag uusap na kami ay sinasadya na ng dalawang bata na hindi ako makaporma.

Kaya kinausap ko sila ng masinsinan, pero wa-epek.

“Ace pang!t!”

Sabi nila sa akin. Nakakainis hindi ba kuya Ed? Pero ayos lang, kumalma pa rin ako. Tama ang sinabi ng ina nila na “HINDI MO KAYA ANG KAKULITAN NG DALAWANG YAN”

Nag isip ako ng paraan at gumana naman ang utak ko kahit na papaano. Bumili ako ng sampung dosenang Mik mik.

Alam kong paborito ng mga bata ang ganoong pagkain at kapag nagpapak na sila, tatahimik na sila at makakadiskarte na ako.

Ganon na nga ang ginawa ko kinagabihan. Gaya ng inaasahan ko ay tuwang tuwa ang dalawang anak ni Elina.

Ang kaso, sya naman ang nakabusangot kasi nakalimutan kong ibilhan sya ng regalo for the first time.

Pero pinapasok pa rin nya ako. Pag upo namin sa sofa, nakiramdam muna ako. Tahimik na nga ang mga bata ang kaso, sisimulan kona sana ang magsalita ng biglang lumapit ang mga anak ni Elina at inabutan ng isang Mik-Mik ang nanay nila.

Inabot naman nya iyon at inumpisahang lagyan ng straw para papakin. Hayun, napunta sa masarap na lasa ng mik-mik ang usapan.

Mas lalong hindi ko na sya makausap kasi kada nauubos, inaabutan sya ng mga bata.

“Anak ng Mik-mik naman oh!” hanggang sa nakikain na din ako. Ano sila, sinuswerte.

Kada gabi kapag daw dadalaw ako ay may mik-mik akong dala sabi ng mga bata kaya hayun, hindi na ako bumalik.

Ang resulta heto, hanggang ngayon binata pa. “Walang h!yang Mik-mik yon, may sumpa yata!

Lumipas ang tatlong linggo bago ako nagka-amin kaming mag-isa. Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong nagpapaalala sa akin kay Elina at sa dalawa niyang anak. Minsan, habang naglalakad ako sa palengke, may nakita akong tindang Mik-mik—napahinto ako bigla. Napailing na lang ako at napamura sa isip ko.

Isang gabi, habang nag-i-scroll ako sa Facebook, may nakita akong post ni Elina. Litrato ng dalawa niyang anak na may caption na: “Miss nyo na raw ang tito na nagdadala ng Mik-mik. 😅”

Natigilan ako. Sandali, ako kaya ‘yon? Baka naman may ibang lalaking nagdadala na rin ng Mik-mik sa kanila? Nainggit ako bigla sa hindi ko kilala. Pero may kung anong nagtulak sa akin na mag-comment.

“Kamusta kayo?” yon lang ang na-type ko.

Makalipas ang ilang minuto, nag-message sa akin si Elina.

**Elina:** “Uy, buhay ka pa pala? Akala ko nawala ka na sa balat ng lupa.”

**Ace:** “Haha, buhay pa naman. Paano kayo?”

**Elina:** “Okay lang. Miss ka raw ng mga bata. Pero hindi yung Mik-mik miss nila, ikaw daw talaga.”

Para akong nabuhayan. May pag-asa pa kaya?

Pinlano ko na bumalik. Pero sa pagkakataong ito, handa na ako. Bumili ako ng hindi lang isang dosena—isang buong kaha ng Mik-mik, at may kasama pang ibang pasalubong para kay Elina—isang magandang blouse na natatandaan kong gustong-gusto niya nung minsang mag-mall kami.

Dumating ako ng bahay nila ng mga 6:00 ng gabi. Bago ako kumatok, nakahanda na ang lahat. May dala rin akong laruan para sa mga bata—yung tipong hindi maingay, para hindi maka-disturbo sa usapan namin.

Katok ko pa lang ay sinalubong na ako ng mga bata.

“TITO ACE! TITO ACE!” sabay talon ng dalawa.

Napangiti ako. Si Elina naman ay nakatayo sa pintuan, nakangiti rin. Napansin kong may bahagyang kulay rosas ang pisngi niya.

Bago pa man kami mag-usap, inabot ko agad kay Elina ang regalo ko. “Para sa’yo ‘to. Pasensya na sa nakaraan, nakalimutan lang talaga.”

Tiningnan niya ang paper bag at medyo nagulat. “Ace, hindi naman kailangan…”

“Buksan mo,” sabi ko.

Pagkakita niya ng blouse, para siyang batang natuwa. “Ito yung gusto ko noon ah! Natandaan mo?”

“Oo naman. Lahat ng tungkol sa’yo, natatandaan ko,” sabi ko sabay kindat.

Sabay naman kaming napangiti ng mga bata na sumisilip sa regalo ng nanay nila.

Makalipas ang isang buwan, opisyal na kaming magkasintahan ni Elina. Hindi lang pala dahil sa Mik-mik ang lahat—napatunayan kong kaya kong mahalin hindi lang siya, pati na rin ang mga anak niya.

Natutunan kong hindi sapat ang regalo para mapalapit sa kanila. Kailangan ang oras, tyaga, at tunay na pagmamahal. Unti-unti, naging parte na ako ng buhay nila.

Si Kenken, panganay, sa akin na humihingi ng advice sa homework. Si Mitch, bunso, ako na ang nagpapatulog tuwing natatakot sa dilim. At si Elina, mas lalo pang gumanda dahil nakikita niyang mahal ko ang mga anak niya.

Isang gabi, habang sabay kaming nanonood ng TV, biglang lumapit si Mitch at umupo sa tabi ko.

“Tito Ace,” sabi niya, “puwede ka na bang maging tatay namin?”

Napatingin ako kay Elina. Namilog ang mga mata niya, sabay takip ng mukha dahil sa hiya.

“Hala, Mitch! Bakit ganyan ka magsalita?” sabi niya.

Tumawa ako at hinaplos ang ulo ni Mitch. “Bakit mo natanong yan, ha?”

“Kasi po, lagi naman po kayo dito. Nagluluto po kayo ng masarap, tinutulungan niyo po ako sa pagguhit, at hindi po kayo nauubusan ng Mik-mik,” sabi ni Mitch.

Napatingin ako kay Elina. Nagkatinginan kami at parehong napangiti.

“Oo naman,” mahinang sabi ni Elina.

Doon ko napatunayan—hindi pala talaga masama ang Mik-mik. Sumpa man o hindi, ito ang nagdala sa akin sa masayang pamilyang ito. At handa na akong maging parte nila habang buhay.

**WAKAS**

*PS: Hanggang ngayon, tuwing dadalaw ako sa kanila, may dala pa rin akong Mik-mik. Pero hindi na lang pampatahimik—isa na itong tradisyon na sumisimbolo sa simula ng aming pagmamahalan. 😊*