Ang tatlong taong contract marriage namin ni Kenji Salvador ay malapit nang matapos.

Ngunit sa mismong pagkakataong ito, nalaman kong ako ay buntis.

Tatlong taon ang nakalipas, malinaw niyang sinabi sa akin:

“Kailangan ko ang kasal na ito para makuha ang mana mula kay Lola. Pagkalipas ng tatlong taon, magdidiborsyo tayo. Sa loob ng panahong iyon, huwag kang makikialam sa anumang desisyon ko.”

Noon, tumango ako at pumayag.

Dahil sa isang simpleng dahilan.

Mahal ko siya.

Sa loob ng tatlong taon, pinagsikapan kong maging isang mabuting asawa.

Naglalaba, nagluluto, sumasama sa kanya sa mga gala ng mga elitista sa Makati at BGC, nagpapanggap sa harap ng lahat na kami ay isang masayang mag-asawa.

Akala ko ay nasanay na ako sa isang relasyong walang pag-ibig.

Hanggang sa araw na ito.

Habang nakatingin sa dalawang pulang guhit sa pregnancy test, biglang naging matigas at malamig ang buong katawan ko.

Tatlong araw na lang.

Tatlong araw na lang at opisyal nang mawawalan ng bisa ang aming kontrata.

At sa mismong oras na ito, ang kanyang unang pag-ibig — si Clara Montefalco — ay kauuwi lang galing sa Amerika.

Kagabi, hindi siya umuwi sa bahay.

Kaninang umaga, narinig ko siyang kausap ang kanyang abogado sa sala, kinukumpirma ang mga huling detalye ng aming annulment papers.

Napatingin ako sa aking tiyan.

“Anak… anong gagawin ko?”

Kusa kong hinawakan ang aking tiyan na patag pa rin at wala pang bakas ng buhay.

Ngunit sa loob ko, isang matinding instinto na protektahan ang munting buhay na ito ang biglang nag-alab.

Tatlong huling araw ng aming tatlong taong pagsasama.

Nalaman kong buntis ako.

Wala nang mas sasama pa sa tiyempo na ito.

Nakaupo ako sa takip ng inidoro sa banyo, hawak pa rin ang pregnancy test.

Malinaw ang dalawang pulang guhit, hindi malabo.

Pero ang isip ko ay blangko.

Sa labas ng pinto ng banyo, narinig ko ang boses ni Kenji. May kausap siya sa telepono.

“Oo, magkakabisa ang kasunduan sa loob ng tatlong araw. Ibigay mo sa kanya ang bahay sa Forbes Park, ang gusto ko lang ay ang mga shares sa kumpanya.”

Tumigil siya sandali, at nagpatuloy sa malamig na boses:

“Ano? Anak? Imposible ‘yan. Lagi kaming nag-iingat.”

Ang tono niya ay napakalamig at kalmado, parang isang transaksyon lang sa negosyo ang pinag-uusapan.

Bigla akong napangiti nang mapait.

Tama siya.

Lagi kaming nag-iingat.

Maliban na lang… noong isang beses noong nakaraang buwan.

Noon ang aming ikatlong anibersaryo ng kasal.

Bihira akong uminom ng alak, pero noong gabing iyon ay naparami ang lagok ko.

Si Kenji rin ay naging malambing, isang bagay na bihirang mangyari.

Kami ay…

Umiling ako nang bahagya.

Ano pa ang saysay ng pag-alala sa mga bagay na iyon ngayon?

Kapag natapos ang kontrata, babalik na siya kay Clara.

Habang ako…

Dala-dala ang anak niya, pero wala akong lakas ng loob na sabihin sa kanya.

Eksaktong sandaling iyon, nag-vibrate ang cellphone ko.

Isang text mula kay Kenji.

“May business party mamaya, baka gabihin ako nang husto sa pag-uwi.”

Nitong mga nakaraang araw, madalas siyang dumadalo sa mga social events.

Pero alam ko ang totoo…

Karamihan sa mga party na iyon ay nandoon si Clara.

Isang buwan na ang nakalipas mula nang bumalik ito sa bansa.

At sa loob ng buwang iyon, ang pagbabago ni Kenji ay napakalinaw… kahit gustuhin ko mang magbulag-bulagan.

Dati, kinakausap pa niya ako paminsan-minsan.

Ngayon, maliban sa mga importanteng bagay, halos hindi na kami nag-uusap.

Tumayo ako, itinago ang pregnancy test, at pumasok sa shower.

Sa salamin, maputla ang mukha ko, at may bahagyang itim sa ilalim ng aking mga mata.

Sa loob ng tatlong taon, maingat kong inalagaan ang imahe ko bilang isang masunuring asawa.

Sa pag-asang mapapansin niya rin ako balang araw.

Pero ngayon ko lang naintindihan…

May mga bagay na hindi pwedeng pilitin.

Alas-onse ng gabi nang makauwi si Kenji.

Nakaupo ako sa sala at nagbabasa ng libro.

Nang marinig ko ang pagbukas ng pinto, tumingin ako sa kanya.

Naka-white polo shirt siya ngayon, tabingi ang kurbata, at medyo gulo ang buhok, mukhang pagod na pagod.

“Nandito ka na pala? Gutom ka ba?

Gusto mo bang initin ko ang sabaw para sa iyo?”

Isinara ko ang libro at akmang tatayo.

“Huwag na.”

Ikinaway niya ang kanyang kamay at dumeretso sa taas. “Maliligo lang ako at matutulog na.”

“Kenji.”

Tinawag ko siya.

Tumigil siya sa paglalakad at lumingon sa akin.

Ang tingin niya ay walang pakialam, napakalamig.

Binuka ko ang aking bibig, pero ang mga salitang gusto kong sabihin ay parang bumara sa lalamunan ko.

Sa huli, ang nasabi ko lang ay:

“Wala… magpahinga ka na nang maaga.”

Tumango siya nang bahagya at umakyat na.

Nanatili akong nakaupo sa sofa, kusa kong hinawakan ang aking puson.

Anak…

Paano kita mapoprotektahan?

Tatlong taon ang nakalipas, nakilala ko si Kenji sa isang alumni homecoming sa University of the Philippines.

Noon ay kauuwi lang niya galing abroad para pamunuan ang kumpanya ng kanilang pamilya.

Bata, matalino, at may napakalakas na karisma — siya ang ideal man ng bawat babae.

Samantalang ako…

Isa lang akong baguhang editor, maliit at hindi napapansin sa gitna ng maraming tao.

Pero kung minsan, sadyang mapaglaro ang tadhana.

Pagkatapos ng party, aksidente kaming nagkita sa parking lot.

“Kailangan mo ba ng tulong?”

Tiningnan niya ako habang nahihirapan akong hilahin ang maleta ko at naghahanap ng masasakyan.

“Salamat… naghihintay lang ako ng Grab.”

Kinakabahan akong sumagot.

Siya kasi ang upperclassman na lihim kong minahal sa loob ng apat na taon sa kolehiyo.

Noong nasa university pa kami, si Kenji ay sikat na pigura sa College of Business.

Magkaiba kami ng kurso, kaya sa malayo ko lang siya natatanaw noon.

Hindi ko akalain na makalipas ang maraming taon, siya ang unang kakausap sa akin.

“Ihahatid na kita.”

Itinuro niya ang kanyang itim na Porsche na nakapark hindi kalayuan.

Sa buong byahe noong gabing iyon, marami kaming napag-usapan.

Tinanong niya ang tungkol sa trabaho ko, sa buhay ko.

Ang tono ng boses niya ay malumanay at mahinahon, kaya dahan-dahang nawala ang kaba sa dibdib ko.

Nang huminto ang kotse sa tapat ng bahay ko, binigyan niya ako ng kanyang calling card.

“Kung may pagkakataon, pwede tayong magkita ulit.”

Tinanggap ko ang card, nanginginig ang aking mga kamay.

Pagkatapos noon, nagsimula kaming mag-date.

Madalas niya akong sinusundo para kumain pagkatapos ng trabaho ko. Tuwing weekend, nanonood kami ng sine.

Kapag may sakit ako, binibilhan pa niya ako ng gamot.

Noong mga panahong iyon, akala ko… ako na ang pinakamasayang babae sa mundo.

Ngunit ang lahat ng iyon ay isa lamang palang magandang panaginip.

Isang gabi, habang kumakain kami sa isang mamahaling restaurant sa Tagaytay, biglang naging seryoso ang mukha ni Kenji. Inilapag niya ang kubyertos at tinitigan ako nang diretso sa mga mata.

“Maya, kailangan kong magpakasal sa loob ng isang buwan.”

Umapaw ang kaba at saya sa puso ko. Akala ko… akala ko magpo-propose na siya. Ngunit ang sumunod niyang sinabi ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

“Ang lola ko ay may malalang sakit. Ayon sa testamento niya, makukuha ko lang ang kontrol sa buong Salvador Group kung may asawa na ako. Ayaw kong mapunta sa mga pinsan ko ang pinaghirapan ng tatay ko.”

Huminga siya nang malalim, ang kanyang boses ay walang emosyon.

“Gusto mo bang magpakasal sa akin? Sa loob ng tatlong taon lang. Bibigyan kita ng sapat na pera, bahay, at sasakyan pagkatapos. Pero kailangan nating pumirma ng kontrata.”

Noon ko lang naintindihan. Ang lahat ng atensyon, ang mga paghatid-sundo, ang mga dinner — lahat ng iyon ay bahagi ng kanyang plano para makahanap ng “angkop” na mapapangasawa. Isang babaeng tahimik, walang masyadong koneksyon, at madaling kontrolin.

At ako iyon.

Kahit masakit, tinanggap ko. Dahil tanga ako, dahil akala ko sa loob ng tatlong taon ay matututunan niya rin akong mahalin.

---

Kasalukuyang Panahon: Dalawang Araw Bago ang Paghihiwalay

Nagising ako dahil sa matinding pagsusuka. Halos iluwa ko na ang bituka ko sa lababo ng banyo.

“Maya? Okay ka lang ba?”

Narinig ko ang boses ni Kenji sa labas. Nakatayo siya sa pinto, bihis na bihis na para sa trabaho. Ang kanyang suit ay lapat na lapat sa kanyang matikas na katawan.

“O-okay lang ako. Baka nakain ko lang kagabi,” pagsisinungaling ko habang pinupunasan ang labi.

Tiningnan niya ako nang may pagdududa, pero hindi na siya nagtanong pa.

“Aalis na ako. Mamayang gabi, may dinner tayo kasama ang mga board members. Magsuot ka ng maayos, ito ang huling beses na kailangan nating magpakita bilang mag-asawa.”

“Sige,” sagot ko nang mahina.

Pagkaalis niya, napaupo ako sa sahig. Ang huling gabi. Ang huling pagkakataon na maging “Mrs. Salvador”.

Pumunta ako sa isang maliit na clinic sa Quezon City, malayo sa mga lugar na madalas puntahan ni Kenji para hindi ako makilala.

“Congratulations, Mrs. Santos,” (gumamit ako ng ibang pangalan). “Anim na linggo na ang baby. Malakas ang heartbeat niya.”

Nang makita ko ang maliit na tuldok sa ultrasound screen, hindi ko napigilang maiyak. Ito ang bunga ng isang gabing akala ko ay simula ng pagmamahalan namin, pero isa lang pala itong “aksidente” para sa kanya.

Pag-uwi ko, nakita ko ang isang pamilyar na sasakyan sa tapat ng aming bahay. Isang puting BMW.

Si Clara Montefalco.

Nakatayo siya sa tapat ng gate, maganda, elegante, at mukhang laging handa sa fashion shoot. Nang makita niya ako, ngumiti siya — isang ngiting puno ng tagumpay.

“Hi, Maya. Kamusta?”

“Clara. Anong ginagawa mo rito?”

“Dinalhan ko lang ng kape si Kenji, nakalimutan niya kasi sa opisina kanina. At saka, gusto ko lang magpasalamat.”

Lumapit siya sa akin at bumulong:

“Salamat sa pag-aalaga sa kanya sa loob ng tatlong taon. Pero ngayon, nandito na ako. Balik na sa akin ang pwestong kinuha mo.”

Hindi ako nakapagsalita. Gusto kong sumigaw, gusto kong sabihin sa kanya na asawa pa rin ako ni Kenji. Pero naalala ko ang kontrata. Sa loob ng apatnapu’t walong oras, magiging estranghero na ulit kami ni Kenji.

---

Gabi na nang dumating ang dinner. Ang venue ay sa isang rooftop bar sa BGC.

Lahat ng mga kaibigan at business partners ni Kenji ay nandoon. Nakasuot ako ng isang simpleng black dress, pilit na itinatago ang pamumutla ng aking mukha.

Sa gitna ng tawanan, biglang tumayo ang isa sa mga board members.

“Kenji, tatlong taon na kayong kasal ni Maya. Kailan niyo ba balak sundan ang lola mo? Kailan tayo magkakaroon ng Salvador heir?”

Natahimik ang paligid. Nararamdaman ko ang titig ng lahat.

Dahan-dahang uminom ng wine si Kenji, bago sumagot sa pinaka-kaswal na paraan:

“Wala sa plano namin ang magka-anak. Masaya na kami sa ganito, ‘di ba, Maya?”

Tumingin siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay parang nagbabala — huwag kang gagawa ng eksena.

Pinilit kong ngumiti kahit parang dinudurog ang puso ko.

“O-oo. Wala kaming balak magka-anak.”

Pagkatapos ng dinner, habang nasa loob kami ng sasakyan pabalik ng bahay, hindi ko na natiis.

“Kenji, paano kung… paano kung nagkaroon tayo ng anak?”

Biglang huminto ang sasakyan sa gilid ng kalsada. Mahigpit ang hawak ni Kenji sa manibela.

“Maya, malinaw ang usapan natin simula pa lang. Ang kasal na ito ay para sa mana. Walang emosyon, walang anak. Kung may mangyari mang ganoon, alam mo ang dapat mong gawin.”

“Anong dapat kong gawin?” tanong ko, nanginginig ang boses.

Lumingon siya sa akin, ang kanyang mukha ay parang yelo sa lamig.

“Hindi ko hahayaang maging sagabal ang kahit na ano sa pagbabalik ni Clara sa buhay ko. Sana malinaw iyon sa iyo.”

Sa sandaling iyon, alam ko na ang sagot.

Hindi ko pwedeng sabihin sa kanya ang tungkol sa baby. Dahil para sa kanya, ang anak namin ay isa lamang “sagabal”.

Ito na ang huling gabi. Bukas ng umaga, alas-nuwebe, magkikita kami ni Kenji sa opisina ng kanyang abogado para pirmahan ang huling dokumento.

Pag-uwi namin galing sa dinner, dumeretso agad si Kenji sa kanyang study room. Hindi na niya ako tinignan. Hindi na rin siya nagpaalam.

Pumasok ako sa aming kwarto — ang kwartong tatlong taon kong pinangalagaan ang kalinisan, ang kwartong puno ng mga alaala kong mag-isa. Nagsimula na akong mag-impake.

Hindi ko kailangan ang mansyong ito. Hindi ko kailangan ang alok niyang condo sa Rockwell. Ang kailangan ko lang ay ang maleta ko at ang munting buhay sa loob ng aking tiyan.

Habang nagtitiklop ako ng damit, biglang bumukas ang pinto. Si Kenji.

“Nag-iimpake ka na?” tanong niya. Nakasandal siya sa hamba ng pinto, maluwag na ang kanyang kurbata at nakabukas ang dalawang butones ng kanyang polo.

“Oo. Para hindi na ako makaabala sa iyo bukas ng umaga,” sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya.

Lumapit siya sa akin. Naamoy ko ang bahagyang bango ng alak at ang pamilyar niyang scent. Hinawakan niya ang braso ko at pinaharap ako sa kanya.

“Maya, tungkol sa sinabi ko kanina sa sasakyan…”

Tumigil siya sandali, parang may gustong sabihin pero pinigilan ang sarili. Ang kanyang mga mata ay hindi kasing lamig ng kanina, pero puno pa rin ng distansya.

“Wala na ‘yon, Kenji. Malinaw na sa akin ang lahat,” putol ko sa kanya. “Tatlong taon akong naging mabuting asawa sa harap ng lola mo, sa harap ng media, at sa harap mo. Ngayong tapos na ang serbisyo ko, hayaan mo na akong umalis nang tahimik.”

Binitawan niya ang braso ko.

“Sige. Ipadadala ko na lang ang mga gamit mo sa bago mong unit bukas.”

“Huwag na,” sabi ko habang isinasara ang maleta. “May matutuluyan na ako. Hindi ko na kailangan ang condo.”

Kumunot ang noo niya. “Anong ibig mong sabihin? Bahagi ‘yon ng settlement natin.”

“Ibigay mo na lang kay Clara. Mas kailangan niya ‘yon kaysa sa akin.”

Pagkasabi ko noon, lumabas na ako ng kwarto at natulog sa guest room. Iyon ang huling gabi na magkasama kami sa ilalim ng iisang bubong.

Kinabukasan, sa tapat ng opisina ng abogado sa Ayala Avenue, nakita ko si Kenji na naghihintay. Kasama niya si Clara.

Nakahawak si Clara sa braso ni Kenji, parang ipinapamukha sa mundo na siya na ang bagong reyna ng Salvador Group.

“Maya! Akala ko hindi ka na darating,” bati ni Clara na may plastik na ngiti.

Hindi ko siya pinansin. Tumingin ako kay Kenji. “Tara na. Ayaw kong magtagal.”

Sa loob ng opisina, naging mabilis ang lahat. Binasa ng abogado ang mga huling kondisyon. Pinirmahan ko ang bawat pahina nang hindi nanginginig ang kamay.

Nang matapos, tumayo na ako agad.

“Maya, sandali,” tawag ni Kenji. Kumuha siya ng isang checkbook. “Ito, dagdag na pondo para sa iyo. Ayaw kong sabihin ng mga tao na pinabayaan kita pagkatapos ng tatlong taon.”

Tinignan ko ang tseke. Milyun-milyon ang halaga. Sapat na para buhayin ang anak ko sa marangyang paraan.

Pero pinunit ko ito sa harap nila.

“Sapat na ang kalayaan ko bilang kabayaran, Kenji. Salamat sa tatlong taon.”

Tinalikuran ko sila at mabilis na naglakad palabas. Narinig ko pang tinawag ni Kenji ang pangalan ko, pero hindi ako lumingon.

Sumakay ako ng taxi dumeretso sa Ninoy Aquino International Airport (NAIA).

Habang nasa loob ng sasakyan, hinaplos ko ang aking tiyan.

“Anak, magsisimula tayo ng bagong buhay. Malayo rito. Malayo sa tatay mo.”

Kinuha ko ang aking passport. Ang destinasyon ko? Davao. Doon, kung saan walang nakakakilala sa akin, kung saan ang apelyidong Salvador ay isa lamang pangalan sa balita.

---

Anim na Buwan ang Nakalipas…

Sa isang maliit na coffee shop sa Davao City, abala ako sa pag-aayos ng mga libro. Malaki na ang tiyan ko, kitang-kita na ang pitong buwang pagbubuntis. Masaya ako rito. Tahimik.

Ngunit isang hapon, bumukas ang pinto ng shop. Tumunog ang maliit na bell sa itaas ng pinto.

“Welcome to Maya’s Brews—”

Natigil ang sasabihin ko. Ang basong hawak ko ay muntik nang mahulog.

Nakatayo sa tapat ng counter si Kenji Salvador. Mukha siyang hapo, magulo ang buhok, at tila hindi natulog ng ilang linggo. Ang kanyang mga mata ay dumeretso sa aking malaking tiyan.

“Maya…” ang boses niya ay nanginginig. “Anim na buwan kitang hinanap sa buong Pilipinas.”

Lumingon siya sa paligid, pagkatapos ay muling tumingin sa akin nang may pagsisisi at galit sa sarili.

“Bakit hindi mo sinabi? Bakit mo itinago ang anak ko?”

Lumapit siya, pero umatras ako.

“Anak mo?” Tumawa ako nang mapait. “Sabi mo noon, ang anak ay isang ‘sagabal’. Sabi mo noon, ‘huwag kang gagawa ng eksena’. Ito ako ngayon, Kenji. Hindi ako gumagawa ng eksena. Namumuhay ako nang tahimik nang wala ka.”

“Maya, nagkamali ako. Simula nang umalis ka, narealize ko na hindi si Clara ang kailangan ko. Ikaw… ikaw ang hinahanap-hanap ko sa bawat sulok ng bahay natin.”

Lumuhod siya sa harap ko, sa gitna ng maraming tao sa coffee shop. Isang makapangyarihang CEO, nakaluhod sa sahig.

“Pakiusap, Maya. Bumalik ka na sa akin. Handa akong iwan ang lahat sa Manila para sa inyo ng anak natin.”

Tumitig ako kay Kenji na nakaluhod pa rin sa sahig ng aking maliit na coffee shop. Ang mga customer ay nagsimulang magbulungan, at ang init ng hapon sa Davao ay tila mas lalong tumindi.

“Tumayo ka dyan, Kenji,” mahina pero matigas kong sabi. “Hindi mo kailangang magmakaawa. Hindi ito pelikula.”

Tumayo siya, pero hindi niya inalis ang tingin sa aking tiyan. “Maya, noong nalaman kong wala ka na sa Manila, parang gumuho ang mundo ko. Akala ko si Clara ang gusto ko dahil siya ang nakasanayan ko noon. Pero sa tatlong taon nating pagsasama, ikaw na pala ang naging tahanan ko.”

“Tahanan?” Napangiti ako nang mapait. “Ang tahanan ay hindi itinatapon sa oras na bumalik ang dating kasintahan. Ang tahanan ay hindi tinatawag na ‘sagabal’ ang sariling anak.”

“Nagkamali ako, Maya. Isang malaking pagkakamali,” pag-amin niya, ang boses ay puno ng pagsisisi. “Iniwan ko na ang Salvador Group. Ibinigay ko na kay Clara ang lahat ng gusto niya para lang tantanan niya ako. Wala na akong pakialam sa mana. Ang gusto ko lang… ay kayo.”

Hinaplos ko ang aking tiyan. Ramdam ko ang malakas na sipa ni baby, tila nararamdaman din ang presensya ng kanyang ama.

“Bigyan mo ako ng panahon, Kenji. Hindi sapat ang isang ‘sorry’ para sa tatlong taong panlalamig at sa takot na naramdaman ko noong nalaman kong buntis ako.”

“Maghihintay ako, Maya. Kahit gaano katagal.”

Nanganak ako sa isang ospital sa Davao. Isang malusog na baby boy — si Kenzo.

Sa buong dalawang buwan bago ako manganak, hindi umalis si Kenji sa Davao. Umupa siya ng maliit na bahay malapit sa akin. Tuwing umaga, nag-iiwan siya ng sariwang prutas at gatas sa pintuan ko. Hindi siya namilit, hindi siya nanggulo. Naroon lang siya, laging handang tumulong sa isang tawag ko lang.

Nang pumasok ako sa labor room, siya ang unang nandoon. Hawak niya ang kamay ko habang umiiyak ako sa sakit.

“Kaya mo ‘yan, Maya. Nandito lang ako. Hindi na ako aalis,” bulong niya habang pinupunasan ang pawis sa noo ko.

Nang marinig namin ang unang iyak ni Kenzo, doon ko nakitang umiyak si Kenji Salvador — ang lalaking akala ko ay gawa sa yelo ang puso.

Isang taon ang mabilis na lumipas.

Nasa pampang kami ng isang resort sa Samal Island. Naglalaro si Kenzo, na ngayon ay marunong nang lumakad, sa buhanginan.

Lumapit sa akin si Kenji, may dalang dalawang baso ng fruit shake. Naupo siya sa tabi ko at inakbayan ako. Wala na ang mamahaling suit, wala na ang aura ng isang striktong CEO. Ngayon, isa na lang siyang simpleng lalaki na masaya sa kanyang pamilya.

“Maya,” tawag niya sa akin.

“Hmm?”

“Salamat.”

“Para saan?”

“Salamat dahil binigyan mo ako ng pagkakataon na patunayan na mali ako. Salamat dahil hinayaan mo akong maging tatay ni Kenzo… at maging asawa mo ulit.”

Tumingin ako sa kanya. Ang mga mata niya ay puno na ng pag-ibig, hindi na ang lamig na nakita ko noong huling araw ng aming kontrata. Kinuha niya ang isang maliit na kahon sa kanyang bulsa. Isang singsing na may dyamante — hindi ito ang singsing na bahagi ng kontrata noon. Ito ay bago.

“Maya Salvador, wala nang kontrata, wala nang mana, wala nang ibang tao. Sa harap ng anak natin, gusto kong itanong… papayag ka bang maging asawa ko habambuhay? Yung totoo na.”

Tumingin ako kay Kenzo na masayang naglalaro, at pagkatapos ay kay Kenji. Ang sakit ng nakaraan ay dahan-dahan nang naghilom, pinalitan ng pag-asang dala ng aming anak.

Ngumiti ako at kinuha ang kanyang kamay.

“Oo, Kenji. Wala nang kontrata.”

Sa ilalim ng paglubog ng araw sa Davao, hinalikan niya ako. Hindi na ito isang pag-arte para sa lola niya o para sa publiko. Ito ay para sa amin.

Ang aming kwento na nagsimula sa isang malamig na kasunduan, ay natapos sa isang mainit at totoong pagmamahalan.