EPISODE 1

Hello, ako si Jean, 42 years old, isang school teacher dito sa Manila. Widow na ako matapos pumanaw ang asawa ko noong kasagsagan ng COVID noong 2021. Dati ay napaka kumportable ng buhay namin, walang problema sa pera, at laging masaya ang aming tahanan. Pero nang mawala siya, parang gumuho ang mundo ko at naiwan akong mag isa sa bahay. Mahirap ang mabuhay nang walang katuwang na nag aalaga sa mga gamit o kasama mong kumain sa gabi. Sa loob ng dalawang taon ay tiniis ko ang sobrang pananabik sa in!t ng pagmamahal ng isang asawa. Sinubukan kong ituon ang atensyon ko sa pagtuturo pero habang tumatagal ay mas lumalakas ang aking pangangailangan. Pakiramdam ko ay unti unti akong nauubos dahil sa sobrang lungkot at pangungulila na hindi ko masabi sa iba dahil sa takot na mahusgahan ako.

Isang mainit na hapon, kinailangan kong pumunta sa GSIS sa Pasay para ayusin ang mga pension at document verification ng asawa ko. Habang nakapila ako at pagod na pagod sa init, may tumawag sa pangalan ko. Doon ko nakilala ang isa sa mga malapit na kaibigan ng asawa ko noon, si Ryan. Isa siyang civil engineer na madalas ma-assign sa out of town projects kaya matagal kaming hindi nagkita. Matangkad siya, maskulado, at halatang alaga ang katawan kahit na nasa late 30s na siya. Napaka bango niya, amoy mamahaling perfume na humahalo sa natural na amoy ng lalaki. Tinulungan niya ako sa lahat ng kailangang lakarin para hindi na ako mahirapan sa pila. Habang naglalakad kami, ramdam ko ang pagdikit ng braso niya sa akin at tila ba may kuryenteng dumadaloy sa balat ko na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Matapos ang aming transaction, kinuha niya ang number ko at inimbitahan ako sa kanyang birthday celebration noong gabing iyon sa isang bar sa BGC. Noong una ay nag aalangan ako dahil dalawang taon na akong hindi lumalabas nang gabi, pero naisip ko na kailangan ko ring huminga mula sa pagiging teacher at pagiging balo. Pag uwi ko, hinalungkat ko ang closet ko at nakita ang isang black backless dress na binili ko pa bago mag pandemic. Isinuot ko ito at laking gulat ko na mas lalo akong naging s€xy dahil sa konting weight loss ko dahil sa stress. Naglagay ako ng dark red lipstick at hinayaan kong nakalugay ang buhok ko. Nang makita ko ang sarili ko sa salamin, hindi ko akalain na ang isang 42 years old na teacher ay may itinatago pa palang ganda at kam∆ndag na matagal nang natutulog sa loob ng dalawang taon.

Eksaktong alas 9 ng gabi nang sumipot ang puting SUV ni Ryan sa tapat ng bahay ko. Pagpasok ko sa loob ng sasakyan, hindi niya maalis ang tingin sa akin. Sabi niya, “Jean, ang ganda mo yata masyado ngayon, baka hindi na kita mabitawan niyan.” Napangiti lang ako pero sa loob ko ay nagwawala na ang kaba at excitement na parang teenager. Pagdating namin sa bar, sinalubong kami ng malakas na music at amoy ng alak. Maraming tao pero pakiramdam ko ay kaming dalawa lang ang nandoon. Umorder kami ng pinaka masarap na wine at nagsimulang magkwentuhan. Habang tumatagal, ang mga kwento namin ay hindi na tungkol sa namayapa kong asawa, kundi tungkol na sa aming dalawa. Ang bawat tawa niya ay tila musika sa pandinig ko at ang bawat tingin niya ay tila unti unting hinuhub∆r∆n ang aking pagkatao.

Dahil sa epekto ng alak, naramdaman ko ang pag tapang ng loob ko. Inaya niya akong sumayaw sa dance floor habang tumutugtog ang isang mabagal at s€xy na kanta. Doon na nagsimulang mag dikit ang aming mga katawan. Ip!nulup*t ko ang mga kamay ko sa le€g niya habang ang kanyang malalaking kamay ay dahan dahang bumaba sa aking bayw∆ng, hanggang sa maramdaman niya ang hub∆d kong likod dahil sa backless dress ko. Napap!kit ako nang maramdaman ko ang in!t ng kanyang palad sa balat ko. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin at bumulong, “Jean, hindi mo alam kung gaano ko ito katagal na gustong gawin, noon pa man.” Hindi na ako nakasagot dahil bago pa man ako makapagsalita ay sinakop na niya ang aking mga lab! ng isang mapus*k at gut*m na hal!k na tila ba ayaw na akong pakawalan.

Ang hal!k na iyon ay hindi katulad ng nakasanayan ko; puno ito ng pagn@n@sa at tila ba nagmamadali. Tinugon ko ang bawat galaw ng kanyang d!la, hinahayaan ang sarili kong malun*d sa sens@syon na ngayon ko lang ulit naramdaman sa tanang buhay ko. Ang mga kamay niya ay nagsimulang gumala sa aking katawan, hin!h!mas ang aking bal@kang habang idinidikit niya ang kanyang katawan sa akin. Ramdam na ramdam ko ang kanyang pagkalalaki na tum!t!gas na sa harap ko, at doon ay lalong nag in!t ang aking pagkababae. B∆s@ng b@s∆ na ako sa ibaba at ang tanging nasa isip ko lang ay kung paano kami makakaalis sa mata ng maraming tao para ituloy ang sinimulan naming dalawa. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng ibang tao o ang reputasyon ko bilang isang disente at iginagalang na guro.

Bulong ko sa kanya habang hinahabol ang aking hininga sa pagitan ng aming mga hal!k, “Ryan, ayoko na dito. Gusto ko ng lugar na tayo lang.” Ngumiti siya nang nakakaloko, kinuha ang susi ng kanyang sasakyan, at hinila ako palabas ng bar. Halos tumatakbo kami patungo sa parking lot dahil hindi na namin mapigilan ang pagn@n@sa sa isa’t isa. Pagpasok sa loob ng SUV niya, bago pa man niya ma start ang engine, ay muli kaming nagl@pl@pan nang mas matindi. Hinub@d niya ang suot niyang polo at hinayaan ko siyang ilub*g ang kanyang mukha sa aking le3g at d!bd!b. Ang bawat s!ps!p niya sa balat ko ay nag iiwan ng marka na hindi ko na iniisip kung paano itatago bukas sa harap ng mga estudyante ko. Gusto ko na siyang maangkin nang buo at maramdaman ang bigat ng kanyang katawan sa ibab∆w ko.

Mabilis ang takbo ng sasakyan patungo sa kanyang condo sa Taguig. Walang nagsasalita sa amin, tanging ang tunog lang ng mabigat naming paghinga ang maririnig sa loob ng sasakyan. Hawak hawak niya ang h!ta ko habang nagmamaneho, paminsan minsan ay pumapasok ang kanyang dal!ri sa ilalim ng aking dress na lalong nagpapat!rik ng mga mata ko sa sobrang s@rap. Pag dating sa parking ng condo, hindi na kami nakapaghintay sa elevator; bawat segundong hindi kami nagkakadikit ay parang parusa. Halos magkandabuhol buhol ang aming mga paa sa pagmamadaling makapasok sa unit niya. Pagkasara pa lang ng pinto, itinulak niya ako sa pader at doon ay muli niya akong nil@mon ng mga hal!k habang ang isang kamay niya ay pilit na tinataas ang layl@yan ng aking dress para mahawakan ang aking hiy@s.

Dinala niya ako sa kanyang master bedroom kung saan ang kama ay napakalaki, mabango, at napakalambot. Itinumba niya ako doon at dahan dahang lumuh*d sa pagitan ng aking mga b!nti. Tinitigan niya ako sa mga mata, isang tingin na puno ng gut*m, lib*g, at pagn@nasa. “Sigurado ka ba dito, Jean? Baka pagsisihan mo ito bukas,” tanong niya habang ang kamay niya ay nasa garter na ng aking und3rwe@r. Wala na akong ibang sagot kundi ang isang tango at ang paghila sa kanya pababa para muling h@gkan nang mas mapusok. Sa puntong iyon, alam kong wala nang balikan. Ang disente at malungkot na biyudang si Jean ay wala na doon sa kwartong iyon, ang tanging natitira na lang ay isang babaeng uh@w sa hapl*s at nakahandang ibigay ang lahat sa gabing iyon kay Ryan.

Nang magsimula ang aming b3mb@ngan, para akong nakarating sa kabilang mundo sa sobrang s@r@p. Ang bawat p@sok at l@bas ng kanyang pagkalalaki ay puno ng pwersa at in!t na hindi ko kailanman naramdaman noon sa asawa ko. Ang mga ung*l ko ay pumapa!mbul*g sa apat na sulok ng kwarto, hindi ko na pinigilan ang sarili kong sum!gaw sa bawat sar@p na ibinibigay niya sa akin. Si Ryan ay tila isang hayop na gut*m na gut*m, hindi siya napapagod sa pagpalit palit ng pos!tion para mas lalo akong mas!yahan at map@ung*l. Habang nasa ib@baw ko siya, nakita ko ang pawis na tumutulo mula sa kanyang matipunong katawan patungo sa aking d!bdib. Pero sa kalagitnaan ng aming pinaka ma!nit na sandali, biglang may tumunog na doorbell sa labas ng kanyang unit. Isang sunod sunod at malakas na doorbell na tila ba may galit na tao sa labas.

Napatigil kami pareho sa gitna ng aming ginagawa. Nagkatinginan kaming dalawa na puno ng kaba at nagtatakang mga mata. “Sino ‘yan?” bulong ko habang pilit na tinatakpan ang hub@d kong kat@wan ng kumot dahil sa takot. Hindi sumagot si Ryan, pero bakas sa mukha niya ang gulat at matinding takot na hindi ko maipaliwanag. Tumayo siya, kinuha ang kanyang boxer short, at dahan dahang sumilip sa peephole ng pinto habang ako ay nanginginig sa kama. Nang lumingon siya sa akin, ang putla na ng mukha niya at parang gusto niyang maiyak sa takot. “Jean, kailangan mong magtago sa banyo, ngayon na! Huwag kang gagawa ng kahit anong ingay,” sabi niya sa nanginginig na boses.

To be continued…..

Sino kaya ang nasa labas at bakit ganito na lang ang takot ni Ryan? Sh*t, huwag mong sabihing asawa niya ang nasa labas?

EPISODE 2

Nanginginig ang aking mga tuhod habang mabilis akong naglakad patungo sa banyo, bitbit ang aking backless dress na tila basahan na lang sa aking paningin. Rinig na rinig ko ang malalakas na kalampag sa pinto ng condo. Sa loob ng banyo, pilit kong hinahabol ang aking hininga habang nakasandal sa malamig na pader. Ang kaninang m∆!n!t na pakiramdam ay napalitan ng nagyeyelong takot.
“Ryan! Buksan mo ito! Alam kong may kasama ka dyan!” boses ng isang babae ang umalingawngaw mula sa labas.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi lang ito basta doorbell—ito ay boses ng isang taong may karapatan. Sinilip ko ang aking sarili sa salamin ng banyo. Ang aking hub∆d na balikat ay punong-puno ng marka mula sa mga *m∆pu$k na halik ni Ryan. Ang aking red lipstick ay kalat na, at ang aking mga mata ay puno ng kahihiyan. “Jean, ano itong ginagawa mo?” bulong ko sa sarili ko. Ako na isang guro, isang huwarang babae, ay nagtatago ngayon sa banyo ng isang lalaking may asawa pala.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang sunod-sunod na sigawan. “Sino siya, Ryan?! Nasaan ang babae mo?!” Rinig ko ang kalabog ng mga gamit. Bawat sigaw ng babae ay tila isang kut$!l¥* na sumasaksak sa aking konsensya. Narinig ko rin ang boses ni Ryan na nagmamakaawa, malayo sa boses ng lalaking tila hari kanina habang nasa ibabaw ko sa kama.
Doon ko napagtanto ang malaking pagkakamali ko. Ang hinahanap kong !n!t at pagmamahal ay hindi matatagpuan sa isang gabing puno ng l!b*g at panandaliang p∆gn∆n∆$∆. Isinakripisyo ko ang aking d!gn!d∆d kapalit ng atensyong akala ko ay magliligtas sa akin sa lungkot, pero lalo lang pala akong ibabaon sa dusa.

Sa halip na manatiling nakatago na parang isang magnanakaw, isinuot ko ang aking damit. Inayos ko ang aking buhok at pinunasan ang kalat na lipstick. Sa gitna ng kaguluhan sa labas, lumabas ako ng banyo nang may itinaas na noo, kahit na durog ang puso ko.
Nagulat ang babaeng nasa labas siya pala ang asawa ni Ryan na kadarating lang mula sa ibang bansa. Tiningnan niya ako nang may poot. Imbes na lumaban o makipagtalo, tiningnan ko siya nang may pagsisisi. “Patawad,” ang tanging nasabi ko. Hindi ko kailangang maging bahagi ng marahas na eksenang ito.

Hindi ko na hinintay ang paliwanag ni Ryan. Lumabas ako ng condo niya habang nararamdaman ang mga mata ng mga kapitbahay na nakasungaw. Sa labas ng building, sinalubong ako ng malamig na hangin ng madaling araw. Wala na ang SUV na nagdala sa akin doon, pero mas gusto kong maglakad sa dilim kaysa manatiling busog sa kasalanan sa loob ng mansyong iyon.

Napagtanto ko na walang sinuman ang dapat isuko ang kanyang p∆gk∆t∆* para lang makaramdam na siya ay buhay. Mas makatao ang maging malaya at mag-isa kaysa manatiling bilanggo ng isang maling relasyon. Ang pagiging guro ko ay hindi lang sa loob ng classroom, kundi pati na rin sa pagtuturo sa sarili ko kung paano muling rumespeto sa sariling halaga.
Pag-uwi ko sa bahay, tiningnan ko ang litrato ng aking yumaong asawa. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan.

Hindi ko kailangan ng ibang tao para punan ang kulang; kailangan ko munang mahalin at igalang ang babaeng nakikita ko sa salamin.
Sa huli natutunan kong
Ang panandaliang ligaya na nakukuha sa maling paraan ay palaging may masakit na kabayaran. Ang tunay na kalayaan ay nagsisimula sa pagtanggap na mas mahalaga ang iyong dangal kaysa sa anumang init ng nakaraan.