ANG PATIBONG SA PENTHOUSE: ANG BILYONARYO AT ANG ANAK NG DRIVER.

Si Don Sebastian ay isang matandang bilyonaryo na nakatira sa pinakamataas na palapag ng isang luxury condo sa Bonifacio Global City. Dahil sa kanyang karanasan sa mundo ng negosyo kung saan marami ang nanloko sa kanya, naging bato ang kanyang puso. Para sa kanya, lahat ng tao ay may presyo.
Ang kanyang personal na driver sa loob ng dalawampung taon ay si Mang Kanor. Dahil sa katandaan, minsan ay isinasama ni Mang Kanor ang kanyang anak na si Junjun, 12 taong gulang, upang tumulong sa paglilinis ng mga sasakyan at pag-akyat ng mga grocery sa penthouse.
Nabalitaan ni Don Sebastian na ang asawa ni Mang Kanor ay nangangailangan ng agarang operasyon sa puso.
“Tiyak na gagawa ng paraan ang batang iyan para makakuha ng pera sa akin,” isip ni Don Sebastian. “Susubukan ko kung hanggang saan ang ‘katapatan’ na ipinagmamalaki ng tatay niya.”

ANG PAGKUKUNWARI

Isang gabi, habang malakas ang ulan sa labas, ipinatawag ni Don Sebastian si Junjun sa kanyang malawak na study room.
“Junjun, iayos mo ang mga libro rito. Medyo masama ang pakiramdam ko, iidlip lang ako sa sofa,” sabi ng matanda.
Naglatag si Don Sebastian ng isang “Pain” sa ibabaw ng kanyang mahogany desk:
Isang makapal na sobre na may nakasulat na “CASH: ₱1,000,000.” Sinasadyang nakabukas ito para makita ang kulay asul na mga pera.
Isang mamahaling Gold Fountain Pen na may mga dyamante.
Ang kanyang Diamond Wedding Ring na nakapatong lang sa gilid.
Nagsuot si Don Sebastian ng eye mask, ngunit sa gilid nito ay may maliit na puwang kung saan kitang-kita niya ang bawat galaw ng bata.

ANG HINDI INAASAHANG GINAWA

Nagsimulang magpunas ng alikabok si Junjun. Nang makarating siya sa mesa, natigilan siya. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang tumpok ng pera.
“Ayan na,” sabi ni Sebastian sa sarili. “Isang dakot lang niyan, solve na ang operasyon ng nanay mo. Sige, kunin mo na.”
Nakita ni Sebastian na dahan-dahang itinuwid ni Junjun ang nakabukas na sobre. Pero sa halip na kumuha, kinuha ng bata ang isang mabigat na libro at ipinatong sa ibabaw ng sobre. Bakit? Dahil malakas ang hangin mula sa bukas na bintana at baka malipad ang mga pera sa sahig.
Pagkatapos, kinuha ni Junjun ang mamahaling singsing at maingat na inilagay sa loob ng isang maliit na jewelry tray para hindi ito mahulog o mawala.

Ngunit ang pinaka-ikinagulat ni Don Sebastian ay nang lumapit sa kanya ang bata.
Dahan-dahang hinubad ni Junjun ang kanyang suot na hoodie. Ito ay luma na at may mga himulmol, pero ito ang paboritong suotin ng bata. Maingat niyang itinakip ang hoodie sa mga binti ni Don Sebastian na nakalawit sa sofa.
Narinig ni Sebastian ang bulong ni Junjun: “Ang lamig po ng ulan, baka po pasukin ng lamig ang tuhod niyo, Sir. Sabi ni Tatay, maselan na po ang kalusugan niyo.”

ANG REBELASYON

Hindi na nakapagpigil si Don Sebastian. Ang kanyang pagpapanggap ay nauwi sa tunay na pag-iyak. Tinanggal niya ang eye mask at bumangon, habang ang mga luha ay umaagos sa kanyang kulubot na pisngi.
“Junjun…” tawag niya.
Nagulat ang bata. “Ay, Sir! Gising na po pala kayo. Pasensya na po, nilagyan ko lang po ng patong ang pera niyo baka po kasi liparin ng hangin.”
Hinawakan ni Sebastian ang luma at manipis na hoodie ng bata. “Bakit mo ito ibinigay sa akin? Nilalamig ka rin, ah?”
Ngumiti si Junjun nang tapat. “Sanay po ako sa hirap, Sir. Pero kayo po, kailangan niyo pong maging malakas para marami pa po kayong matulungan.”
Turo ni Sebastian sa sobre, “Bakit hindi ka kumuha? Alam kong kailangan niyo ng pera para sa operasyon ng nanay mo. Isang dakot lang niyan, hindi ko na mapapansin.”
Umiling si Junjun. “Sir, tinuruan po ako ni Tatay na ang gamot na binili sa nakaw ay hindi makakapagpagaling, kundi makakasama sa kaluluwa. Mas pipiliin ko pong magtrabaho nang marangal kaysa makita ang nanay ko na gumaling pero ang anak niya ay naging magnanakaw.”

ANG PAGBABAGO

Sa sandaling iyon, ang “bato” sa puso ni Don Sebastian ay tuluyang nadurog. Niyakap niya si Junjun—isang yakap na hindi niya nagawa sa kahit kanino sa loob ng maraming taon.
“Patawarin mo ako, Junjun. Sinubukan kita, pero ako ang nabigo… dahil mas mayaman ka pa pala sa akin,” iyak ni Sebastian.
Kinuha ni Don Sebastian ang sobre at ibinigay ito kay Junjun. “Ito ay hindi galing sa nakaw. Ito ay Advanced Bonus ng tatay mo para sa tapat na pagsisilbi niya sa loob ng 20 taon. Ipagamot mo ang nanay mo agad. At Junjun…”
“Po?”
“Simula ngayon, ikaw na ang magiging scholar ko. Pag-aaralin kita sa pinakamagandang school, dahil ang mga katulad mo ang dapat na namumuno sa mundong ito.”
Nagbago ang buhay ni Junjun at ng kanyang pamilya. Pero higit sa lahat, nagbago ang buhay ni Don Sebastian. Natutunan niya na ang tunay na seguridad ay hindi nanggagaling sa ginto, kundi sa pagtitiwala sa kabutihan ng kapwa.

Wakas.

“DI BALING MAHIRAP ANG BUHAY BASTA WAG KALANG GAGAWA NG MASAMANG BAGAY AT ANG MABUTING UGALI,MASAGANANG BUHAY ANG SUKLI.