ANG PAGTAKAS NG ISANG BRIDE SA KANYANG ENGRANDE PERO “ARRANGED” NA KASAL DAHIL SA KABA, NGUNIT NANG MAKATABI NIYA SA BUS STOP ANG ISANG GROOM NA TUMAKAS DIN SA SARILI NIYANG KASAL

Alas-onse ng umaga. Umuulan nang malakas sa kahabaan ng North Luzon Expressway (NLEX). Sa isang stopover sa may Pampanga, sa loob ng isang 7-Eleven, pumasok ang isang babaeng agaw-pansin.

Siya si Sophia. Basang-basa ang laylayan ng kanyang Vera Wang wedding gown. Ang kanyang makeup ay kumalat na dahil sa luha at ulan, kaya mukha siyang panda na ikakasal. Nakayapak na lang siya bitbit ang kanyang high heels.

Walang pakialam si Sophia sa tingin ng mga tao. Dumiretso siya sa chiller, kumuha ng dalawang bote ng San Mig Light, at bumili ng isang Sisig Rice Meal.

“Miss, okay lang po kayo?” tanong ng cashier na nagulat sa itsura niya.

“Mukha ba akong okay? Bigyan mo ako ng plastic spoon, bilis,” sagot ni Sophia habang sumisinghot.

Umupo siya sa dulo ng store, sa tabi ng bintana. Binuksan niya ang beer gamit ang ngipin (dahil wala siyang opener) at nagsimulang kumain ng sisig nang parang wala nang bukas.

Ito ang araw ng kasal niya. Isang kasal na hindi niya ginusto. Ito ay isang “Business Merger” sa pagitan ng pamilya niya (may-ari ng Shipping Lines) at ng pamilya ng lalaking hindi pa niya nakikita nang personal (may-ari ng Hotel Chain). Puro litrato lang ang pinakita sa kanya ng Mommy niya. “Gwapo siya, iha! Mayaman! Bagay kayo!” Pero ayaw ni Sophia. Gusto niya ng True Love. Kaya habang nag-aayos sa simbahan, tumakas siya sa bintana ng sacristy, sumakay ng tricycle, at nagpababa dito sa NLEX para sumakay ng bus papuntang Baguio. Bahala na.

Habang lumalaklak ng beer si Sophia, bumukas ulit ang pinto ng 7-Eleven. TING-NONG.

Pumasok ang isang lalaki. Basang-basa rin. Naka-Barong Tagalog na gusot-gusot. Puno ng putik ang kanyang black leather shoes. Hinihingal siya na parang tumakbo ng marathon.

Siya si Liam.

Dumiretso si Liam sa counter. “Miss, pabili ng sigarilyo at Gatorade. Yung color blue.”

Pagkabili niya, lumingon siya at naghanap ng mauupuan. Puno ang store dahil sa ulan. Ang tanging bakanteng upuan ay sa tapat ni Sophia.

Nagkatinginan sila. Isang Runaway Bride at isang Runaway Groom.

“Pwede makiupo?” tanong ni Liam.

Tumango lang si Sophia habang ngumunguya ng sisig. “Sige lang. Mukhang pareho naman tayong may masamang araw.”

Umupo si Liam. Binuksan ang Gatorade.

“Kasal mo?” tanong ni Liam, turo sa gown ni Sophia.

“Sana,” sagot ni Sophia. “Pero tumakas ako. Ikaw?”

“Pareho,” buntong-hininga ni Liam. “Tumalon ako sa bakod ng reception area bago pa magsimula ang seremonya. Iniwan ko yung kotse ko sa gasoline station. Sumakay ako ng Jeep papunta dito.”

Natawa si Sophia nang mapait. “Cheers,” sabi niya sabay taas ng bote ng beer. “Para sa mga duwag na katulad natin.”

Nakipag-toast si Liam gamit ang Gatorade. “Hindi tayo duwag, Miss. Matapang tayo. Kasi pinili natin ang kalayaan kaysa sa dikta ng magulang.”

“Tama!” sigaw ni Sophia. “Alam mo ba, yung ipapakasal sa akin, hindi ko naman kilala! Reto lang ng Mommy ko! Negosyo lang daw! Ano ako, Stocks? Asset?”

“Grabe, same tayo,” gulat na sabi ni Liam. “Yung sa akin din! Anak daw ng Business Partner ni Daddy. Sabi nila, ‘Liam, kailangan natin ‘to para mag-expand ang empire natin.’ Eh hindi ko nga alam kung ano ang favorite color nung babae! Malay ko ba kung serial killer pala ‘yun o kung mukhang paa!”

Natawa nang malakas si Sophia. “Oo nga! Paano kung mabaho hininga nun? Paano kung flat-earther siya? Hindi ko kayang mabuhay kasama ang ganung tao!”


Nagkwentuhan sila ng isang oras. Naubos ni Sophia ang beer. Naubos ni Liam ang Gatorade. Nag-share sila sa sisig.

Sa loob ng maikling panahon na ‘yun, naramdaman nila ang isang koneksyon. Nagtatawanan sila, nagkakaintindihan. Gusto ni Sophia ang sense of humor ni Liam. Gusto ni Liam ang pagka-prangka ni Sophia.

“Alam mo,” sabi ni Liam habang nakatitig kay Sophia. “Sayang. Kung ikaw sana ang papakasalan ko, baka hindi ako tumakas.”

Namula si Sophia. “Bolero. Pero… infairness, gwapo ka ha. Kahit mukha kang basang sisiw diyan sa Barong mo.”

“Seryoso ako,” sabi ni Liam. “Bihira makahanap ng babaeng kumakain ng sisig habang naka-wedding gown. That’s my type of girl.”

Tumahimik sila saglit. May dumaang bus sa labas. Victory Liner papuntang Baguio.

“Ayan na yung bus ko,” malungkot na sabi ni Sophia. “Pupunta ako ng Baguio. Magtatago muna hanggang sa humupa ang galit ni Mommy.”

“Sasama ako,” biglang sabi ni Liam. “Wala rin naman akong pupuntahan. Baka patayin ako ni Daddy pag umuwi ako.”

Tumayo sila. Sabay silang lumabas ng 7-Eleven.

Habang naghihintay na huminto ang bus, hinarap ni Liam si Sophia.

“By the way,” sabi ni Liam. “Hindi pa pala tayo nagkakakilala. I’m Liam. Liam Velasco.”

Natigilan si Sophia. Nanlaki ang mga mata niya. Nabitawan niya ang hawak niyang plastic ng Big Gulp.

“A-Ano?” utal na tanong ni Sophia. “Liam… Velasco? Anak ng may-ari ng Velasco Hotel Group?”

Kumunot ang noo ni Liam. “Oo. Paano mo nalaman?”

Namutla si Sophia. Dahan-dahan niyang kinuha ang invitation card na nasa bulsa ng gown niya (na basa na). Iniabot niya ito kay Liam.

Binasa ni Liam ang nakasulat sa invitation:
YOU ARE CORDIALLY INVITED TO THE WEDDING OF
LIAM VELASCO
AND
SOPHIA “PIA” GOMEZ

Tumingala si Liam kay Sophia. “Ikaw si… Pia?”

“Ako si Sophia Gomez,” sagot ni Sophia na gulat na gulat. “Anak ng may-ari ng Gomez Shipping Lines.”

Katahimikan.

Parang tumigil ang mundo. Ang ulan lang ang naririnig nila.

Biglang humagalpak ng tawa si Liam. Tawa siya nang tawa hanggang sa mapahawak siya sa tiyan niya.

“Bakit ka tumatawa?!” sigaw ni Sophia, pero natatawa na rin siya.

“Kasi ang tanga natin!” sigaw ni Liam sa gitna ng ulan. “Tumakas ako sa kasal ko kasi ayaw ko sa babaeng hindi ko kilala… tapos ‘yung babaeng ‘yun pala ay ikaw! Na gusto ko naman pala!”

“Tumakas ako kasi akala ko mukha kang paa!” tawa ni Sophia. “Pero ikaw pala ‘yung lalaking weirdo na umiinom ng Gatorade sa kasal niya!”

Nagtinginan sila. Basang-basa, magulo ang buhok, pero parehong nakangiti.

“So…” sabi ni Liam, inaabot ang kamay niya kay Sophia. “Ano na? Tutuloy pa ba tayo sa Baguio?”

Tinitigan ni Sophia si Liam. Sa unang pagkakataon, naramdaman niya na tama ang desisyon ng tadhana. Minsan, kailangan mo munang maligaw para mahanap ang tamang daan. At minsan, kailangan mong tumakas para malaman kung sino ang dapat mong balikan.

Hinawakan ni Sophia ang kamay ni Liam.

“Hindi na,” ngiti ni Sophia. “Sayang ang catering. Ang mahal ng binayad ni Daddy dun. At gusto kong makita ang mukha nila kapag bumalik tayo nang sabay.”

“Tara?” yaya ni Liam.

“Tara. Pakasalan na kita,” sagot ni Sophia.

Pumara sila ng taxi pabalik ng simbahan.

Pagdating nila sa simbahan, nagkakagulo na ang mga magulang nila. Iyak nang iyak ang Mommy ni Sophia. Galit na galit ang Daddy ni Liam.

Biglang bumukas ang pinto ng simbahan.

Pumasok si Liam at Sophia, magkahawak-kamay, basang-basa, may mantsa ng sisig ang gown, at putik ang sapatos.

“Sorry we’re late!” sigaw ni Liam. “Nag-merienda lang kami sa 7-Eleven!”

Nagulat ang lahat. Pero nang makita nilang nagtatawanan at magkahawak-kamay ang dalawa, nagpalakpakan ang mga bisita.

Itinuloy ang kasal. Hindi ito ang perpektong kasal na plinano ng mga magulang nila. Amoy beer ang bride. Amoy yosi ang groom. May putik sa aisle. Pero ito ang pinaka-masaya at pinaka-totoong kasal na nasaksihan ng lahat.

Dahil sa huli, hindi naman arranged marriage ang nangyari. Pinili nila ang isa’t isa—sa gitna ng ulan, sa labas ng convenience store, habang kumakain ng sisig. At ‘yun ang kwento kung paano naging Mr. and Mrs. Velasco ang dalawang runaways na hindi nakatakas sa tadhana