ANG M∆L!BOG KONG BIY3NAN

Sabi nila, ang tahanan ang pinakaligtas na lugar, pero bakit pakiramdam ko ay dinala ko ang apoy sa loob ng sarili naming bahay?

Itago niyo na lang ako sa pangalang Bety, 32 years old, isang online ESL teacher at may tatlong maliliit na anak.

Nagsimula ang lahat noong nakaraang taon nang kailangang lumipad ng asawa kong si Burnok patungong Dubai para sa isang engineering project.

Dahil hirap ako sa pag-asikaso sa mga bata at sa trabaho ko sa gabi, nagmakaawa si Burnok na patuluyin muna rito ang tatay niya.

Ang biyenan kong si Mang Pitoy, 54 years old, isang retiradong seaman na biyudo na rin ng halos sampung taon.

Noong una, kampante ako dahil kilala si Mang Pitoy sa pagiging disiplinado, pormal, at matulungin sa gawaing bahay.

Pero habang tumatagal na wala si Burnok, unt-unting nagbabago ang ihip ng hangin sa loob ng apat na sulok ng bahay na ito.

Tuwing gabi, habang nagtuturo ako sa harap ng computer, madalas siyang kumatok para maghatid ng kape o meryenda.

Noong una, pasasalamat ang nararamdaman ko, pero napapansin ko na tumatagal ang tingin niya sa akin bago siya lumabas.

Isang gabi, alas-dose na at kakatapos lang ng huli kong klase, lumabas ako ng kwarto para uminom ng tubig.

Nakita ko si Mang Pitoy sa sala, nakasuot lang ng maluwag na shorts at sando, pawisan dahil nag-aayos daw ng sirang gripo.

Kahit nasa edad na, bakas pa rin sa katawan niya ang pagiging seaman mat!t!gas ang masel at may swab3 ang bawat galaw.

Nagkatinginan kami, at sa halip na umiwas, ngumiti siya nang bahagya habang dahan-dahang pinupunasan ang pawis sa kanyang leeg.

“Gising ka pa pala, Bety,” malalim ang boses niya na parang humah@pl0s sa pandinig ko.

Uminom ako ng tubig nang mabilis, pero nararamdaman ko ang titig niya na tila sinusukat ang bawat kurba ko sa suot kong manipis na daster.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko, isang kuryente na matagal ko nang hindi nararamdaman mula nung umalis si Burnok.

Nagmadali akong bumalik sa kwarto, pero bago ko maisara ang pinto, narinig ko ang mahinang yab@g niya sa pasilyo.

Doon ko natanto na ang biy3nan na inaakala kong proteksyon ko, ay siya palang magiging mits@ ng gulo sa buhay ko.

Lumipas ang mga linggo at mas naging malapit kami ni Mang Pitoy, lalo na’t kami lang ang gising sa hatinggabi dahil sa trabaho ko.

Isang gabi, kakatapos ko lang maligo at nakatapis lang ako ng tuwalya dahil nakalimutan ko ang damit ko sa labahan sa labas.

Akala ko ay tulog na ang lahat, kaya dahan-dahan akong sumilip sa pinto ng banyo.

Nagulat ako nang makita ko si Mang Pitoy na nakatayo sa tapat ng pinto, hawak ang mga bagong labang daster ko.

“Nakalimutan mo yata ito, Bety,” sabi niya habang nakatitig nang diretso sa aking mga balik@t na basa pa ng tubig. Dapat ay natakot ako, dapat ay nagal!t ako, pero bakit tila napako ako sa kinatatayuan ko?

Inabot ko ang damit, at sa sandaling magkad!kit ang aming mga daliri, naramdaman ko ang in!t ng balat niya.

Hindi siya bumitaw agad; sa halip, mas inilapit niya ang mukha niya sa akin hanggang sa maamoy ko ang hininga niya.

“Alam ko kung gaano ka nangungulila, anak,” bulong niya na may halong panggig!g!l sa kanyang mga mata.

Nang gabing iyon, uminom kami ng kaunting alak sa sala habang nanonood ng lumang pelikula.

“Nayari na ang budget na pinadala ni Burnok, Pa,” sabi ko habang medyo nahihilo na sa gin-pomelo na tinimpla niya.

“Huwag mong alalahanin ang pera, Bety. Nandito naman ako para punan ang lahat ng pagkukulang ng anak ko,” tugon niya.

Inilagay niya ang kamay niya sa hita ko, at hindi ko itinulak; parang kusang gumalaw ang katawan ko palapit sa kanya.

“Kayo ho ang kailangan ko ngayon, Pa,” ang tanging lumabas sa bibig ko bago niya ako sinungg@b@n ng hal!k.

Sariwa ang bibig niya, malinis, at puno ng karanasan ang bawat hapl*s niya na tila ba 25 years siyang nag-ipon ng sabik. Binuh@t niya ako papasok sa master’s bedroom ang kwarto namin ni Burnok at doon tuluyan nang bumigay ang lahat.

Mas l*bog pa pala itong biyenan ko kaysa sa asawa ko; bawat hapl*s niya ay may panggig!g!l, bawat hal!k ay may kasamang gutom.

Walang sinabi si Burnok sa galing at stamina ni Mang Pitoy; parang hindi siya nauubusan ng lakas kahit nasa singkwenta na siya.

Inisip ko na lang na baka dahil matagal na siyang biyudo, at ako naman ay parang tuyong lupa na tumanggap ng ulan.

Pero sa gitna ng aming pagn@n@sa, hindi ko alam na may nakasilip pala sa bahagyang nakabukas na pinto.

Halos mapatalon ako sa kama nang makarinig ako ng mahinang hikbi mula sa pinto.

Dali-dali akong nagtaklob ng kumot habang si Mang Pitoy ay mabilis na nagsuot ng kanyang shorts.

Nang buksan ko ang pinto, nanlamig ako nang makita ko ang panganay kong anak na umiiyak habang hawak ang kanyang tablet.

“Mama, bakit po kayo magkasama ni Lolo sa b3d? Sasabihin ko po kay Papa Burnok,” ang tanging nasabi ng bata bago tumakbo.

Nagkatinginan kami ni Mang Pitoy, ang kaninang in!t ng katawan ay napalitan ng matinding takot at pagsisisi.

“Pa, anong gagawin natin? Masisira ang pamilya ko!” histerikal na bulong ko habang nanginginig ang mga kamay ko.

Nanatiling kalmado si Mang Pitoy, hinawakan niya ang balikat ko at sinabing gagawa siya ng paraan para ayusin ang lahat.

Kinabukasan, dinala namin ang bata sa isang espesyalista dahil sa pagiging matamlay nito at pagkakita sa amin.

Doon namin nalaman na ang bata ay may espesyal na kondisyon at kailangan ng matinding therapy at atensyon.

Kasabay nito, nagpasya si Mang Pitoy na kumonsulta rin sa doktor dahil sa kanyang nararamdamang panghihina matapos ang insidente.

Nalaman naming may early stage condition pala siya sa prostate, at kailangan niya ng agarang gamutan at pahinga.

Sa tulong ng payo ng eksperto at sa gabay ng isang matandang arbularyo para sa “paglilinis” ng aming konsensya, nagbago ang lahat.

Sinabi ng arbularyo na ang tuksong iyon ay dala ng masamang elemento sa bahay na nais sirain ang aming pamilya habang wala si Burnok.

Nagdaos kami ng ritwal ng pagpapala sa bahay at nangako kaming hinding-hindi na mauulit ang anumang mantsa sa amin.

Pinili kong maging tapat kay Burnok na kailangan ko na siyang makasama dahil hindi ko na kaya ang mag-isa.

Nagdesisyon si Burnok na bumalik na lang sa Pilipinas at dito na magtayo ng sariling negosyo gamit ang kanyang naipon.

Ngayon, masigla na si Mang Pitoy matapos ang kanyang operasyon at tulong ng mga herbal na gamot.

Si Burnok ay narito na sa tabi ko, at ang aming anak ay maayos na ang lagay sa tulong ng kanyang therapy.

Ang pait at kasalanan ng nakaraan ay naging aral para sa aming lahat na ang tunay na kaligayahan ay wala sa tukso.

Galing kami sa dilim, pero sa tulong ng medisina at pananampalataya, sabay-bay kaming gumaling at naging buo muli.

WAKAS