Magandang araw, Itago niyo na lang po ako sa pangalang Jolie, 19 years old. Sumusulat po ako dahil punong-puno ng takot at galit ang puso ko ngayon. Hindi ko na alam kung saan ako lulugar o kung kanino ako hihingi ng tulong.

Kamakailan lang ay nagpasiya kaming magtanan ng boyfriend kong si Manuel. Dinala niya ako sa bahay nila at ipinakilala sa papa niya na matagal nang balo. Silang tatlo lang doon kasama ang kapatid ni Manuel. Sa simula, naramdaman ko namang welcome ako sa kanila; maayos ang pakikitungo ng papa niya sa akin kaya gumaan ang loob ko.

Noong unang gabi namin doon, iyon din ang unang pagkakataon na may nangyari sa amin ni Manuel. Kinabukasan, dahil sa sobrang pagod sa layo ng biyahe namin galing sa amin, bumawi ako ng tulog.

Nagpaalam si Manuel na lalabas muna para pumunta ng palengke. Habang mahimbing akong natutulog, naramdaman kong may humahalik sa batok ko. Sa isip ko, bumalik na si Manuel. Kahit nakapikit pa ako, hinawakan ko ang ulo niya at hinaplos-haplos ko pa ito dahil akala ko talaga ay ang boyfriend ko. kaya hinayaan ko na din na tanggalin ang pang ib@ba ko na suot, dahil akala ko si manuel,

Pero n@gulat ako nang bigla itong b*m@yo nang matindi. Iba ang kilos niya, mas agresibo, kaya lum@ban din ako, dahil akala ko nga si manuel,

Grabe, napa-ng@nga talaga ako at mabilis na nil@ba@san, at doon na ako napalingon sa kanya,

Doon ko na din nalaman ang malupit na katotohanan, ang papa pala ni Manuel ang gum@gal@w sa akin. Sinubukan kong pumiglas, buong lakas akong lum@ban, pero huli na ang lahat dahil nak@t@pos na siya sa loob ko.

Pagkatapos noon, lumabas lang siya ng kwarto na parang walang nangyari at hindi man lang nagsalita.

Hiyang hiya po ako,

Nanginginig ako sa takot at diring-diri ako sa sarili ko. Gustong-gusto ko nang umuwi, pero wala na akong babalikan dahil galit na galit ang mga magulang ko sa akin dahil sa pagtatanan namin.

Gusto kong sabihin kay Manuel ang ginawa ng ama niya, pero natatakot ako na baka hindi siya maniwala o baka mas lalo lang lumala ang sitwasyon ko rito.

Ano po ang gagawin ko? Pakiramdam ko ay nakakulong ako sa isang bangungot na wala nang gisingan.

One week na ako dito sa bahay nila, hindi ako lumalabas ng kwarto, akala ni manuel, dahil natatakot akong lumabas dahil nga nagtatago kami,

Ano po ang gagawin ko?

Paano kung maulit iyon kapag umaalis si manuel, natatakot na ako,

Makalipas ang tatlong araw, tila ba nabuhayan ako ng loob ng kunti dahil wala namang ginawang kakaiba ang papa ni Manuel. Iniisip ko na baka natatakot din siya, baka aksidente lang iyon, isang pagkakamaling hindi na mauulit. Pero natutunan ko nang huwag masyadong magtiwala sa katahimikan.

Isang hapon, niyaya ako ni Manuel na maligo sa may poso sa likod ng bahay dahil mainit ang panahon. Pumayag naman ako, kahit medyo nerbyosa pa rin. Habang nagbubuhos ako ng tubig, narinig kong may pumasok sa likod-bahay. Akala ko si Manuel na nagdadala ng tuwalya, kaya hindi na ako lumingon pa.

“Jolie,” tawag sa akin ng paos na boses. Nanlamig ako. Iyon ay hindi boses ni Manuel. Dahan-dahan akong lumingon at nakita ko ang papa niyang nakatingin sa akin—hindi sa mata ko, kundi sa buong pagkatao kong nakababad.

“T-Tay,” nauutal kong sabay hawak ng tuwalya sa katawan. “N-nandiyan po pala kayo.”

Hindi siya sumagot. Lumapit siya ng isang hakbang, at napaurong ako paatras hanggang sa sumalpok ang likod ko sa pader ng poso.

“Maganda ka pala pag basa,” aniya sa boses na nagpapaniog ng balahibo ko.

Bago pa man ako makaiyak o makasigaw, mabilis siyang nagbuhos ng timba sa sarili niya, ngumisi, at saka lumabas ng likod-bahay na parang walang nangyari. Doon lang ako pumasok ng banyo, ikinulong ang sarili, at umiyak nang umiyak habang binubuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ko, sinusubukang hugasan ang init ng tingin niya na parang nakadikit pa rin sa balat ko.

Nang lumabas ako, nagluluto na siya sa kusina kasama si Manuel. Tinanong ako ni Manuel kung bakit ang tagal ko at namumula ang mga mata. Ang sabi ko lang, may napasok na sabon. Hindi ko masabi. Paano ko sasabihin na habang naliligo ako ay pinanood ako ng sarili mong ama?

Isang linggo na akong gising na lagi sa kalagitnaan ng gabi. Bawat langitngit ng bahay, bawat yabag, para akong sinasaksak ng takot. Hindi na ako mapakali. Bawat galaw ni Manuel ay binabantayan ko, parang gusto kong idikit ang sarili ko sa kanya para hindi na ako mag-isa.

Pero hindi sapat iyon.

Alas-dos ng madaling araw nang magising ako sa pag-alis ni Manuel. Sabi niya, may sakit daw ang kapatid niyang nasa kabilang baryo at kailangan niyang dalawin. Bago siya umalis, hinawakan niya ang kamay ko at sinabing, “Mag-ingat ka, ha. Sandali lang ako.” Tumango ako, pero sa loob-loob ko, alam kong may mali. Ramdam ko ang mabigat na presensya sa kabilang kwarto.

Isang oras pa lamang ang nakakaraan nang marinig kong bumukas ang pinto ng kwarto namin. Hindi na ako nakatulog. Nakahiga lang ako nang nakapikit, nagdadasal na si Manuel iyon na may nakalimutan.

Pero naramdaman ko ang bigat sa higaan. Alam ko na. Hindi si Manuel. Ang bigat ng katawan, ang init ng hininga—iba. Bago pa man ako makakilos, naramdaman ko na ang kamay niya sa bewang ko.

“T-Tay, huwag po,” bulong ko nang pumipiglas, pero mahigpit ang kapit niya.

“Tumahimik ka,” aniya sa bulong na may halong pananakot. “Kung gusto mong manatili kayo rito ng anak ko, mananahimik ka.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi lang pala ito pagnanasa sa akin. Ito ay pangingibabaw. Ito ay kasakiman. Gusto niya akong kontrolin sa pamamagitan ng kahihiyan at takot.

Pinilit kong lumaban, kinagat ko ang kamay niya, sinipa ko siya. Pero mas malakas siya. Nang matapos siya, iniwan niya akong nakahandusay sa kama, umiiyak nang walang tunog, habang siya ay bumalik sa kwarto niya na parang asong busog sa pagkain.

Hinintay kong bumalik si Manuel. Pagdating niya, luhod ako sa harapan niya at isinumbong ang lahat—lahat ng detalye mula sa unang araw, hanggang sa panonood sa likod-bahay, hanggang sa gabing ito. Natahimik siya nang matagal. Akala ko maiintindihan niya. Akala ko kakampihan niya ako.

Pero ang sabi niya, matapos ang mahabang katahimikan: “Hindi… hindi pwedeng gawin iyon ng papa ko. Baka nag-iimagine ka lang? Baka nalito ka sa panaginip mo?” Sabay irap at iwas ng tingin.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa pangalawang pagkakataon.

Hindi ako pinaniwalaan. Hindi niya ako pinaniwalaan.

Ngayon, narito ako, nakakulong sa bahay na ito, sa pagitan ng isang Manuel na bulag sa katotohanan at isang amang halimaw. At ang pinakamalupit sa lahat, tuwing gabi, nararamdaman kong may naglalakad sa labas ng pinto namin—paikot-ikot. At alam kong hindi lang ito bangungot.

Magpapatuloy..