Ang Ex Kong Hinubaran ang Pader ng Bahay Dahil “Siya ang Nagbayad” – Pero Mas Matindi ang Ganti ng Tadhana

Naniniwala ka ba sa karma?

Dati hindi ako naniniwala. Akala ko, pampalubag-loob lang ‘yun ng mga taong nasaktan. Yung tipong, “Hayaan mo na, babalik din sa kanya ‘yan.”

Pero ngayon? Sasabihin ko sa’yo — totoo ang karma. At sa kaso ko? Ang lupit ng sense of humor niya.

Walong taon kaming kasal ni Daniel. Walong taon na akala ko may matibay kaming pundasyon — isang bahay na minana ko sa lola ko sa Laguna, dalawang anak na mahal na mahal ko, at isang buhay na kahit hindi perpekto, akala ko ay “amin.”

Hindi ko alam, ako lang pala ang naniniwala sa “amin.”

Isang gabi, nilalagnat ang bunso naming si Ella. Hinahanap ko ang gamot sa drawer ni Daniel. Doon ko nakita ang cellphone niya. Hindi ako naghalungkat — pero may notification na lumabas.

Isang heart emoji.
“I love you.”

Hindi ko napigilang buksan.

At doon ko nabasa ang mga mensahe niya sa sekretarya niya sa opisina. Sweet. Malaswa. Paulit-ulit.

“Paano mo nagawa ‘to?” nanginginig kong tanong nang komprontahin ko siya.
Umangat lang ang balikat niya. “Nangyari lang. Ganyan talaga minsan sa kasal. Harmless fun lang.”

Harmless fun.

Parang pinag-uusapan lang namin ang panahon.

Pinatawad ko siya noon. Akala ko pagkakamali lang. Akala ko kaya pa ayusin.

Hanggang sa pangalawang beses.

Isang gabi, may bakas ng pulang lipstick sa polo niya. Hindi ako nagsusuot ng pulang lipstick.

“Akala ko ba huling beses na?” tanong ko.

“Anong gusto mong marinig?” malamig niyang sagot. “Sorry?”

Doon ako natauhan.
“Mag-impake ka na.”

Mabilis ang naging proseso. Nag-file agad ako ng annulment. Brutal. Nakakapagod. Nakakadurog.

Pero ang bahay? Hindi kasama sa paghahati. Minana ko ‘yon sa lola ko bago ko pa siya nakilala.

“Nag-invest ako sa bahay na ‘yon!” sigaw niya sa mediation.

“Pero hindi nakapangalan sa’yo,” kalmado kong sagot.

Sa lahat ng gamit, 50/50 ang gusto niya. Ultimo appliances, kwentado.

Pero ang pinakamasakit?

Sa usapang custody, diretsahan niyang sinabi, “Sa’yo na ang mga bata. Ayoko ng responsibilidad.”

Parang sinuntok ang dibdib ko.

Ang mga anak naming sina Ella at Marco, parang gamit lang sa kanya.

Humingi siya ng isang linggo para mag-empake. Dinala ko muna ang mga bata sa nanay ko sa Quezon.

Pagbalik namin…

Parang niluray ang bahay.

Wala na ang floral wallpaper sa sala. Yung pinili naming dalawa noon sa Wilcon. Hubad ang pader, may mga punit at bakbak.

At nandoon siya. Patuloy sa paghila.
“Anong ginagawa mo?!” sigaw ko.

“Binili ko ‘to. Akin ‘to.”

“Dito nakatira mga anak mo!”

“Karapatan ko ‘to.”

Napaiyak si Marco. “Daddy, bakit mo sinisira?”
Hindi ko alam kung anong isasagot.

Pagbalik ko nang gabi, mas malala pa.
Wala na ang toaster. Wala ang coffee maker. Wala pati tissue sa CR. Lahat ng “binili niya,” dinala niya.

Napaka-petty.

Nakakagalit. Pero hindi ko siya binigyan ng satisfaction.

Makalipas ang isang buwan, sumali ako sa isang book club sa bayan. Doon ko nailabas lahat — pati ang wallpaper incident.

Tawanan sila.
“Pati tissue?” natatawang tanong ng kaibigan kong si Cassandra.

“Oo! Pati ‘yun!”

Sa unang pagkakataon, natawa ako sa sarili kong trahedya.

“Maswerte ka,” sabi ni Cassandra. “Nakawala ka sa walking red flag.”

Hindi ko alam, literal pala.

Anim na buwan ang lumipas.

Isang araw, tumawag siya.
“Ikakasal na ako next month,” mayabang niyang sabi. “May mga babaeng gustong makasama ako.”

“Congrats,” sagot ko sabay baba ng tawag.
Akala ko tapos na.

Pero isang hapon sa BGC, nakita ko siya. May kasamang babae.

At nang makalapit sila…

Nanlumo ako.

Si Cassandra.
“Uy!” masayang bati niya. “Engaged na ako! Meet my fiancé—”

“Daniel,” putol ko. “Kilala ko.”

Nanlamig ang mukha niya.
“Paano mo siya kilala?”

Ngumiti ako nang manipis.
“Ex-husband ko siya.”

Tahimik.

Tapos dahan-dahang nagbago ang ekspresyon niya.

“Sandali… Yung kwento mo sa book club? Yung wallpaper? Yung lalaking ‘yon?”

Tiningnan niya si Daniel.
“IKAW ‘YON?!”

Nataranta siya. “Hindi gano’n—”

“Sinira mo ang bahay ng mga anak mo dahil sa wallpaper?! At nagsinungaling ka pa tungkol sa ex mo?!”

Tinanggal niya ang engagement ring at ibinato sa kanya.
“You’re a walking red flag.”

At iniwan niya si Daniel sa gitna ng kalsada.
Tinignan niya ako. Galit. Hiyang-hiya. Wasak ang plano.

Ngumiti lang ako.

Hindi ako gumanti. Hindi ako nagsumbong.
Karma na ang gumawa.

At sa pagkakataong iyon?

Mas satisfying pa kaysa sa kahit anong paghihiganti