ANG B∆KL∆ KONG B3STFRI3ND AY LALAKI PALA SA K∆M@

Akala ko safe ako dahil alam ng lahat na pusong babae ang bestfriend kong si Nelson.

Pero isang gabi lang ang kailangan para mapatunayan kong ang tinitingala kong “sister” ay may itinatagong b@ng!s.

Hindi ko akalain na ang kamay na madalas kong kahawak sa chismisan ay siya ring magpapay@n!g sa mundo ko.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng inuman sa unit ko dahil brok3nh3arted ako sa ex ko.

Todo comfort si Nelson sa akin at panay ang punas niya sa mga luhang pumapatak sa pisngi ko.

Dahil sa dami ng nainom naming tequila, unti-unti nang bumibigat ang taluk@p ng mga mata namin.

Inaya ko na siyang matulog sa k@ma ko dahil sanay naman kaming magkatabi simula college.

Habang nakahiga, ramdam ko ang in!t ng hininga niya sa batok ko na hindi ko naramdaman noon.

Lumingon ako sa kanya at laking gulat ko nang makitang seryoso siyang nakat!t!g sa mga lab! ko.

Wala na ang malambot na boses ni Nelson, napalitan ito ng baritonong bulong na nagpataas ng bal@h!bo ko.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang b3w@ng ko at hin!la ako palapit sa mat!gas niyang d!bd!b.

Hindi ako nakag@law nang maramdaman kong dumamp! ang lab! niya sa l33g ko pababa sa bal!k@t.

Ang akala kong “beshie” ko ay biglang naging agres!b*ng lalaki na tila matagal nang nagtit!mp!.

Bawat hapl*s niya sa bal@t ko ay parang kury3nt3ng gumag@pang sa buong katawan ko.

Hindi ko na nagawang lum@ban dahil mas nanaig ang panan@b!k na ngayon ko lang naramd@man sa kanya.

Ramdam ko ang bawat detalye ng kanyang pagg@law na tila ba

kab!sad*ng-kabis@do ang bawat kurb@ ko.

Sa ilalim ng madilim na silid, tanging ang malal!m naming pagh!nga ang naririnig habang naglal@p@t ang aming mga balat.

Ibang-iba ang Nelson na kaharap ko ngayon mas matapang, mas mapus*k, at walang inuur*ng@n.

Ang bawat hal!k niya ay puno ng gut*m na tila ba taon niyang itinatago ang tunay niyang nararamdaman.

Hindi ko namalayan na bum!g@y na pala ako sa laro na siya ang may haw@k ng bawat rul3s.

Hanggang sa umabot kami sa puntong wala nang bal!k@n at tanging in!t na lang ang namam@yan! sa amin.

Nang matapos ang lahat, naiwan kaming kapos sa hin!ng@ at hindi makatingin nang diretso sa isa’t isa.

Kinabukasan, nagising akong wala na siya sa tabi ko pero ramdam ko pa rin ang bak@s ng nangyari.

Paano ko pa siya ituturing na bestfriend kung ang alaala ng gabing iyon ay nakatatak na sa isip ko?

Minsan pala, ang pinaka-safe na tao sa buhay mo ang siyang magbibigay sa’yo ng pinaka-map@ngan!b na karanasan.

Ikaw ba? Kung nalaman mong may gusto sa’yo ang bestfriend mong bakla, hahayaan mo ba siyang

“um!sk0r” sa’yo?

Tatlong araw akong hindi nakapagparamdam kay Nelson. Hindi ko sinasagot ang mga tawag niya, binabasa lang ang mga messages na puno ng “Uy, musta?” at “Miss mo na ba ako?”. Paano ko sasagutin ‘yun eh ‘di ko nga alam kung anong tawag sa nangyari sa amin?

Pero hindi pwedeng tumakbo forever. Isang hapon, biglang may kumatok sa pinto ko. Sa sobrang lakas, parang may manghoholdap. Pagbukas ko, si Nelson—basâ ng ulan, nanginginig, at may dalang paper bag ng paborito kong taho.

“Nelson, anong ginagawa mo d—” Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil bigla niya akong niyakap nang mahigpit. Ramdam ko ang pagtibok ng puso niya—o baka puso ko ‘yun? Ewan ko ba, nagulo ang mundo ko.

“Pasensya na,” bulong niya. “Hindi ko sinasadya ‘yung nangyari. Oo, sinadya kong halikan ka. Pero hindi ko sinasadyang mahulog nang ganito sa’yo.”

Natigilan ako. Hindi ko alam kung matatawa o maiinis. ‘Yung tipong ang bestfriend mong akala mo sister mo, biglang magco-confess na parang leading man sa teleserye.

Pasok, pahid ng luha, tawa nang kaunti, pero ang bigat sa dibdib. Magkakatinginan kaming parang tanga. Sabay sabi niya:

“Alam kong lalaki ako. Alam kong baklâ ang tawag mo sa ‘kin. Pero ang totoo, umibig ako nang totoo sa’yo. Hindi dahil sa tingin mo sister kita. Kundi dahil ikaw ang nagpatibok ng puso kong akala ko noon ay para lang sa mga lalaking gaya ko.”

Doon ko napagtanto—hindi ‘to biro. Hindi ‘to laro. Hindi ‘to pantasya ng lasing na gabi. Ang lalaking nasa harapan ko ay totoo, nasasaktan, at nagmamahal.

Lumipas ang isang buwan. Hindi na naging magaan ang samahan namin. May mga araw na tatawanan naming parang walang nangyari, may mga gabing hindi kami makatingin sa isa’t isa. Hanggang sa isang gabi—pasko ng mga pusong sawi—nagkita kami sa isang bar.

“Uy, Nelson! Andito ka pala,” sabi ko, pilit na natural.

“Oo, kasama ko si Miguel,” tugon niya. Miguel—ang bagong ka-chat niya sa dating app na minsan niyang nabanggit.

Umupo ako sa tabi nila. Miguel—gwapo, matangkad, mukhang mabait. Bakit kasi may mga ganito? Yung tipong gusto mong manligaw pero wala kang karapatan.

Habang tumatagal, napansin kong mas madalas akong napatingin kay Nelson. Hindi dahil inggit ako kay Miguel, kundi dahil… napansin kong iba na ang tingin ko sa kanya. Hindi na “beshie.” Hindi na “sister.” Kundi lalaking gusto kong makasama, gusto kong yakapin, gusto kong…

Hala. Na-in love ba ‘ko?

Nang mag-CR si Miguel, lumapit si Nelson.

“Uy, musta?” tanong niya, tipikal na Nelson pa rin—malambing, maasikaso.

“Okay naman,” sagot ko. Pero ang totoo, hindi. Dahil sa sandaling iyon, alam kong hindi na ako ‘yung dating ako. Ang babaeng akala ay safe sa baklang bestfriend, ngayo’y nasa sitwasyong hindi na niya alam kung bakla ba talaga si Nelson—o kung may chance bang umibig ang isang lalaki sa isang babaeng akala niya’y kaibigan lang.

“Nelson,” tawag ko. “Kung sakaling… kung sakaling hindi ka bakla, manliligaw ka ba sa akin?”

Nanlaki ang mata niya. Para siyang estatwa. Ilang segundo kaming hindi nagsalita.

“Bakit mo natanong ‘yan?” usal niya.

“Kasi, Nelson… sa mga gabing lumipas, ikaw lang ang taong gusto kong makausap. Hindi na bilang bestfriend. Kundi bilang lalaking mahalaga sa ‘kin.”

Sa likod namin, bumukas ang pinto ng CR. Bumalik si Miguel. Pero bago pa man siya makabalik sa upuan, hinawakan ni Nelson ang kamay ko.

“Hindi ako bakla, kung ang ibig mong sabihin ay hindi kita kayang mahalin,” sambit niya. “Pero mahal kita. Hindi dahil sa tingin mo babae ako. Kundi dahil ikaw ang nagmulat sa akin na ang pag-ibig—hindi lang para sa itsura, kundi para sa taong bumihag sa puso mo.”

At sa gitna ng kantang “Mahal Pa Rin Kita” na tumutugtog sa bar, niyakap niya ako—hindi bilang bestfriend, hindi bilang “sister,” kundi bilang lalaking sa wakas, totoong nagmahal.

**WAKAS.**