ANG AKING PASAHERO NA MAY CANCER

Hello ako si Ivan, 28 years old. Isa akong Grab driver dito sa Manila at sa araw-araw na ginawa ng Diyos, iba-ibang mukha at kwento ang sumasakay sa sasakyan ko. Minsan masaya, minsan may nag-aaway, at madalas ay mga taong pagod sa trabaho. Pero may isang biyahe noong nakaraang linggo na hinding-hindi ko makakalimutan dahil binago nito ang tingin ko sa buhay. Bandang alas dos ng hapon habang tirik ang araw, nakatanggap ako ng booking sa tapat mismo ng isang sikat na oncology clinic sa Quezon City. Isang babae ang sumakay, si Marissa, na sa tingin ko ay nasa late 30s na ang edad.

Maputla si Marissa at may suot na scarf sa kanyang ulo na halatang pantakip sa pagkalagas ng kanyang buhok. Pagpasok niya sa kotse, wala siyang kibo at direcho lang ang tingin sa labas ng bintana habang binabaybay namin ang traffic sa EDSA. Ramdam ko ang bigat ng aura niya kaya hindi muna ako nagbukas ng radyo o nagtangkang makipag-usap para bigyan siya ng katahimikan. Maya-maya ay narinig ko siyang bumuntong-hininga nang napakalalim na parang may pasan na daigdig. Doon na siya nagsimulang magkwento ng mahina habang nanginginig ang kanyang boses sa sobrang lungkot.

Sabi niya, iniwan daw siya ng asawa niya noong nalaman na may cancer siya dahil hindi raw nito kaya ang stress ng gamutan. Sobrang sakit pakinggan na ang taong dapat sana ay kasama mo sa hirap ay siyang unang tatakbo palayo kapag dumilim na ang paligid. Sinabi rin ni Marissa na kakatapos lang ng huling chemo session niya sa araw na iyon at nag-isa lang siyang nagpatunog ng kampana sa clinic. Ang kampana na simbolo ng tagumpay laban sa sakit ay tinunog niya nang walang pamilyang yumayakap o kaibigang nagpapalakpak sa kanya sa sandaling iyon.

Doon kumulo ang dugo ko sa galit sa asawa niya pero sabay din ang paglambot ng puso ko para kay Marissa. Hindi ko mapigilang isipin na walang sinuman ang dapat nagcecelebrate ng ganoong kalaking panalo nang mag-isa lang sa loob ng isang Grab car. Kaya naman, kahit malayo pa kami sa drop-off point niya, bigla kong pinatay ang metro ng sasakyan ko. Nagulat siya at medyo kinabahan kaya tinanong niya ako kung saan kami pupunta at bakit ko itinigil ang biyahe. Nginitian ko lang siya sa rearview mirror at sinabing huwag siyang mag-alala dahil safe siya sa akin.

Dinala ko siya sa isang sikat na ice cream shop sa may Tomas Morato na alam kong masarap ang mga sundae. Sabi ko sa kanya, “Ma’am Marissa, hindi pwedeng mag-isa ka lang na nagdiriwang dahil tinalo mo ang cancer.” Binilhan ko siya ng pinakamalaking hot fudge sundae na nasa menu nila at sinabi kong ito ang “You Kicked Cancer’s Butt” treat ko para sa kanya. Naupo lang kami doon sa loob ng sasakyan habang nilalantakan ang malamig at matamis na ice cream. Doon ko nakitang bumagsak ang mga luha niya, pero sa pagkakataong ito, hindi na ito luha ng pait kundi luha ng pasasalamat.

Habang kumakain kami, nagsimula siyang tumawa at magkwento tungkol sa mga plano niya ngayong magaling na siya. Nawala ang pamumutla ng mukha niya at napalitan ng ningning sa mga mata na kanina lang ay tila wala nang pag-asa. Napagtanto ko na minsan, hindi naman kailangan ng bonggang party para maramdaman ng isang tao na mahalaga siya. Sapat na ang isang estranghero na handang makinig at isang baso ng ice cream para ipaalala sa kanya na may rason pa siyang lumaban. Ang sarap sa pakiramdam na nakita ko siyang muling ngumiti pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan niya.

Umabot kami ng halos isang oras doon sa parking lot bago ko siya tuluyang inihatid sa bahay nila. Noong pababa na siya, pilit niyang binabayaran ang ice cream at ang dagdag na oras ko pero mariin akong tumanggi. Sabi ko sa kanya, regalo ko na iyon para sa bagong simula ng buhay niya at masaya akong naging bahagi ng araw na iyon. Nagpasalamat siya nang paulit-ulit at bago isara ang pinto, sinabi niyang ibinalik ko raw ang tiwala niya sa kabutihan ng mga tao. Pinanood ko siyang pumasok sa gate nila na may mas magaan na hakbang kaysa noong sumakay siya sa akin.

Pag-uwi ko sa bahay nung gabing iyon, kahit pagod sa biyahe, hindi mawala ang ngiti sa mga labi ko habang nag-iisip. Nagastos ko ang limang daang piso para sa ice cream at nawalan ako ng ilang booking, pero para sa akin, iyon ang pinakamagandang investment na nagawa ko. Hindi lahat ng biyahe ay tungkol sa pagpunta sa destinasyon, ang iba ay tungkol sa paghinto para damayan ang kapwa. Minsan, ang kailangan lang natin ay taong maniniwala na hindi tayo nag-iisa sa gitna ng laban. Kahit maliit na bagay lang ang nagawa ko, alam kong nag-iwan iyon ng malaking marka sa kanyang puso.

Ngayon, tuwing dumadaan ako sa tapat ng clinic na iyon, lagi kong naaalala ang mukha ni Marissa at ang tamis ng sundae na pinagsaluhan namin. Natutunan ko na ang tunay na kayamanan ay wala sa laki ng kinikita ko sa pamamasada kundi sa mga pagkakataong nakakatulong ako. Sa mundong puno ng pressure at mga taong nang-iiwan, napakahalaga na manatili tayong tao para sa isa’t isa. Sana ay marami pang Marissa ang makatagpo ng kanilang “Ivan” sa kalsada, yung handang mag-stopover para sa kagalakan ng iba. Patuloy lang ang biyahe ng buhay, basta’t may kasama ka, laging may pag-asang tanaw sa dulo ng kalsada