Pagod na pagod na ako sa buhay na ganito

Pagod na pagod na rin po akong mag-alaga ng 7 ko pang nakababatang kapatid— tapos si nanay ayun bun*tis na naman ngayun !

Anak lang po sya ng anak pero hindi marunong mag kontrol… tapos ako ang mag-aalaga lahat, kase sila ni tatay nagtratrabaho sa bukid— nakikig4pas po ng palay.

Buti sana, author kung sapat sa amin ang kinikita nila pero sobrang kapos po— yung isang ba*lot nga pong tuyo ay pinaghahati hatian pa namin… minsan nga ulo nalang ng tuyo ang natitira sa akin, minsan wala pa nga— inuuna ko po kaseng pakainin ang mga kapatid ko !

Nakokønsumi na ako sa mga magulang ko, author dahil parang hindi sila apektado ng hirap ng buhay namin, anak pa rin ng anak !!!

Halos magsiksikan na nga po kami dito sa maliit naming kubo— madalas rin nilugaw ang kain namin na kulang pa sa mga kapatid ko !

Gusto ko na tuloy lumayas para takas4n ang lahat ng ito… pero naaawa ako sa maliliit ko pang kapatid… t’yak na walang mag-aalaga sa kanila.

Ganito po siguro talaga pag walang aral ang mga magulang— 🥺🥺🥺 kawawa kaming mga anak !!!

Kahit paano po naman ay naka grade 5 ako kaya medyo marunong magbasa at magsulat— pero yung mga kapatid ko po ay ni hindi manlang nakatungtong sa paaralan… pagkain nga po ay wala kami, pang-aral pa kaya ?!

Tama kaya, author na lumayas nalang ako… ?! tutal 15 yrs old naman na po ako ngayun, makikipagsapalaran nalang po ako sa buhay… bahala na po siguro kung saan ako mapadpad kesa naman maburø sa ganitong kahirapan ?!

Nga pala, wala po akong sariling cellphone… nakiki cellphone lang po ako sa kaibigan ko kaya baka matagalan rin bago ko mabasa itong confession ko. Sya po ang mahilig magbasa ng mga kwento mo taz sabi nya share nya rin daw po ang kwento ng buhay ko…

Kinabukasan po, author… halos hindi ako nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit kong iniisip kung lalayas na ba talaga ako o mananatili para sa mga kapatid ko.

Madilim pa lang ng madaling araw ay nagising na ako. Narinig ko si Nanay na umiiyak sa labas ng kubo habang nakaupo sa may hagdan. Tahimik lang siya pero ramdam ko ang bigat ng pagod sa boses niya.

Narinig ko siyang nagsalita kay Tatay…

“Hindi ko na alam kung paano pa natin bubuhayin ang mga bata…”

Doon po ako napahinto, author.

Akala ko kasi wala silang pakialam sa hirap namin.

Pero nung marinig ko ang boses ni Nanay na nanginginig, saka ko lang naisip na siguro pagod na pagod din sila sa buhay.

Lumabas ako ng kubo at nagulat si Nanay nang makita ako.

“Gising ka na pala anak… pasensya ka na ha kung ganito ang buhay natin,” sabi niya habang pinupunasan ang luha niya.

Hindi ko po alam kung bakit, pero bigla nalang akong umiyak.

Yung galit na matagal ko nang kinikimkim… parang biglang nawala.

“Nanay… pagod na rin po ako…” sabi ko.

Yakap po niya ako nang mahigpit.

“Alam ko anak… pero ikaw ang pinaka matibay sa aming lahat,” sabi niya.

Pero sa loob ko po… hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kaya.

Ilang araw po ang lumipas, author.

Isang tanghali habang nagbabantay ako sa mga kapatid ko, may dumating na barangay worker sa amin.

May dala siyang mga papel at nagtanong kung sino raw ang gustong bumalik sa pag-aaral sa mga batang hindi nakakapag-aral.

Parang biglang tumibok nang malakas ang puso ko.

Matagal ko na pong pangarap na makapag-aral ulit.

Pero napatingin ako sa mga kapatid kong maliliit.

Sino ang mag-aalaga sa kanila kung papasok ako sa eskwela?

Parang nabasa ng barangay worker ang iniisip ko.

“May programa ang gobyerno para sa mga batang tulad ninyo… tutulungan namin kayo,” sabi niya.

Hindi ko po alam kung maniniwala ako.

Sanay na kasi ako sa pangako na hindi natutupad.

Pero bago siya umalis, binigyan niya ako ng papel at sinabi…

“Bata ka pa. Huwag mong isipin na tapos na ang buhay mo.”

Buong hapon po akong tahimik.

At doon ko naisip…

Siguro hindi ko kailangang tumakas sa buhay ko.

Siguro kailangan ko lang lumaban para mabago ito.

Hindi ko pa rin alam kung anong mangyayari sa amin.

Pero isang bagay po ang sigurado…

Hindi ko pababayaan ang mga kapatid ko.

Kahit gaano kahirap ang buhay namin