Akala ko pagod lang siya sa trabaho, ‘yun pala, pagod siya sa paglilingkod sa ibang k∆m@.”

Hi, itago niyo na lang ako sa pangalang Mark, 32 years old, taga-Antipolo. Halos limang taon na kaming kasal ni Jane. Para sa akin, siya na ang ideal wife maalaga, laging malinis sa bahay, at kahit kailan hindi kami nag-away nang malala. Pero isang gabi, nagbago ang lahat dahil sa isang labada.

Late na siyang nakauwi galing sa “team building” daw nila sa Tagaytay. Pagdating niya, dumeretso agad siya sa banyo para maligo, na para bang gustong-gusto niyang hugasan ang buong katawan niya. Dahil gusto kong makatulong, kinuha ko yung mga ginamit niyang damit sa bag para isalang sa washing machine.

Pero nung hinawakan ko yung p∆nt¥ niya, doon ako napatigil. May kakaibang amoy. Hindi ito amoy ng p@w!s o amoy ng detergent. Malakas ang kapit ng amoy t@m*d yung malansang amoy na alam na alam nating mga lalaki.

Parang tumigil ang tibok ng puso ko. Pinitik ko yung gitna ng underw**r niya at may nakita akong bahagyang panin!g@s na parang tuyong likido. Alam ko sa sarili ko na wala kaming ginawa bago siya umalis. Kaya imposibleng akin ‘yun.

Sinubukan kong kumalma. Baka nagkamali lang ako. Pero nung lumabas siya ng banyo, sobrang iwas siya sa tingin ko. Kinabukasan, naging matyag ako. Isang gabi, habang mahimbing ang tulog niya, sinilip ko ang phone niya.

Doon ko nabasa ang usapan nila ng boss niya.
“Ang lag@bl@b ko pa rin, pero worth it yung qu!ck!e sa kotse kanina,” sabi ni Jane.
At ang sagot nung lalaki?
“Bawi tayo next week, mas matagal at mas m@sherep.”

Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig. Habang ako, nagtatrabaho nang double shift para makapag-ipon kami para sa baby na pinaplano namin, siya naman pala, ipinapamahagi ang sarili sa iba. Ang masakit pa, yung p∆nt¥ na binili ko bilang regalo sa kanya nung anniversary namin, doon pa ipinatulo ng ibang lalaki ang s3m!ly@ niya.

Hinarap ko siya dala yung ebidensya. Noong una, itinanggi pa niya, pero nung iniharap ko sa kanya yung amoy at yung chat, bumigay din siya. Umiyak siya, lumuhod, at sinabing “accident” lang daw dahil nalasing siya. Pero paanong aksidente ang planadong pagkikita sa hot3l at sa kotse?

Ngayon, mag-isa na lang ako rito sa bahay namin sa Antipolo. Ang bawat sulok ng kwarto, parang may amoy pa rin ng pagtat@ks!l niya. Ang hirap tanggapin na yung taong pinagkatiwalaan mo ng buhay mo, siya rin pala ang dudung!s sa d!gn!d@d mo bilang asawa.

Sa mga kapwa ko lalaki, maging mapagmatyag kayo. Hindi lahat ng “overtime” at “team building” ay totoo. Minsan, ang katotohanan, nasa am0y lang ng labada niyo.

Ano sa tingin niyo? Dapat ko pa ba siyang patawarin dahil “first time” lang daw, o iwan ko na nang tuluyan para sa sarili kong peace of mind?

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Habang umiiyak si Jane sa harap ko, paulit-ulit niyang sinasabi na “isang beses lang iyon, Mark… nagkamali lang ako.” Pero sa loob-loob ko, parang may boses na nagsasabing hindi iyon ang buong katotohanan.

Kinabukasan, nagpasya akong lumabas ng bahay para makapag-isip. Umupo ako sa isang maliit na karinderya sa Antipolo at tinawagan ko ang matalik kong kaibigan na si Carlo. Siya ang isa sa iilang taong nakakaalam ng problema ko.

“Bro, kung talagang first time lang ‘yan, bakit parang planado?” tanong niya.

Hindi ako nakasagot. Kasi iyon din ang tanong ko sa sarili ko.

Pag-uwi ko ng bahay, tahimik si Jane. Namumugto ang mga mata niya sa kakaiyak. Pero may isang bagay na hindi ko pa nasisilip nang maayos — ang mga lumang chat sa phone niya.

Habang nasa kusina siya, binuksan ko ulit ang telepono niya.

Doon ko nakita ang mga mensahe na mas luma pa.

Hindi lang pala isang beses.

May mga usapan na dalawang buwan na ang nakalipas. May mga palihim na pagkikita. May mga dahilan kung bakit daw siya “late uuwi.”

Biglang bumigat ang dibdib ko.

Ibig sabihin… hindi lang ako pinagtaksilan. Matagal na pala akong niloloko.

Nang harapin ko siya ulit at ipinakita ang mga petsa ng mga mensahe, tuluyan na siyang napaupo sa sahig.

“Natakot lang ako sabihin sa’yo,” umiiyak niyang sagot. “Akala ko matatapos din.”

Pero para sa akin, parang may pader na biglang tumayo sa pagitan naming dalawa.

Ang tanong ko sa kanya ay simple lang:

“Kung hindi ko nalaman… itutuloy mo pa ba?”

Hindi siya agad nakasagot.

At doon ko nakuha ang sagot na pinakakinatatakutan ko.

Lumipas ang ilang araw na halos hindi kami nag-uusap.

Sa mga gabing iyon, marami akong naisip.

Naalala ko kung paano kami nagsimula ni Jane. Kung paano ko siya pinangakuan na bubuo kami ng pamilya. Kung paano kami nag-ipon para sa bahay at sa mga pangarap namin.

Pero sa bawat alaala… may kasunod na sakit.

Isang gabi, umupo kami sa sala. Tahimik ang buong bahay.

“Mark,” mahina niyang sabi, “handa akong gawin kahit ano para maayos ito.”

Matagal akong tumingin sa kanya.

Hindi ko maitatanggi na mahal ko pa rin siya. Pero may mga bagay na kapag nabasag, mahirap nang buuin ulit.

“Jane,” sabi ko sa wakas, “ang problema hindi lang yung nangyari… kundi yung tiwala.”

Tumulo ulit ang luha niya.

Sinabi ko sa kanya na kailangan muna naming maghiwalay ng tirahan. Hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan ko ng panahon para mag-isip kung may natitira pa bang puwedeng iligtas sa relasyon namin.

Umimpake siya ng ilang gamit kinabukasan at umuwi muna sa bahay ng mga magulang niya.

Ngayon, mag-isa ulit ako sa bahay.

Tahimik. Walang sigawan. Walang iyakan.

Pero may isang bagay na malinaw sa isip ko ngayon:

Ang respeto sa sarili ay kasing halaga ng pagmamahal.

Hindi ko pa alam kung tuluyan na ba kaming maghihiwalay o kung may pagkakataon pang ayusin ang lahat. Pero isang bagay ang natutunan ko sa karanasang ito:

Minsan, ang pinakamahirap na desisyon… ay ang piliin ang sarili mong kapayapaan