AKO NALANG PARATI ANG NAGHUHUGAS NG PINGGAN, KAYA ANG GINAWA KO PARA HINDI NA KAMI MAGHUHUGAS…..

Hindi ko alam kung nakikita ba nila ang nakikita ko, kung bulag ba ang mga kasama ko sa bahay.

Ako ang bunsong babae sa pamilya. As usual utusan, lalo na ng mga ate na feeling Miss Minchin sa bahay.

Si mama kasi, parati niyang sinasabi na kung sino raw yung huling kumain, ay siyang maghuhugas ng pinggan. Aminado naman ako na mabagal talaga akong kumain, pero bakit naman ganun? Akala ko nagbibiro lang si mama, kasi tumatawa siy eh. Pero hindi talaga nila hinuhugasan. Ako naman, hinahayaan ko lang din.

Hanggang sa magla-lunch na kami. Sabi ni mama, “Paano tayo kakain ngayon, walang plato’t kutsara.”
Tas nagtuturuan yung mga ate at kuya ko, hanggang sa napunta sa’kin. Nakakainis pero hinugasan ko nalang para matapos na.

Nagsunod-sunod na yun hanggang sa 1 week akong naghuhugas ng pinggan. Pero hindi ko siya kinaya kasi ramdam ko na na inuuto nila ako.

Given na may naka-assign din na gawaing bahay Yung mga kapatid ko, pero hindi kaya biro Yung maghugas ng napakaraming pinagkainan, tapos tatlong bases sa isang araw pa. Diba parang lugi naman ako nun?

Sa isip ko, hindi na tama ‘to, kaya ang ginawa ko….kumuha ako ng patay na dahon ng saging. Pinunasan ko tapos nilapag sa table. Nagalit pa kapatid ko kasi nagkakalat daw ako, katatapos lang kasi niyang magwalis. Sabi ko naman, “Mga Plato natin ‘yan.”

Tinawanan ako ng mga kapatid ko. Kaya Sabi ko, “kung sinong gagamit ng plato, siyang maghuhugas.”

Pero sina mama at papa natuwa sa idea ko. Kasi para daw kaming kumain ng binalot sa mall.

At syempre tamad silang maghugas, kaya for the go na lang sila sa dahon ng saging. Mabango na, masarap pa.

Narito ang pagpapatuloy ng iyong kwento, Parte 2 at Parte 3:

 

Makalipas ang isang linggo, tila naging normal na sa amin ang kumain sa dahon ng saging. Tuwang-tuwa si mama kasi tipid sa sabon at tubig. Wala na ring nag-aaway sa kusina. Ako naman, sobrang saya dahil wala na akong hinuhugasan!

Pero isang araw, may dumating na balita galing kay Kuya. Uuwi raw siya galing Maynila kasama ang kanyang pamilya. Tatlo ang anak niya, plus ang asawa niya. So plus lima ulo sa bahay!

Agad na kumulo ang dugo ko. Hindi pwede! Paano na ang dahon ng saging namin? Eh di lalaki ang kalat? Pero sino ang maglilinis noon? Kami-kami pa rin sa bahay, tatayong tagalinis ng mga kalat ng pamangkin ko? Eh di lalo akong naalipin?

Pero hindi ako pwedeng umangal. Ate kasi si Kuya. At saka, matagal na rin siyang hindi nakakauwi.

Dumating sila ng Linggo ng umaga. Sabi ko sa mga pamangkin ko, “O, eto na ang mga plato niyo. Dahon ng saging.” Akala ko magrereklamo sila, pero nag-enjoy pa nga! Sabi nung panganay, “Ang cool! Parang nasa probinsya kumain!”

Tumagal sila ng isang linggo. Sa loob ng isang linggong iyon, laking ginhawa dahil sila-sila rin ang nag-igib at nag-ayos ng pinagkainan nila. Wala akong kinalaman. Pero nung aalis na sila, may sinabi si Kuya na hindi ko inasahan.

Bago sumakay ng sasakyan, hinawakan ako ni Kuya sa balikat. “Pre,” tawag niya sa akin, “Galing ng idea mo sa dahon ng saging. Pero alam mo, sa totoo lang, may mas magandang solusyon.”

Nagtataka akong tumingin sa kanya.

“Yung mga plato,” sabi niya, “hindi dapat ikaw ang nag-aadjust. Sila dapat. Hindi yung iniiwasan mo ang plato para hindi ka maghugas. Ang problema kasi, hindi ka marunong manindigan.”

Napaisip ako bigla.

 

Makalipas ang isang buwan, nag-ipon ako ng lakas ng loob. Isang gabi, pagkatapos naming kumain (sa dahon ng saging ulit), tinawag ko silang lahat—si mama, sina papa, mga ate, at mga kuya ko.

“Mag-uusap tayo,” sabi ko.

Nagkatinginan sila.

“Alam niyong mahigit isang buwan na tayong kumakain sa dahon ng saging. Mabango, maganda, at tipid. Pero alam niyo ba kung bakit ko ‘to ginawa?” tanong ko.

“Kasi gusto mong maging unique ang pamilya natin,” sabi ng isa kong ate.

“Hindi,” sabi ko. “Ginawa ko ‘to para lang hindi ako maghugas ng pinggan mag-isa.”

Tumahimik sila.

“Kasi noon, ako lang ang naghuhugas. Ako ang laging nauuto. Pero ngayon, sa dahon, walang naghuhugas—lahat tayo may responsibilidad na magtapon ng kalat natin. Pero hindi pa rin tama ‘yun.”

Napatingin si mama sa akin.

“Kasi,” patuloy ko, “hindi naman pangmatagalan ang ganito. Darating ang panahon, magsasawa rin tayo sa dahon. O baka may bisita tayo na hindi sanay. Kaya gusto kong magkaroon tayo ng sistema. TOTOONG sistema.”

Huminga ako nang malalim.

“Simula bukas, gagawa tayo ng schedule ng paghuhugas ng pinggan. Salitan tayo. Ako, si ate, si kuya, lahat. Walang paborito, walang ‘utusan.’ Pantay-pantay tayo sa bahay na ‘to. Magkakapatid tayo, hindi magkaaway.”

Hindi sumagot si ate. Si mama, napangiti. Si papa ay tumango.

At sa wakas, kinabukasan, nagkaroon kami ng unang schedule ng paghuhugas—nakapaskil sa pinto ng kusina. Nang makita ko ang pangalan ko sa Miyerkules ng gabi, napangiti ako.

Hindi na ako ang laging naghuhugas.

Pero higit sa lahat, hindi na ako ang laging tahimik.

**WAKAS**