AKO ANG NAGTAGUYOD SA KANYA HANGGANG MAGING DOKTOR… PERO SA GRADUATION NIYA, PARANG AKO ANG NAWALA

Hindi ako umiyak nung nakita kong suot na ni Analyn yung sablay niya.
Pero nung tinawag na pangalan niya, doon ko na-realize… wala pala akong maipagmamalaki para sa sarili ko.

Hi Pokoyo Random Stories, tawagin niyo na lang akong Thelma, 41 years old. Isa akong kahera sa isang maliit na grocery dito sa Batangas. Simple lang buhay ko—bahay, trabaho, tulog. Paulit-ulit. Pero kung may isang bagay akong pinanghawakan sa buhay, yun yung pangarap ng kapatid ko.
Si Analyn, bunso namin. Magaling sa school, matalino, at may pangarap maging doktor. Ako naman, hanggang high school lang. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil ako na yung tumayong magulang nung nawala sina Mama at Papa.
Simula noon, ako na ang nag-alaga sa kanya. Ako na ang nagpaaral. Ako na ang sumalo ng lahat.
Nung nag-college siya, halos hindi na ako natutulog kakatrabaho. May grocery ako sa umaga, tapos naglalaba ako sa kapitbahay sa gabi. Minsan nagtitinda pa ako ng kakanin tuwing weekend. Lahat ng sahod ko, diretso sa tuition niya, allowance, libro, pamasahe.
“Te, babawi ako sayo. Pag naging doktor ako, ikaw naman aalagaan ko,” lagi niyang sinasabi.
Ngumingiti lang ako. Hindi ko kailangan ng kapalit. Masaya na akong makita siyang umaangat.
Pero hindi madali.

May mga gabing gutom ako para lang may baon siya kinabukasan. May mga pagkakataon na hindi ako makabili ng bagong damit kasi kailangan niyang bumili ng medical books na sobrang mahal. Kahit may sakit ako, pumapasok pa rin ako kasi walang ibang aasahan.
Hanggang sa dumating yung pinakamahirap—yung med school na siya.
Doon ko na naramdaman na parang hindi ko na kaya. Mas dumoble yung gastos. Tuition, hospital duties, projects, kung anu-ano pa. Minsan napapaisip na ako kung tama pa ba.
Pero tuwing makikita ko siyang nag-aaral sa maliit naming mesa, napapangiti pa rin ako.
“Konti na lang, Te,” sabi niya minsan habang pagod na pagod. “Konti na lang, magiging doktor na ako.”
At yun ang pinanghawakan ko.
Lumipas ang ilang taon, at dumating din yung araw na pinakahihintay namin.
Graduation day.
Sobrang aga kong gumising para maghanda. Wala akong bagong damit, pero pinlantsa ko nang maayos yung luma kong blouse. Gusto kong maging presentable kahit papaano. Kahit hindi para sakin, para sa kanya.
Pagdating namin sa venue, ang daming tao. Ang daming magulang na nakaayos, naka-barong, naka-gown. Habang ako, tahimik lang sa gilid.
Pero nung nakita ko si Analyn—nakasuot ng toga, may sablay, at nakangiti—parang nawala lahat ng pagod ko.
“Te, nandito ka,” sabi niya habang yakap ako.
“Syempre naman,” sagot ko.
Nagsimula na ang ceremony. Isa-isang tinatawag ang mga pangalan. Hanggang sa…
“Analyn Dela Cruz, Doctor of Medicine.”
Palakpakan.
Tumayo ako. Sumigaw. Napaluha. Para akong nanalo sa buhay kahit hindi naman ako yung nasa stage.
Pero habang nakatingin ako sa kanya… may biglang pumasok sa isip ko.
Ano na ang susunod?
Pagkatapos ng lahat ng taon… ng pagod… ng sakripisyo…
Saan na ako pupunta?

Pagkatapos ng ceremony, lumapit siya sakin.
“Te, salamat. Lahat ‘to dahil sayo.”
Ngumiti ako. Pero hindi ko alam kung bakit may kirot.
“Proud ako sayo,” sabi ko.
Akala ko doon na matatapos. Akala ko magiging masaya na lahat.
Pero hindi pala.
Kinagabihan, may maliit kaming salu-salo. Nandun yung mga kaibigan niya, mga kaklase, at… isang lalaki na hindi ko kilala.
“Te, siya si Primo,” sabi ni Analyn. “Boyfriend ko.”
Natigilan ako.
“Boyfriend?” tanong ko.
“Oo, matagal na. Kasabay ko sa med school. Siya rin yung tumulong sakin sa review at duty.”
Ngumiti si Primo at inabot ang kamay ko. “Salamat po sa lahat ng ginawa niyo para kay Analyn.”
Tumango lang ako.
Hindi ko alam kung bakit parang may bumagsak sa dibdib ko.
Hindi dahil sa may boyfriend siya.
Kundi dahil… hindi ko man lang alam.
Sa loob ng ilang taon, akala ko kami lang ang magkasama sa laban. Akala ko ako lang ang kasama niya sa bawat hirap.
Pero may ibang taong nandun pala… na hindi ko kilala.
Pagkatapos ng gabing yun, tahimik akong umuwi.
Doon ko naramdaman yung bigat.
Hindi dahil sa inggit.
Kundi dahil sa tanong na hindi ko masagot.
Kung siya, may bagong buhay na…
Ako, ano na?
Kinabukasan, nagising ako na parang walang nagbago.
Pareho pa rin ang trabaho ko. Pareho pa rin ang kwarto ko. Pareho pa rin ang routine.
Pero iba na yung pakiramdam.
Parang may nawala.

Lumipas ang ilang linggo, bihira na kaming mag-usap ni Analyn. Busy na siya sa hospital. May sarili na siyang mundo. May sarili na siyang plano.
Hanggang sa isang araw, dumalaw siya.
“Te, may sasabihin ako,” sabi niya.
Kinabahan ako.
“Mag-aabroad ako. May opportunity kasi sa ibang bansa. Mas malaki ang sweldo, mas magandang future.”
Ngumiti ako kahit masakit.
“Good for you.”
“Te… sama ka sakin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Sama ka sakin. Hindi pwedeng iiwan kita. Ikaw yung dahilan kung bakit ako nandito.”
Hindi ako nakasagot agad.
Sa unang pagkakataon, may nagtanong sakin ng ganun.
Hindi kung anong kailangan ko gawin.
Kundi kung anong gusto ko.
At doon ko na-realize…
Hindi pa pala tapos ang kwento ko.
Hindi lang ako ate na nagtaguyod.
Pwede pa pala akong maging ako.
Umiyak ako. Hindi sa lungkot, kundi sa pag-asa.
Siguro tama na yung puro ako ang nagbibigay.
Panahon na siguro para piliin ko naman ang sarili ko.
Kasi sa dulo ng lahat, hindi pala sayang ang buhay na inalay ko—
Dahil kahit ako ang naiwan, may pagkakataon pa pala akong magsimula ulit