AKO ANG NAATASANG TAGA LUTO SA BIRTHDAY NG PINSAN KO AT AKO RIN ANG NAGBANTAY SA MGA PAGKAIN PERO NANG MAHALATA KONG WALA NANG MATITIRA AY NAGKUSA NA AKONG LUMABAS NG KUSINA PARA MAGTAKE OUT

KUYA ED AKO PO SI DAMBO HINDI KO TUNAY NA PANGALAN

LAGI ay ako ang kinukuhang taga luto sa amin. Masarap daw ang pamamaraan ng aking DIY recipe sa mga ulam na ipinapaluto sa akin.

Bukod sa hindi na ako nagpapabayad ay hindi rin ako kumakain doon kasi mabilis akong nauumay sa mga pagkain kapag ako ang nagluluto.

Ang tanging nagsisilbing bayad sa akin ay ang mga itinetake out ko kasi kapag nasa bahay na ako at lumipas na ang ilang oras ay saka pa lamang ako nagugutom.

Isang araw, pinsan ko naman ang lumapir sa akin. May maganda na syang trabaho at kahit na papaano ay malaki naman ang sahod.

Sinabihan nya ako na ako ang magluluto kinabukasan kasi kaarawan nya daw. Hindi naman ako tumanggi.

Ibang tao nga ay napagbibigyan kong ipagluto sila, ang pinsan ko pa kaya na hindi na iba sa akin?

So hayun na nga, ako nga ang nagluto. Nagsimula ako ng alas 3 ng madaling araw. Marami kasi ang lulutuing putahe.

May igado, adobo, kaldereta, estopado, dinuguan, lumpia, pansit at iba pang luto ng karne ng b4b0y.

Alas dies na ng umaga ako natapos. Pero hindi pa ako pinauwi ni Pinsan kasi ako din daw ang mag organize ng mga pagkaing ilalabas.

Alas dose na nag umpisa ang kainan. Tanghalian eh kaya narami ang dumalong bisita.

Habang lumilipas ang mga minuto, parang tumitigil din ang mundo ko. Pinagpapawisan.
Naeestatwa.
Napapalunok.
Nag-aalala.

Parang gindi nauubos ang nagsisidatingang mga tao pero paubos na ang mga pagkain.

Naisip ko “Mukhang wala akong maiuuwi ah!” at nang halos mga lalagyan na lamang ang natira sa mga pagkain ay nagpasya na akong lumabas dala dala ang isang supot.

Sumingit ako sa pila. Dinampot ko ang lagayan nf igado at lumpia. Nilagay ko sa dala kong supot.

Wala akong pakialam kahit pinagtitinginan na ako ng mga gutom na bisita at naghalu-halo na ang ibat ibang klase ng pagkain sa pinaglagyan ko.

Ang importante ay may maiuwi ako sa aking pamilya. Hindi ko alam na naka apron pa din ako.

Nang mapuno ko ang supot ng mga ulam, lumabas na ako ng bahay. Hindi ko na nilingon pa ang pagtawag sa akin ni pinsan.

Ubusin na lang sana nila ang lahat huwag lang ang igado at lumpia kasi paborito ng anak ko ang lumpia at igado naman kay mrs. Ako baman ay pareho kong paborito ang dalawa.

Hanggang dito na lamang po kuys at sana kapag may birthday ka ay yayain mo din akong magluto kahit minsan

Nang makalabas ako ng bahay at sumakay sa tricycle, doon ko lang napagtanto ang lahat. Ang bigat ng supot na dala-dala ko. Ang init ng aking mukha. Ang pagkalito sa aking isipan. Ngunit, mas matimbang sa lahat ang pakiramdam ng *pagtakas* na may dala-dalang botin. Para akong magnanakaw na nakawala sa pinagkaguluhang pinto.

Habang papalapit ako sa amin, unti-unti namang pumapalit ang pakiramdam. Mula sa pagka-praning ay naging pagka-excited. Iniisip ko ang mukha ng anak ko kapag nakita niya ang lumpia. Ang ngiti ni misis kapag naamoy niya ang igado. Sila ang dahilan kung bakit ako nagpakabayani sa kusina at nagpakaduwag sa handaan.

Pagdating sa bahay, agad kong inilapag ang supot sa mesa. “Ano ‘yan, ‘Day?” tanong ni misis. “Iuuwi ko sana ang lumpia’t igado, kaso gutom na gutom na yata ako, ako na lang ang kumain,” biro ko. Tumawa siya at alam kong naintindihan niya ang lahat kahit wala akong kwentong nagawa. Ininit namin ang mga pagkain at kinain naming mag-isa. Walang ingay, walang agawan, walang ibang bisitang nakatitig. Simple, tahimik, at busog. Iyon ang tunay na handaan para sa akin.

Kinabukasan, tumawag si pinsan. Akala ko magagalit o kaya’y magbibiro tungkol sa aking pagtakas. Pero sa halip, marahan niyang sinabi, “Dambo, salamat. Ang sarap ng lahat, sobrang na-appreciate ng mga bisita. Alam ko… alam kong nauwi mo yung igado at lumpia. Sana sinabi mo lang, nag-impake sana ako ng maayos para sa ‘yo bago pa magsimula ang programa.”

Nahiya ako. Ngunit higit sa hiya, ang umapaw ay ang pagmamahal. “Pasensya ka na, pinsan. Gutom na kasi sila mama,” sagot ko.

“Wala yun. Sa susunod, ikaw ang unang magpa-plate bago magsimula ang handaan. Deal?” tanong niya.

“Deal,” sagot ko, at napangiti na lang ako pagkatapos.

Dumaan ang ilang buwan. May tumawag sa akin isang araw. Isang malapit na kaibigan ng pinsan ko, nakadalo raw sa birthday noon at natikman ang aking luto. Nagkataon na magkakaroon daw ng malaking family reunion ang pamilya nila sa susunod na buwan at nais nilang umarkila ng isang cook para maghanda.

“Ang budget namin ay para sa isang caterer, pero mas gusto naming ikaw ang kumuha nung budget na ‘yon para personal kang magluto. Pwede ba?” ang tanong sa akin.

Napanganga ako. Hindi ako professional chef. Walang culinary degree. Ang alam ko lang, lutong-bahay na minana at na-DIY.

Pero naalala ko ang supot, ang pagtakas, ang mga ngiti ng pamilya ko sa hapag-kainan. Naalala ko na ang pagluluto, kahit nakakapagod at minsa’y nakakainis, ay paraan ko ng pagmamahal.

“Kung papayag kayo na ako ang mag-set ng menu at ang magdala ng sariling katulong—si misis—ay papayag ako,” sagot ko.

“Deal!” sabi nila.

At doon nagsimula ang lahat. Hindi ko na inasahan na ang aking pagiging “supot escapee” sa birthday ng pinsan ko ang magbubukas ng isang maliit na pintuan para sa akin. Hindi malaking negosyo, pero may dagdag na kita na ngayon para sa mga espesyal na okasyon ng ibang pamilya. May sarili na akong maliit na “service package”: Magluluto ako nang buong puso, pero ang non-negotiable ko ay ang *”family pack”* na aking iuuwi bago pa man magsimula ang kainan ng bisita. Ipinagmalaki ko itong termino—*”The Family First Guarantee.”*

At si pinsan? Siya na ang aking official tagapag-recommend. Minsan, nagbibiro siya, “Dambo, ‘wag mo naman sanang takbuhan ang mga clients mo gaya ng pagtakas mo sa ‘kin, ha?”

Tumatawa na lang ako. “Hindi na, pinsan. Natuto na ako. Ngayon, nakalagay na sa contract ko: *Unang platito, para sa pamilya ng cook.*”

Sa bandang huli, naintindihan ko na. Minsan, ang ating mga kahinaan—ang pagiging awkward, ang pagka-sinop, ang pagnanasang pangalagaan ang sariling puso at tiyan—ay maaaring maging ating pinakamalakas na katangian. Hindi lang ako naging mas mahusay na cook. Ako’y naging mas matapat na tao—para sa sarili kong pamilya, at ngayon, para sa mga pamilyang nagtitiwala sa aking kamay at sa aking supot.

Kaya, Kuya Ed, kung may birthday ka man at kailangan ng cook, tawag lang. Basta ba kasama sa usapan ang *Family First Guarantee*. At sigurado, hindi na ako tatakbo palabas ng kusina. Magpapaalam ako nang maayos—dala ang aking naka-ayos na family pack.