AKALA NIYA MAY KABIT ANG ASAWA … HANGGANG MABASA NIYA ANG HULING LINYA

Matagal nang nagtitimpi si Lorna sa kanyang asawa

Tuwing Biyernes ng gabi, pare-pareho ang eksena.

“Love, sandali lang ako sa golf. Isang oras lang,” sabi ng asawa niya.

Pero ang “isang oras” ay nagiging tatlo.

Minsan apat.

Minsan, madaling-araw na.

Samantalang si Lorna, naka-pantulog na, may nakahandang hapunan na malamig na, at may kasamang sama ng loob.

Noong gabing iyon, hindi na niya kinaya.

Habang nakatingin sa sarili sa salamin, sinabi niya, “Sige. Tingnan natin kung ano ang mararamdaman mo kapag iniwan kita.”

Kinuha niya ang papel at bolpen at isinulat:

“Pagod na pagod na ako. Aalis na ako sa’yo. Huwag mo na akong hanapin.”

Nilapag niya ang sulat sa tokador na parang eksena sa teleserye.

Pero imbes na mag-empake, dahan-dahan siyang yumuko…

At gumapang sa ilalim ng kama.

“Oo nga pala,” bulong niya sa sarili, “hindi pa ako handang umalis. Gusto ko munang manood ng drama.”

Humiga siya roon na parang ahente ng NBI.

Makalipas ang ilang minuto…

Kalansing!

Narinig niya ang mga susi.

Bukas-sara ng pinto.

Pagbukas ng ref.

“At siyempre,” bulong ni Lorna, “kukuha muna siya ng pagkain.”

Pagkatapos ay pumasok ang asawa sa kwarto.

Huminto ang mga paa sa tapat ng tokador.

Kinuha ang sulat.

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Walang “Love!”

Walang “Ano ‘to?!”

Walang iyak.

Biglang…

Tumawa ang lalaki.

Hindi lang simpleng tawa.

Yung tawang parang nanalo sa raffle.

Tapos narinig ni Lorna ang gasgas ng bolpen sa papel.

“Ha? Ano na naman ‘to?” bulong niya.

Biglang tumunog ang cellphone.

“Hello,” masayang sabi ng lalaki.
“Sa wakas, umalis na siya!”

Namilog ang mata ni Lorna sa ilalim ng kama.

“Papunta na ako sa’yo ngayon,” dugtong pa ng lalaki.
“Isuot mo yung sexy na French nightie mo. Gagawin natin lahat ng gusto mo mamaya.”

Gusto nang sumigaw ni Lorna.

Gusto niyang lumabas at ihagis ang tsinelas.

Pero pinigilan niya ang sarili.

Narinig niyang binaba ang tawag.

Dinampot ang mga susi.

At nagmamadaling lumabas.

Pagkaalis ng sasakyan…

Lumabas si Lorna na parang multong galit.

“PATAY KA SA AKIN,” sabi niya habang kinukuha ang sulat.

Nanginginig siyang binasa ang idinagdag ng asawa.

At doon…

Nanlaki ang mata niya.

Nakasulat:

“NAKIKITA KO ANG MGA PAA MO.
AT SAKA, UBOS NA ANG TINAPAY—BABALIK LANG AKO NG LIMANG MINUTO.”

Tahimik ang buong kwarto.

Pagkatapos ay napaupo si Lorna sa kama.

“Grabe,” sabi niya.
“Hindi pala siya babaero. Bastos lang talaga.”

Ilang minuto pa, bumukas muli ang pinto.

Bumalik ang asawa, may hawak na tinapay.

Tumingin siya sa kama.

“Uy,” sabi nito, “lumabas ka na pala. Akala ko ba umalis ka na?”

Hinampas ni Lorna ng unan.

“Loko ka!”

Natawa ang lalaki.

At mula noon, natuto na silang dalawa:

Si Lorna—na huwag gumawa ng drama nang hindi handang panindigan.

At ang asawa—na huwag maliitin ang babaeng marunong gumapang sa ilalim ng kama.

**ARAL:**
Bago gumawa ng eksena, siguraduhing hindi kita ang mga paa mo. 

WAKAS