AKALA NI LESTER AY SNOB NA ANG KANYANG MAYAMAN NA KAIBIGAN

Bata pa lang sina Dante at Lester, kilala na sila sa kanilang barangay sa Laguna bilang “kambal ng tadhana.” Hindi sila magkamukha, pero kung nasaan ang isa, tiyak na nandoon din ang isa. Sabay silang nangarap habang nakaupo sa lumang tulay ng ilog sa kanilang bayan.
“Balang araw, Ter,” sabi ni Dante habang binabato ang isang maliit na bato sa tubig. “Magiging engineer ako. Itatayo ko ang pinakamalaking bahay para kina Nanay. Ikaw, anong plano mo?”
Ngumiti si Lester, simple lang ang pangarap. “Ako? Gusto ko lang magkaroon ng sariling talyer.

Mahilig ako sa makina eh. Basta kapag mayaman ka na, ‘wag mo akong kakalimutan ha?”
“Sira! Walang iwanan,” sagot ni Dante sabay suntok nang mahina sa balikat ng kaibigan.
Lumipas ang maraming taon. Ang tadhana ay naging mapaglaro. Natupad ni Dante ang pangarap niya; naging isa siyang matagumpay na Civil Engineer sa Maynila. Nagkaroon siya ng sariling kumpanya, magandang asawa, at malaking bahay.
Có thể là hình ảnh về trẻ em và điện thoại
Si Lester naman ay naiwan sa probinsya. Hindi siya nakatapos ng kolehiyo dahil nagkasakit ang kanyang tatay at kinailangan niyang magtrabaho agad. Naging mekaniko siya, pero hindi sa sariling talyer kundi empleyado lamang sa isang maliit na shop. Sapat lang ang kita para sa kanyang pamilya, minsan ay kinukulang pa.
Dahil sa magkaibang mundo, unti-unting naputol ang komunikasyon nila. May “hiya” na naramdaman si Lester. Ayaw niyang isipin ni Dante na lalapit lang siya para mangutang.
Isang gabi, dumating ang matinding pagsubok kay Lester.

Ang kanyang bunsong anak na si Mik-mik ay biglang inatake ng matinding kombulsyon dahil sa taas ng lagnat.
Dinala nila ito sa ospital, ngunit kailangan ng malaking halaga para sa mga gamot at laboratoryo. Ubos na ang ipon ni Lester. Wala na siyang malapitan. Ang amo niya sa talyer ay tumangging magpa-advance ng sweldo.
Nakatulala si Lester sa waiting area ng ospital, tumutulo ang luha habang hawak ang reseta na hindi niya mabili. Ang asawa niya ay umiiyak sa loob ng kwarto, yakap ang anak nila.

Sa desperasyon, kinuha ni Lester ang luma niyang cellphone. Hinanap niya ang pangalan ni Dante. Ilang beses siyang nag-alinlangan. “Ang tagal na naming hindi nag-uusap. Baka hindi na niya ako kilala. Baka isipin niya mukha akong pera.”
Pero para sa anak, nilunok niya ang kanyang pride. Nag-type siya ng mensahe:
“Pareng Dante, si Lester ito. Pasensya ka na kung ngayon lang ako nagparamdam. Nasa ospital ang anak ko, kailangan ng gamot. Kahit pautang lang, babayaran ko paunti-unti. Pasensya na talaga.”
Pinindot niya ang send. Hinihintay niyang hindi ito mag-reply, o kaya ay magdahilan.

Lumipas ang sampung minuto, walang reply.
Isang oras, wala pa rin.
Pinanghinaan na ng loob si Lester. “Tama nga ang hinala ko,” bulong niya. “Iba na ang mundo niya.” Tumayo siya para subukang isanla ang kanyang cellphone sa labas ng ospital.
Ngunit pagtayo niya, biglang tumunog ang kanyang telepono. Hindi text, kundi tawag. Si Dante.
Nanginginig ang kamay na sinagot ni Lester ang tawag. “H-hello, Pare?”
“Nasaan ka?!” ang bungad na tanong ni Dante, parang hinihingal.
“Nasa Provincial Hospital ako, Pare. Pasensya na—”
“Huwag kang aalis diyan. Papunta na ako.” Binaba agad ni Dante ang telepono.
Có thể là hình ảnh về trẻ em và điện thoại
Naguluhan si Lester. Nasa Maynila si Dante, paanong papunta na siya? Imposible. Baka nagbibiro lang ito o ipapasa sa iba ang tulong.
Makalipas ang tatlong oras, habang nakaupo si Lester sa sahig ng corridor dahil wala nang upuan, may narinig siyang pamilyar na boses na kausap ang nurse sa station.
“Saan po ang kwarto ng pasyenteng Mik-mik Cruz? Ako po ang sasagot ng bill.”
Napalingon si Lester. Nakita niya si Dante, naka-polo barong pa at halatang galing sa trabaho, pawisan at gusot ang damit.
“Dante?” tawag ni Lester.

Lumingon si Dante at mabilis na lumapit. Sa halip na magtanong o magsumbat kung bakit ngayon lang nagparamdam, mahigpit na niyakap ni Dante ang kaibigan. Doon na humagulgol si Lester. Ang bigat na dinadala niya ay parang gumaan dahil may karamay na siya.
“Pasensya ka na, Pare,” humihikbing sabi ni Lester. “Nahiya kasi ako sa’yo. Ang layo na ng narating mo, ako ganito pa rin.”
Kumalas si Dante at hinawakan sa balikat ang kaibigan. Tinitigan niya ito sa mata.
“Lester, makinig ka. Ang tagumpay ko, walang halaga kung ang best friend ko nagdurusa nang mag-isa. Ang pera, kikitain ulit ‘yan. Pero ang kaibigan, hindi napapalitan.

Tandaan mo ‘yung sinabi ko sa tulay nung bata tayo? Walang iwanan.”
Binayaran ni Dante ang lahat ng gastusin sa ospital. Hindi lang ‘yun, nag-leave siya ng dalawang araw para samahan si Lester at ang pamilya nito hanggang sa gumaling ang bata.
Nang makauwi na ang bata at nagpasalamat si Lester, nangako siyang babayaran ang utang.
Ngumiti lang si Dante. “Ang utang, binabayaran ng pera. Pero ang pagkakaibigan, binabayaran ng katapatan. Huwag mo nang isipin ang pera. Ang gusto ko, kapag magaling na si Mik-mik, tulungan mo akong maghanap ng lupa dito.

Magpapatayo ako ng rest house, at gusto ko ikaw ang magmamando ng construction. At… magpapatayo tayo ng talyer sa tabi. Ikaw ang boss.”
Hindi makapaniwala si Lester. Sa hirap at ginhawa, napatunayan niyang ang tunay na kaibigan ay hindi tumitingin sa estado ng buhay, kundi sa pinagsamahan ng puso.

Dito natutunan ni Lester at Dante na ang tunay na pagkakaibigan ay hindi nasusukat sa dalas ng pagkikita o sa yaman na mayroon ang bawat isa. Ito ay nasusukat sa kahandaang dumamay sa oras na ang mundo ay tila tumalikod na sa iyo. Ang tunay na kaibigan ay hihilahin ka pataas, hindi ka iiwan sa baba.