AKALA NG ASAWA KO AY MAISUSURPRISE NIYA ANG KANYANG KABIT SA ISANG “SECRET DINNER” — PERO HALOS MAMATAY SILA SA GULAT AT NAMUTLA SA HIYA NANG MAKITA NILANG NASA KABILANG TABLE LANG AKO, KATABI ANG ASAWA NG BABAENG AHAS, AT HAWAK ANG MGA RESIBO NA WAWASAK SA MUNDO NILA!
“Love, may emergency board meeting kami ngayong gabi. Baka madaling-araw na ako makauwi. Huwag mo na akong hintayin,” sabi ni Adrian habang inaayos ang kanyang mamahaling necktie sa salamin.

Humalik pa siya sa noo ko. Ang bango niya. Amoy perfume na ako ang bumili, pero para sa ibang babae niya gagamitin.

Ngumiti ako—isang ngiting pilit na pilit. “Sige, Love. Galingan mo sa meeting. Make sure it’s worth it.”

Hindi niya nakuha ang double meaning ng sinabi ko. Umalis siya nang nagmamadali, excited sa kanyang “meeting.”

Ang hindi niya alam, kanina ko pa ka-text ang private investigator ko. Alam ko kung saan ang meeting. Alam ko kung sino ang ka-meeting. At higit sa lahat, hindi ako pupunta doon nang nag-iisa.

Alas-syete ng gabi. Nasa loob na ako ng Le Ciel, ang pinakamahal na fine dining restaurant sa lungsod. Madilim ang ilaw, romantiko ang tugtog ng violin.

Hindi ako nag-iisa sa mesa. Nasa harap ko si Franco.

Si Franco ay isang matipunong lalaki, pero halata sa mga mata niya ang pagod at galit. Siya ang legal na asawa ni Ivy—ang sekretaryang nilalandi ng asawa ko.

“Darating na sila,” bulong ko kay Franco habang tinitignan ang relo ko. “Ready ka na ba?”

Tumango si Franco at uminom ng tubig. “Kanina pa ako handa, Marga. Gusto ko lang makita sa dalawang mata ko kung gaano kakapal ang mukha ng asawa ko.”

Nakatago ang table namin sa likod ng isang malaking decorative plant, pero kitang-kita namin ang reserved table sa gitna ng restaurant na pinalilibutan ng mga kandila at rose petals.

Ilang minuto lang, dumating na sila.

Pumasok si Adrian, naka-akbay sa bewang ni Ivy. Si Ivy naman, suot ang isang red backless dress na pamilyar sa akin—ah, oo nga pala, ‘yan ‘yung dress na nawawala sa closet ko noong nakaraang linggo.

Umupo sila. Kitang-kita namin ang landian nila.

“Happy Anniversary, Babe,” malambing na sabi ni Adrian sabay abot ng isang maliit na kahon. Binuksan ito ni Ivy. Isang kwintas na diamond

Part 2
Wow! Thank you, Babe! Ang ganda!” tili ni Ivy. “Buti na lang talaga hindi napapansin ng asawa mong losyang na nababawasan ang pera niyo.”
Tumawa si Adrian. “Hayaan mo na si Marga. Busy ‘yun sa pagiging ‘perfect wife’. Hindi niya alam, ikaw ang tunay na nagpapasaya sa akin. Konting panahon na lang, kapag nakuha ko na ang mana ko sa kumpanya nila, hihiwalayan ko na siya.”
Kumuyom ang kamao ni Franco sa ibabaw ng mesa. Hinawakan ko ang kamay niya para pakalmahin siya.
“Wait,” sabi ko. “Not yet.”
Dumating ang waiter dala ang wine. Nag-toast silang dalawa.
“To us. And to our secret,” sabi ni Adrian.
Doon na ako tumayo. Tumayo na rin si Franco.
Naglakad kami palapit sa table nila. Dala-dala ko ang isang makapal na folder.
“Cheers!” malakas na bati ko.
Muntik nang mabitawan ni Adrian ang baso niya. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ako.
“M-Marga?!” utal niyang sabi. “A-Anong ginagawa mo dito?!”
Lumingon si Ivy at lalong namutla nang makita niya kung sino ang katabi ko.
“F-Franco…” bulong ni Ivy.
Ngumiti ako nang matamis—yung ngiting nakakatakot. Humila ako ng upuan at tumabi kay Adrian. Si Franco naman ay tumabi kay Ivy. Bale, double date ang peg namin.
“Oh, huwag kayong mahiya,” sabi ko habang nilalatag ang folder sa mesa, sa ibabaw ng steak nila. “Adrian, sabi mo may board meeting ka? Ito ba ang board members? At Ivy, suot mo pa ang dress ko ha. Bagay sa’yo, mukha kang cheap version ko.”
“Marga, let me explain…” simula ni Adrian, pinapawisan na nang malapot.
“No need to explain, Love,” putol ko. Binuksan ko ang folder.
Nagkalat sa mesa ang mga litrato nila sa motel, mga screenshot ng malalaswang chat, at higit sa lahat… ang mga Bank Statements.
“Tignan mo ‘yan, Adrian,” turo ko sa papel. “Ito ang mga resibo ng ginastos mo gamit ang Supplementary Card na bigay ng Daddy ko. Hotel, jewelry, dinner… lahat ‘yan, pera ng pamilya KO. Akala mo ba hindi ko namomonitor?”
Humarap ako kay Ivy.
“At ikaw naman. Akala mo ba makukuha ni Adrian ang kumpanya? FYI, may Prenuptial Agreement kami. Kapag naghiwalay kami dahil sa infidelity, ZERO ang makukuha niya. Kaya kung pera ang habol mo sa kanya… good luck, dahil simula bukas, wala na siyang trabaho sa kumpanya ni Daddy.”
Nagsalita si Franco sa tabi ni Ivy. Ang boses niya ay nanginginig sa galit.
“Ivy,” sabi ni Franco. “Umuwi ka sa magulang mo ngayong gabi. Pinalitan ko na ang mga kandado sa bahay. Diba sabi mo sa chat niyo ni Adrian, gusto mong maging malaya? Ayan, malaya ka na. Pati mga anak natin, ayaw ka na makita.”
Umiyak si Ivy. “Franco, sorry na! Huwag mo akong palayasin!”
“Shut up!” sigaw ni Adrian kay Ivy, tapos bumaling sa akin. “Marga, please. Ayusin natin ‘to. Mahal kita. Natukso lang ako!”
Tumayo ako at kinuha ang baso ng red wine ni Adrian.
“Mahal?” tanong ko. “Adrian, ang mahal… ay itong wine. Sayang naman.”
Sa halip na ibuhos sa kanya, ininom ko ito nang dahan-dahan habang nakatingin sa mata niya.
“Masarap,” sabi ko. “Lalo na kapag alam mong bayad na ang bill… gamit ang card MO na kaka-cancel ko lang kaninang hapon. So, good luck sa pagbabayad ng dinner na ‘to. Balita ko, 50,000 pesos ang minimum consumable dito.”
Hinawakan ko sa braso si Franco.
“Let’s go, Franco. Nawalan na ako ng gana. Masyadong maraming basura sa table na ‘to.”
Naglakad kami palabas ng restaurant habang pinagtitinginan sila ng ibang customers. Rinig na rinig ko ang pagtatalo nina Adrian at Ivy kung sino ang magbabayad dahil pareho na silang declined ang credit cards.
Wakas
Iniwan namin silang lugmok, hiyang-hiya, at sira ang buhay. Ang surprise dinner nila, naging huling hapunan ng kanilang kasakiman