AKALA KO TAPOS NA… PERO TUWING MAY HANDAAN, AKO PA RIN ANG HANAP NILA”
“Pwede ka bang tumulong ulit? Ikaw lang kasi ang marunong mag-ayos…”
Yan ang unang message sa’kin ni Maddie matapos niya akong iwan. At doon ko narealize—hindi pa pala ako tapos sa kanila.

Dear Pokoyo Random Stories,

Tawagin niyo na lang akong Renzo, 31. Naging boyfriend ako ni Maddie for almost 4 years. Hindi kami perfect, pero masasabi kong ginawa ko lahat—lalo na pagdating sa pamilya niya.
Simula pa lang, close na ako sa kanila. Tuwing may birthday, reunion, fiesta—ako ang laging taga-plano. Ako yung nag-oorganize ng program, ako yung nagbobook ng catering, ako pa minsan ang sumasagot ng kulang sa budget.
“Ang swerte mo kay Renzo, parang anak na rin namin yan,” madalas sabihin ng nanay niya.
At ako naman, masaya ako noon. Kasi pakiramdam ko, hindi lang si Maddie ang mahal ko—pati pamilya niya.
Pero hindi ko alam… habang ako busy na pinapasaya sila, may ibang plano na pala si Maddie sa buhay niya.
Isang araw, bigla na lang siyang naging cold. Walang away, walang malinaw na dahilan. Hanggang sa dumating yung message na ayokong basahin.
“Renzo… pagod na ako. Gusto ko muna ng space.”
After that, hindi na siya nagparamdam.
Nalalaman ko na lang sa ibang tao na may bago na siya. Mas mayaman, mas may kotse, mas presentable daw.
Masakit, oo. Pero tinanggap ko. Kasi wala naman akong choice.
Akala ko tapos na.
Akala ko wala na akong koneksyon sa kanila.
Pero mali pala ako.
Isang buwan matapos ang breakup, nag-message si Maddie.
“Renzo, birthday ni mama next week… pwede ka bang tumulong mag-setup? Ikaw lang kasi marunong sa ganyan.”
Hindi ako agad sumagot.
Pero pagkatapos ng ilang oras, nag-reply ako.
“Sige.”
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil mahal ko yung pamilya niya.
Dumating ako sa bahay nila—parang walang nagbago. Ngumingiti sila, kinakamusta ako, parang hindi ako iniwan ng anak nila.
Pero may isang bagay na hindi ko inaasahan.
Nandoon siya.

Yung bagong boyfriend.
Si Joriel.
Nakaupo sa sala, hawak ang phone, habang ako… nagbubuhat ng mesa, nag-aayos ng ilaw, naglalatag ng pagkain.
“Ah, ikaw pala si Renzo,” sabi niya sabay ngiti. “Naririnig ko pangalan mo.”
Ngumiti lang ako pabalik.
Pero sa loob ko, may kumikirot.
Buong gabi, ako ang gumalaw.
Ako ang nag-asikaso sa bisita.
Ako ang tinatawag kapag may kulang.
Habang siya… nakaupo lang sa tabi ni Maddie, parang bisita.
At doon ko unang naisip—
Bakit ako pa rin?
Bakit kahit may kapalit na ako, ako pa rin ang inaasahan nila?
Pero hindi pa doon natapos.
After ng birthday, akala ko wala na.
Pero sumunod ang reunion.
“Renzo, ikaw na ulit ha? Ikaw lang kasi marunong mag-host…”
Tapos fiesta.
“Renzo, baka pwede ka ulit mag-ayos ng stage…”
Hanggang sa naging routine na.
Tuwing may okasyon—message, tawag, pakiusap.
At ako… oo lang ng oo.
Siguro kasi hindi ko pa kayang putulin lahat.
Siguro kasi umaasa pa rin ako na may babalikan.
Pero dumating yung araw na napuno ako.
Anniversary ng parents niya.
Mas engrande yung plano—catering, sound system, program.
At syempre, ako na naman ang tinawagan.
Pero this time, may kondisyon ako.
“Gagawin ko… pero last na to.”
Sumagot si Maddie.
“Sige, promise.”
Dumating ang araw ng event.
Kompleto lahat.
Masaya ang lahat.
At ako, tulad ng dati—pagod, pawis, pero tahimik lang.
Hanggang sa dumating ang pinaka-highlight ng gabi.
Speech ng pamilya.

Isa-isa silang nagsalita—pasasalamat, memories, love.
Hanggang sa tinawag ako ng nanay niya.
“Renzo, ikaw naman.”
Nagulat ako.
Hindi ko inaasahan.
Pero tumayo ako.
Huminga.
At nagsalita.
“Salamat po… sa pagtanggap niyo sa’kin noon. Sa pagmamahal na pinaramdam niyo. Hindi ko po makakalimutan lahat ng yun.”
Tahimik ang lahat.
“Pero siguro… ito na rin ang huling beses na gagawin ko ‘to para sa inyo.”
Napatingin si Maddie.
Nagulat.
“Hindi dahil galit ako. Kundi dahil kailangan ko na rin respetuhin yung sarili ko.”
Ramdam ko yung bigat ng bawat salita.
“Kasi ang totoo… matagal na akong wala sa pamilya niyo. Ako na lang yung hindi pa umaalis.”
Tahimik.
Walang gumalaw.
“Hindi na ako dapat yung tinatawag tuwing may kailangan. May bago na po si Maddie… at dapat siya na yung nandito sa mga ganitong bagay.”
Napatingin ako kay Joriel.
Hindi ko siya inaway.
Hindi ko siya pinahiya.
Pero malinaw ang mensahe.
“Hindi ako galit. Pero pagod na akong maging option.”
Pagkatapos nun, ibinaba ko ang mic.
At dahan-dahan akong lumabas.
Walang pumigil.
Walang humabol.
At sa unang pagkakataon…
Gumaan ang pakiramdam ko.
Kinabukasan, nag-message si Maddie.
“Ang sakit ng sinabi mo kahapon…”
Ngumiti lang ako habang binabasa.
At nag-reply.
“Mas masakit yung matagal na akong nandyan… pero hindi niyo na ako kailangan.”
After that, binlock ko na sila.
Hindi dahil galit ako.
Kundi dahil tapos na talaga.

Ngayon, natuto na akong pumili.
Hindi lahat ng mahal mo, dapat mong pagsilbihan habang buhay.
At hindi lahat ng nakasanayan, dapat mong ipagpatuloy kahit ikaw na ang nauubos.
Minsan, hindi ka nila minahal—nasanay lang sila sa lahat ng kaya mong ibigay.
At darating ang araw na pipiliin mo na ang sarili mo… kahit ikaw na lang ang natira.