AKALA KO AY INAAGAW NG KAMBAL KO ANG ASAWA KO AT PLANO NILANG TUMAKAS—PERO NANG SAMPALIN NIYA AKO SA HARAP NG ASAWA KO, DOON KO NALAMAN NA ANG BUHAY KO PALA ANG NAKATAYA.
Ako si Lena. Walang buwan na akong buntis. Hirap na hirap na akong kumilos, manas ang paa, at laging pagod. Sa kalagayan kong ito, pumayag akong patirahin muna sa bahay ang kakambal kong si Lara. Nurse siya, at naisip ko na malaking tulong siya sa pag-aalaga sa akin at sa baby.

Pero mali ako.

Sa loob ng dalawang linggo, napansin kong nagbago ang asawa kong si Martin. Mas naging malamig siya sa akin. At madalas, nahuhuli ko silang nagbubulungan ni Lara sa sulok. Kapag dumadating ako, bigla silang tumatahimik. Ang mga tinginan nila sa isa’t isa ay kakaiba—puno ng sekreto.

Isang hapon, habang nasa banyo si Martin, pumasok ako sa home office niya para maghanap ng ballpen. Sa pagbukas ko ng kanyang drawer, may nakita akong isang brown envelope na nakasiksik sa ilalim ng mga folder.

Binuksan ko ito. Nanlamig ang buong katawan ko.

Sa loob ay may dalawang plane ticket papuntang Mexico. One-way. Ang date ng flight ay sa Sabado—dalawang araw mula ngayon.

At sa ilalim ng ticket, may isang Fake ID.

Ang litrato sa ID ay kay Lara. Pero ang pangalang nakalagay ay “Lena Santos”—ang pangalan ko.

Ginamit ni Lara ang mukha niya (dahil magkamukha kami) para gumawa ng ID gamit ang pangalan ko.

Nanginginig ako sa galit at sakit. Tatanan sila. Iiwan nila ako. At gagamitin ni Lara ang identity ko para makatakas kasama ang asawa ko!

Bumaba ako sa sala. Nakita ko silang dalawa. Nakaupo si Lara sa sofa, at nakatayo si Martin sa harap niya, hinihimas ang buhok ng kapatid ko.

Nagdilim ang paningin ko.

“MGA HAYOP KAYO!” sigaw ko.

Gulat na gulat silang napalingon. Ibinato ko ang fake ID at tickets sa mukha ni Martin.

“Akala niyo ba hindi ko malalaman?! Aalis kayo?! Iiwan niyo ako at ang anak ko?!”

Lumapit ako kay Lara na napatayo sa gulat.

“Lara! Kapatid kita! Kambal kita! Paano mo nagawa sa akin ‘to?!” iyak ko. “Matagal na ba ‘to? Ha?! Kaya ka ba lumipat dito para landiin ang asawa ko?!”

Tinignan ko ang tiyan ni Lara. Payat siya, pero bigla akong kinabahan.

“Sabihin mo sa akin ang totoo!” sigaw ko, dinuduro ang mukha niya. “BUNTIS KA BA SA ANAK NIYA?! KAYA BA KAYO AALIS?!”

 

Tumama ang duro ko sa mukha niya. Hindi siya umiwas.

At doon ako natakot.

Hindi tumingin sa akin si Lara. Hindi siya nagsalita. Pero ang mga mata niya—nakatitig kay Martin. Parang naghihintay ng senyales.

Si Martin, nanlamig. Hindi ko pa siya nakitang ganoon. Hindi galit, hindi guilty. *Kinakabahan.* Para bang may mas malaking sikreto siyang ayaw lumabas.

“Lena,” mahina niyang sabi, “pakiusap, kumalma ka—”

“Huwag mo akong pakalmahin!” putol ko. “Sasabihin niyo sa akin ngayon kung ano’ng meron sa inyo!”

Wala pa ring imik si Lara. Nakatayo lang siya sa harapan ko, ang mga kamay ay nakakuyom sa gilid. Payat na payat siya—mas payat kaysa nung dumating siya. Pero hindi ko na iyon napansin. Ang tanging nakikita ko lang ay ang babaeng kambal ko na nakikipagsabwatan para agawin ang buhay ko.

“Lara,” sabi ko. “Tingin mo sa akin.”

Dahan-dahan siyang lumingon. At doon ko nakita ang mga mata niya.

Hindi ito ang mga matang may hiya. Hindi guilty. Hindi nagsisisi.

*Natatakot.*

Ngunit hindi sa akin. Natatakot siya para sa akin.

Bago pa ako makapagsalita, may bumalot na anino sa harapan ko. Isang kamay.

*SLAP.*

Tumama ang palad ni Lara sa pisngi ko. Malakas. Sapat para umikot ang paningin ko at bumigay ang tuhod ko.

Napahawak ako sa sofa. Naramdaman ko ang dugong tumulo mula sa labi ko.

Sa likod ni Lara, hindi gumalaw si Martin.

Hindi siya nag-react. Hindi niya ako ininda. Nakatayo lang siya, tahimik, nanlalamig ang mukha.

Parang eksena itong pinaghandaan nila.

At sa sandaling iyon—habang hawak-hawak ko ang pisngi kong tumutunog pa sa sakit—*doon* ko naramdaman na mali ang lahat ng akala ko.

“Tama na,” sabi ni Lara. Hindi sa akin. Kay Martin.

Bumaling siya sa asawa ko. At ang sabi niya:

“Hindi na kaya ng konsensya ko. Kailangan niyang malaman.”

Nangunot ang noo ko. “Ano’ng malaman? Anong sinasabi mo—”

“Lena,” putol ni Lara. Lumuhod siya sa harapan ko. Hindi na siya yung malamig kanina. Ngayon, nanginginig na siya.

“Hindi ako buntis,” sabi niya. “Hindi ko nilalandi ang asawa mo. Hindi ko kayo iiwan.”

Pinunasan niya ang luha niya. Pero hindi siya tumingin sa akin—nakatingin siya sa tiyan ko.

“Pero kailangan mong umalis. Kailangan mong tumakas.”

Biglang nagbago ang timpla ng kwarto.

“Lara,” nanggigil na sabi ni Martin.

Hindi siya pinansin ni Lara.

“Si Martin,” sabi niya sa pabulong, “may utang sa maling tao. Hindi ko alam ang buong istorya, pero alam kong involved ang dating trabaho niya. Alam kong may hinahabol siyang pera. At ngayon, hinahabol na siya.”

Napatingin ako kay Martin. Hindi siya makatingin sa akin.

“Lena,” sabi ni Lara. “Ang mga ticket na iyan, para sa *iyo*.”

 

Naramdaman kong umikot ang mundo.

“Ano?”

“Ang pangalan sa fake ID,” sabi ni Lara. “Pangalan mo iyon. Litrato ko. Para kapag sumakay ako ng eroplano, akala nila ikaw iyon. Para matunton ka nila—*ako* ang matunton nila. Maliligaw sila.”

Tumayo siya. Kinuha ang ID at ticket mula sa kamay ko.

“Hindi ka pwedeng dito sa Sabado. Kasi sa Sabado, pupunta rito ang mga taong ‘yon. Hindi para kay Martin—para sa *iyo*.”

Napalunok ako. “Bakit para sa akin?”

Hindi sumagot si Lara. Napatingin siya kay Martin—at ngayon, sa unang pagkakataon, may galit sa mata niya.

“Sabihin mo sa kanya,” utos ni Lara. “O ako ang magsasabi.”

Ilang segundo ang lumipas. Tahimik si Martin. Parang hinahabol ang hininga.

“Ang dati kong kumpanya,” sa wakas, nagsalita siya. “Nagtatago ako sa kanila. May kinuha akong ebidensya bago ako umalis. Gusto kong isumbong sila.”

Hindi pa rin siya nakatingin sa akin. Ang boses niya, pira-piraso.

“Pero noong malaman nila na ikakasal tayo… at buntis ka…” napahinto siya. “Sinundan ka nila. Kinuha ang pangalan mo. Hindi na ako ang target nila.”

Naramdaman kong lumamig ang dugo ko.

“Ikaw,” sabi ni Martin. “Gagamitin ka nila para makuha ako. At kapag nakuha na nila ako…”

Hindi niya natapos.

“Anong ibig mong sabihin, *gagamitin*?” takot na takot na ang boses ko.

Lumapit si Lara. Hinawakan niya ang kamay ko.

“Alam mong nurse ako,” sabi niya. “Noong nagpa-checkup ka last week, sumabay ako. Tinanong ko ang OB mo.”

Napahigpit ang hawak niya.

“Lena, hindi normal ang high blood pressure mo. Hindi normal ang manas mo. May condition ka—pre-eclampsia. Malala na.”

Nanlambot ako. “Bakit hindi sinabi sa akin?”

“Kasi sinabihan na nila si Martin. Isang buwan na ang nakalipas.”

Napatingin ako kay Martin. At sa wakas, tumingin siya sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang inasahan ko—galit, depensa, dahilan. Pero wala sa mga iyon.

Para siyang basag na baso. Hawak-hawak ang sarili para hindi ganap na gumuho.

“Sinabi nila na kailangan mong magpahinga,” sabi niya. “Na bawal ka mastress. Na baka mawala mo ang baby—o ikaw mismo.”

Tumulo ang luha niya. Unang beses ko siyang nakitang umiyak.

“Kaya hindi ko sinabi sa ‘yo. Kasi alam kong hindi ka tatahimik. Alam kong ipaglalaban mo ako. At baka… baka ikaw ang mawala sa akin.”

Hinawakan niya ang tiyan ko. Dahan-dahan.

“Hindi ko kayang mawala kayong dalawa.”

Hindi ko alam kung iiyak ba ako o magagalit. Pakiramdam ko, ilang minuto lang ang nakalipas, ibang-iba ang buhay ko. Akala ko sinasaktan ako ng kapatid ko. Akala ko iniiwan ako ng asawa ko.

Pero hindi pala.

Inililigtas pala nila ako.

“Kaya kami nagpaplano ni Lara,” sabi ni Martin. “Gagawa kami ng maling landas. Lilipad siya bilang ikaw. Mawawala siya nang ilang linggo. Hahabulin nila siya. At habang ginagawa niya iyon…”

“…tatakas ako,” dugtong ko. Sa ibang bansa. Malayo. Ligtas.

Tumango si Lara. “At ako ang haharap sa kanila.”

Umiling ako. “Hindi pwede. Hindi kita pwedeng iwan sa gulo ko.”

Ngumiti si Lara. Pero hindi iyon ang ngiting dati kong kilala—yung makulit, yung mapang-asar.

Ito’y ngiting may paalam.

“Hindi ko ginagawa ito dahil utang na loob, Lena,” sabi niya. “Ginagawa ko ito dahil kambal kita. At dahil gusto kong mabuhay ang pamangkin ko.”

Hinawakan niya ang mukha ko.

“Pangalawang beses na kitang makakasama sa mundong ito. Kung kailangan kitang ipaglaban ulit, gagawin ko.”

Napatitig ako sa kanya.

At doon ko naalala.

Noong limang taong gulang kami, may lagnat ako na halos ikamatay ko. Sabi ng nanay ko, tatlong araw akong nakaratay. Hindi umalis sa tabi ko si Lara. Hawak niya ang kamay ko, kahit mainit ako, kahit natutulog lang ako.

“Babalikan mo ako,” sabi ko. “Pagkatapos ng lahat.”

Tumango siya. “Babalikan kita.”

At sa unang pagkakataon, hindi ako ang umiyak.

Siya ang umiyak sa mga bisig ko.

—

*Sabado ng madaling araw.*

Nasa airport si Lara. Nakasuot ng paborito kong damit. Buhok ko ang gupit niya. ID ko ang hawak.

At ako—nasa sasakyan ni Martin, papunta sa hindi ko alam na destinasyon.

“Mahal,” sabi niya. “Matutulog ka muna.”

Hindi ako sumagot. Tumingin ako sa labas ng bintana. Papalayo nang papalayo ang airport. Papalayo si Lara.

Pero hindi ko maiwasang isipin:

*Sino kaya sa aming dalawa ang hindi na babalik?*