Hindi ko alam kung saan sisimulan ‘to.

Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang nagta-type ako ngayon.

25 taon akong namuhay sa kasinungalingan.

Ang akala kong “perfect family” namin, parang isang teleserye na scripted pala.

Ako si Anya, 25 years old.

Nurse ako sa isang private hospital.

Si Papa, si Gener, ay isang retired police officer.

Lahat ng nakakakilala sa kanya, bilib na bilib.

Mabait, matulungin, at idol ng lahat.

Siya ang epitome ng isang “model father” at “honest cop.”

Ang Mama ko naman, si Corazon, ay namatay noong 10 years old ako.

Cancer ang kumitil sa buhay niya, sabi ni Papa.

Sobrang mahal ko si Papa.

Siya lang ang kasama ko sa paglaki, at siya ang nagtaguyod sa akin.

Ang buong akala ko, seryoso siya sa bawat salita niya.

Bilib ako sa kanyang integrity at paninindigan.

Pero isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga lumang gamit sa bodega ng bahay namin…

Bigla kong naramdaman ang isang kakaibang kutob.

Ang bodega ay dating storage ng mga gamit ni Papa noong nasa service pa siya.

Hindi ko na ‘to napapasok ng mahabang panahon.

Nang buksan ko ang isang malaking, maalikabok na plastic box…

Nakita ko ang mga lumang dyaryo, mga medalya ni Papa, at mga dokumento.

Ngunit may isang lumang journal na nakatago sa ilalim ng lahat.

Ang journal ay may pangalan ng isang babae: “Evelyn.”

Sino si Evelyn?

Hindi ko kailanman narinig ang pangalang ‘to sa pamilya namin.

Habang binabasa ko ang mga pahina, nanlamig ako.

Ito ay diary ng isang babae, puno ng takot at pighati.

Ang journal ay nagsimula sa mga salitang, “Alam kong hindi na ako magtatagal. Alam kong papatayin niya ako.”

Hinanap ko ang taon ng mga entries. 2001.

Sa parehong taon na nam@tay ang Mama ko.

Paano konektado ang dalawang ito?

Ang mga kasunod na pahina ay nag-describe ng isang lalaki.

Isang lalaking abusado, controlling, at may madilim na sikreto.

Isang lalaking nagpapanggap na isang “mabuting tao” sa publiko.

Pero sa likod ng pinto, siya ay isang hal!maw.

Hindi niya direktang binanggit ang pangalan.

Ngunit may mga descriptions na tila tumutugma sa ugali ni Papa.

“Ang mga mata niya, na tila laging nakamasid,” isinulat ni Evelyn.

“Ang kanyang mahinhing boses, na tila isang banta.”

Hinanap ko ang iba pang ebidensya sa box.

Nakita ko ang isang lumang litrato, isang pamilya.

Ang lalaki sa litrato ay… si Papa.

At ang babae sa tabi niya ay… hindi si Mama.

Ito si Evelyn. At sa tabi nila, isang batang lalaki.

Nasaan ang batang ito?

Nanindig ang balahibo ko.

Ano ang totoong nangyari kay Evelyn?

At nasaan ang anak nila?

Hinanap ko ang iba pang clue.

Sa ilalim ng journal, nakita ko ang isang lumang pulis report.

Isang report tungkol sa pagkawala ng isang babae at kanyang anak.

Ang babae ay si Evelyn Cruz. Ang bata ay si Michael.

Ang taon ng pagkawala ay 2001.

Ang report ay filed ni Papa.

Ngunit may mga bura at mga discrepancy sa document.

Bakit niya ito gagawin?

Bakit niya itatago ang lahat ng ito?

At ang pinakamasakit sa lahat, may nahanap pa akong isang document.

Ang certificate of death ni Mama.

Ngunit ang dahilan ng kanyang kamatayan ay hindi cancer.

Ang sanhi ay “asphyxiation.”

Nanghina ako. Hindi ko kayang paniwalaan ang nakikita ko.

Nagsisinungaling si Papa sa akin ng 25 taon.

Ang Mama ko, nam@tay dahil sa pagkakasakal?

At si Papa, isang retired police officer, ay sangkot sa pagkawala ng isa pang pamilya?

Nang marinig ko ang busina ng kotse ni Papa sa labas…

Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok.

Papasok na siya ng bahay.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.

Tiningnan ko ang box. Ang mga ebidensya.

Hindi ko ‘to kayang itago sa kanya.

Pero paano ko siya kakaharapin?

Ang lalaking idol ko, ang lalaking pinagkatiwalaan ko…

Isang sinungaling. Isang criminal.

Siguro… isang kill3r.

Napaupo ako sa sahig, umiiyak.

Nanginginig ang buong katawan ko sa takot at galit.

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang usapan.

Paano ko tatanungin si Papa tungkol kay Evelyn? Kay Michael? Kay Mama?

Narinig ko ang yabag ng mga paa ni Papa papalapit sa bodega.

Ang bawat hakbang niya ay tila isang hatol sa akin.

Nang bumukas ang pinto, nanigas ako.

Nakatayo siya doon, nakatingin sa akin.

Ang mukha niya, na tila laging kalmado at mapagmahal…

Biglang naging iba sa paningin ko.

Wala nang warmth sa mga mata niya.

Wala nang ngiti sa kanyang labi.

Ang tanging nakikita ko ay isang estranghero.

Isang taong may madilim na sikreto na handang pum@tay para maprotektahan ito.

“Anya,” mahinang sabi niya.

Ang boses niya ay tila isang banta, tulad ng description ni Evelyn sa journal.

“Ano ang ginagawa mo dito?” tanong niya, pero alam kong alam na niya ang sagot.

Nakatitig siya sa box, sa mga ebidensya.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa susunod.

Ngunit alam kong hindi na babalik ang dati.

May mga sikreto ba si Papa na handa niyang dalhin sa kanyang hukay?

At hanggang saan ang handa niyang gawin para maprotektahan ang mga ito? Sino si Evelyn at Michael?

To be continued on my next post. Bisitahin ang aking news feed..

(PART 2)

Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang dahan-dahang lumalapit si Papa sa akin.

Ang dating maamong mukha na nagpatahan sa akin noong bata ako, parang naging maskara na lang ngayon.

“Anya, tinatanong kita,” ulit niya, mas mababa ang boses pero mas nakakatakot.

“Bakit mo pinapakialaman ang mga gamit na hindi sa iyo?”

Hindi ako makapagsalita, parang may nakabara sa lalamunan ko.

Itinaas ko ang journal ni Evelyn, ang mga pahinang puno ng takot.

“Sino si Evelyn, Pa?” sa wakas ay naisatinig ko rin, bagama’t nanginginig ang boses ko.

“At bakit sinabi sa certificate of death ni Mama na sinakal siya, hindi cancer?”

Tumigil si Papa, mga dalawang dipa ang layo sa akin.

Ang katahimikan sa bodega ay naging bingi-bingihan, tanging hingal ko lang ang naririnig.

Bigla siyang lumingon sa pinto at sinara ito nang dahan-dahan.

Click. Ni-lock niya ang pinto.

“Masyado kang matalino para sa sarili mong ikabubuti, Anya,” sabi niya habang humahakbang uli.

“Sana nanatili ka na lang na nurse na nag-aalaga ng maysakit, hindi yung naghahanap ng sakit ng ulo.”

Umatras ako hanggang sa tumama ang likod ko sa isang lumang cabinet.

“Anong ginawa mo sa kanila, Pa? Pulis ka… dapat ikaw ang nagtatanggol sa amin.”

Tumawa siya, pero walang saya sa mga mata niya.

“Ang pagiging pulis, Anya, ay tungkol sa kontrol. At ang pamilya? Dapat may kontrol din.”

Bigla niyang hinablot ang journal sa kamay ko at mabilis na itinapon sa gilid.

“Kalimutan mo ang nakita mo ngayon. Lumabas ka na rito at magluto ng hapunan.”

Pero hindi ako makagalaw dahil sa takot at sa isang bagay na napansin ko.

Nung hinablot niya ang journal, may nalaglag na susi mula sa bulsa ng jacket niya.

Isang maliit at kalawanging susi na may tag na “B-1.”

Naalala ko yung laging naka-padlock na cabinet sa dulo ng bodega na bawal na bawal naming hawakan.

“Anya, sabi ko lumabas na,” pag-uulit niya, ngayon ay may halong banta na.

Tumakbo ako palabas ng bodega nung bahagya siyang lumingon para pulutin ang journal.

Hindi ako pumasok sa kwarto ko. Direkta akong pumunta sa kusina at kumuha ng kutsilyo.

Hindi para saktan siya, kundi para maramdaman kong may laban ako.

Buong gabi akong hindi nakatulog, nakikiramdam sa bawat yabag niya sa labas ng pinto ko.

Madaling araw na nung narinig kong umalis ang sasakyan niya.

Dali-dali akong bumalik sa bodega, dala ang isang martilyo dahil alam kong kinuha na niya ang susi.

Pinukpok ko ang padlock ng lumang cabinet hanggang sa bumigay ito.

Ang bumungad sa akin ay hindi mga lumang baril o droga.

Kundi mga bundle ng buhok. Maraming bundle ng buhok na may mga ribbon.

Bawat bundle ay may nakadikit na maliit na papel na may petsa at pangalan.

“Evelyn – May 2001,” “Corazon – August 2001,” at marami pang iba.

Sampu. Labindalawang bundle ng buhok mula sa iba’t ibang babae.

Lahat sila ay mga biktima na hindi kailanman nahanap o nabigyan ng hustisya.

Sa pinakailalim ng cabinet, may isang maliit na recorder.

Pinindot ko ang ‘play’ at halos mabitawan ko ang martilyo sa narinig ko.

Boses ni Mama. Umiiyak siya. Nagmamakaawa.

“Gener, parang awa mo na, para sa anak natin… huwag mong gawin ‘to.”

At ang boses ni Papa, kalmado pero malamig:

“Hindi mo kasi maintindihan, Corazon. Kailangan itong mangyari para manatili tayong malinis.”

Pagkatapos ay narinig ko ang tunog ng hirap na paghinga… hanggang sa tumahimik.

Nanlamig ang buong pagkatao ko habang nakikinig sa huling sandali ng sarili kong ina.

Pero ang pinaka-shocking discovery ay ang huling gamit sa cabinet.

Isang folder na may pangalan ko. “Anya – 2026.”

Sa loob ng folder, nandoon ang mga picture ko habang nagtatrabaho sa hospital.

At may isang note sa huling page: “Malapit na siyang maging katulad nila.”

Biglang bumukas ang ilaw sa bodega.

Nakalimutan kong hindi pala laging matagal umalis si Papa kapag madaling araw.

“Sabi ko sa’yo, Anya… masama ang masyadong mausisa,” sabi niya mula sa pintuan.

May hawak siyang syringe at isang bote ng gamot na pamilyar sa akin sa hospital.

Pampatulog. Isang dose na kayang magpatigil ng tibok ng puso ng tao.

“Wala ka namang dapat ikatakot,” sabi niya habang dahan-dahang lumalapit.

“Gagawin ko lang ang ginawa ko sa kanila… para manatiling ‘perfect’ ang record ko.”

Sa pagkakataong ito, wala na akong matatakbuhan. Ang pinto ay nasa likod niya.

Hahakbang na sana siya nang may biglang kumatok nang malakas sa gate namin.

“Police! Buksan ang pinto! May report kami ng illegal discharge of firearm!”

Nagkatinginan kami ni Papa. Alam kong wala siyang baril na ipinutok.

May nag-report sa amin? O baka may nakakita sa kanya nung nakaraan?

Samantala, napansin ko ang isang bagay sa sahig sa ilalim ng cabinet na kanina ko pa hindi nakikita.

Isang butas na may nakalitaw na dulo ng isang itim na plastic bag.

Nang sipain ko ito nang bahagya, bumulaga sa akin ang isang bungo.

At sa tabi ng bungo, may isang maliit na sapatos ng bata.

“Pa… si Michael ba ‘to?” bulong ko habang naniningkit ang mga mata niya sa galit.

Ito ang anak ni Evelyn na kasama sa report na nakita ko kagabi.

Biglang sumabog ang pinto ng bodega at pumasok ang mga pulis.

Pero ang huling nakita ko bago ako mahimatay sa sobrang takot…

Ay ang ngiti ni Papa. Isang ngiting nagsasabing hindi pa ito ang tapos.

Dahil nung pinalibutan siya ng mga dati niyang kasamahan, may ibinulong siya.

“Hindi niyo ako makukulong… dahil alam niyo kung anong hawak ko laban sa inyong lahat.”

Napatigil ang mga pulis. Walang gumalaw. Walang nag-posas kay Papa.

Sino ba talaga ang mga kasabwat ni Papa sa loob ng presinto?

At sino ang totoong nagligtas sa akin o ang nagpahamak sa akin lalo?

Sa Part 3, aalamin natin ang koneksyon ng mga pulis sa mga krimen ni Gener. Makakatakas ba si Anya sa sarili niyang bahay na tila naging kabaong na niya? At sino ang misteryosong tao na nag-report para gambalain ang balak ni Gener? Abangan!

(PART 3) ANG MGA PULIS NA DAPAT MAGLILIGTAS SA AKIN, BAKIT SILA NAGSISI-ALISAN AT NAG-SALUTE PA KAY PAPA?

Nanigas ako habang nakatingin sa mga pulis na pumasok sa bodega namin.

Akala ko ito na ang katapusan ng bangungot ko, pero mukhang nagsisimula pa lang pala ang impy3rno. Imbes na posasan si Papa, nakita ko ang takot at respeto sa mga mata ng mga dating kasamahan niya.

“Sgt. Gener, pasensya na po, may maling report lang kaming natanggap,” sabi nung isang batang pulis.

“Sabi ko naman sa inyo, naglilinis lang kami ng anak ko rito,” sagot ni Papa habang nakangiti nang nakakaloko.

Dahan-dahan niyang ibinulsa ang syringe na hawak niya kanina habang nakatingin nang matalim sa akin.

“Sir! May bung0 rito! Pin@tay niya si Mama! Tulungan niyo ako!” sigaw ko habang itinuturo ang ilalim ng cabinet.

Tiningnan lang ng mga pulis ang itim na plastic bag, tapos ay tumingin sila kay Papa na parang naghihintay ng utos.

“Guni-guni lang ‘yan ng anak ko, pagod lang siya sa shift niya sa hospital,” malamig na sabi ni Papa.

Lumapit ang isang may mataas na ranggo at tinapik si Papa sa balikat bago sila tumalikod lahat.

“Sir, mauna na kami, ituloy niyo lang ang paglilinis niyo rito,” sabi nila bago tuluyang lumabas ng bodega.

Naiwan akong nakatulala, hindi makapaniwala na hahayaan nilang mabulok ako sa kamay ng isang d3m*nyo.

Narinig ko ang pag-andar ng kanilang patrol car palayo, at muling bumalik ang katahimikan na nakakabingi.

Humarap sa akin si Papa, ang mukha niya ay puno ng galit na pilit niyang itinatago kanina.

“Akala mo ba may kakampi ka rito, Anya? Hawak ko ang l33g ng buong presinto,” bulong niya sa akin.

“Lahat sila ay may dum! sa kamay na ako ang nagtago, kaya hinding-hindi nila ako bibitawan.”

Umatras ako at mabilis na kinuha ang recorder na kanina ko pa hawak sa likod ko.

“Pa, recorded lahat ng sinabi mo kanina! Pati ang huling sandali ni Mama!” banta ko sa kanya.

Tumawa siya nang malakas, isang tawang parang galing sa huk@y na nagpapatayo ng balahibo ko.

“Ibigay mo sa akin ‘yan, Anya, bago ko pa makalimutan na anak kita,” sabi niya habang dahan-dahang lumalapit.

Biglang nam@tay ang lahat ng ilaw sa bodega at sa buong bahay namin, naging sobrang dilim sa paligid.

May narinig akong basag na salamin mula sa taas, parang may pumasok sa bintana ng kwarto ko.

“Sino ‘yan?!” sigaw ni Papa, halatang nagulat siya dahil hindi niya inaasahan na may ibang tao.

Isang itim na anino ang mabilis na dumaan sa harap ko at hinila ang kamay ko paalis sa cabinet.

“Huwag kang maingay, sumunod ka lang sa akin kung gusto mong mabuhay,” bulong ng isang boses-lalaki.

Pamilyar ang boses niya, pero hindi ko matandaan kung saan ko ito narinig sa loob ng hospital.

Hinigpitan niya ang hawak sa akin habang dinadala ako sa isang maliit na lagusan sa gilid ng bodega.

Narinig ko ang pagp@put*k ni Papa ng bar!l sa dilim, pero buti na lang at hindi kami tinamaan.

“Sino ka ba? Bakit mo ako tinutulungan?” tanong ko nung makalabas na kami sa likod ng bahay.

Huminto siya sa ilalim ng poste ng ilaw at doon ko nakita ang mukha niya na puno ng peklat.

“Ako si Michael, Anya. Ang batang akala niyo ay matagal nang nabaon sa ilalim ng bodega niyo.”

Nanlaki ang mga mata ko dahil akala ko ay pat@y na ang anak ni Evelyn Cruz base sa mga report.

“Buhay ka? Pero paano? At anong kailangan mo sa akin?” sunod-sunod na tanong ko habang hingal na hingal.

Tumingin siya sa bahay namin at sa recorder na mahigpit ko pa ring hawak sa aking dibdib.

“Hindi lang si Papa mo ang d3monyo rito, Anya. May mas malaking organisasyon sa likod nito.”

Sino si Michael at paano siya nakaligtas sa kamay ni Papa noong bata pa siya?

Ano ang “organisasyon” na sinasabi niya na mas makapangyarihan pa sa mga pulis sa lugar namin?

May pag-asa pa bang makuha ni Anya ang hustisya para sa kanyang ina at sa iba pang biktima?

Abangan ang susunod na kabanata para sa mas matitinding rebelasyon at habulan!

May hula ba kayo kung sino ang mga kasabwat ni Papa Gener sa loob ng gobyerno?

I-comment niyo ang inyong mga theory at i-share ang story na ito para sa Part 4!

Wag kalimutang i-follow ang page para laging updated sa kwento ni Anya!

Hindi ako makapaniwala na nakatayo sa harapan ko si Michael. Ang batang si Michael Cruz na akala ng buong bayan ay isa na lamang alaala. Ang batang nawala mahigit sampung taon na ang nakararaan, ang kaso na hindi na naresolba.

“Michael… paano…?” Nauutal kong tanong habang ang mga tuhod ko’y tila nanginginig sa takot at gulat.

Tumango siya, ang mga mata niya’y malamig at puno ng poot na hindi kayang itago. “Matagal na akong patay para sa kanila, Anya. Pero buhay na buhay ako para sa paghihiganti.”

Pinilit niya akong hilahin papalayo sa poste ng ilaw, palalim ng palalim sa madilim na eskinita sa likod ng aming bahay. Hindi na namin narinig si Papa, pero alam kong hindi pa ito tapos. Hahanapin niya ako.

“Saan mo ako dadalhin?” tanong ko, hinihigpitan ang hawak sa recorder na para bang ito ang tanging sandata ko.

“Sa tanging lugar na hindi nila kayang pasukin,” sagot niya. “Sa ilalim ng hospital.”

Napahinto ako. “Ang hospital? Kung saan ako nagtatrabaho?”

Tumango siya. “Oo. At hindi mo alam, Anya, na ang hospital na pinagtatrabahuhan mo ay hindi lang pala ospital. Ito ang punong-tanggapan ng sindikato ng mga d3m0nyong gaya ng papa mo.”

Naglakad kami ng ilang minuto hanggang sa marating namin ang isang lumang imburnal sa likod ng palengke. Bumaba kami sa madilim at mabahong lagusan, ang tunog ng tubig na umaagos ay sumasabay sa kabog ng dibdib ko.

“Dito ako lumaki,” bulong ni Michael, hawak ang isang maliit na flashlight. “Sa ilalim ng lupa. Dito ako nagtago simula noong gabi na gusto na akong patayin ng papa mo.”

“Bakit ka niya gusto patayin?”

Huminto siya at hinarap ako. Ang liwanag ng flashlight ay bumubulag sa mukha niyang puno ng galos. “Dahil nakita ko sila, Anya. Nakita ko kung paano nila pinatay ang nanay ko. Hindi lang basta patay. Inekskyunan nila siya ng isang bagay. Isang droga na hindi pa na-dodokumento. Isang droga na ginagawa nila sa loob mismo ng hospital, sa basement na hindi mo alam na may pinto pala sa likod ng mortuary.”

Nanlamig ako. Ang mga istorya ng mga nawawalang pasyente sa hospital ay biglang nagkaroon ng saysay.

“Ang papa mo at ang iba pang mga pulis ay hindi lang tagapagtago ng sikreto. Sila ang mga tagabantay. Binabayaran sila ng mga doktor at negosyanteng nasa likod ng operasyon para manahimik. Ang mga katawan ng mga biktima… katulad ng nanay mo… ay hindi natutunaw. Ginagamit ang mga ito para sa eksperimento.”

“Ginagamit? Ano’ng ibig mong sabihin?”

Bago pa siya makasagot, may narinig kaming yabag. Maraming yabag, na papalapit sa dilim. Pinatay ni Michael ang flashlight at hinigpitan ang hawak sa braso ko.

“Huwag kang gumalaw,” bulong niya. “Sila ang mga naghahanap sa atin.”

At sa dilim na iyon, pakiramdam ko’y hindi lang si Papa ang humahabol sa akin. Isang buong organisasyon na mas malaki at mas makapangyarihan ang naghahangad na manatiling nakabaon ang katotohanan kasama ng mga bangkay sa ilalim ng lupa.

(PART 5) ANG PAGTATAGO SA PUSO NG KADILIMAN: ANG SIMULA NG DIGMAAN

Nagsiksikan kami ni Michael sa isang sulok ng imburnal, pinipigilan ang paghinga habang ang mga yabag ay papalapit nang papalapit. May dalawa, tatlo, apat… mahigit limang tao. May dala silang mga masisilaw na ilaw na naghahanap sa bawat sulok ng lagusan.

“Sigurado ka bang dito sila pumasok?” narinig naming tanong ng isang magaspang na boses.

“Oo, sir. Nakita ko silang bumaba. Kasama niya yung batang Cruz.”

Napatingin ako kay Michael. Kilala nila siya.

Ang boses na sumagot ay pamilyar na pamilyar. Hindi ko alam kung bakit, pero parang narinig ko na ito sa loob ng hospital.

“Hanapin ninyo sila. Patay o buhay, dalhin sa akin. Lalo na yung babae, may dala daw siyang recorder.”

Si Dr. Ramirez. Ang chief of medicine. Ang taong sumalubong sa akin sa unang araw ko sa hospital.

Napapitlag ako. Hindi ko alam na kasali siya. Ang taong inaasahan kong magiging gabay ko ay isa pala sa kanila.

Tumunog ang cellphone ko.

Napakunot-noo ako. Sino’ng tatawag sa akin ng ganitong oras? Sa ilalim ng lupa?

“Patayin mo ‘yan!” bulong ni Michael, pero huli na ang lahat.

Bumukas ang screen ng phone ko. Ang naka-display ay isang text message mula sa isang unknown number.

“Anya, kung gusto mong malaman ang totoo, sundan mo ang ilog sa ilalim hanggang sa makarating ka sa pulang pinto. Narito ang ina mo. Narito ang lahat ng sagot. – E.C.”

E.C. Evelyn Cruz. Ang nanay ni Michael.

Napatingin ako kay Michael, ang mga mata ko’y punong-puno ng takot at pag-asa. “Michael, ang nanay mo… may mensahe siya sa akin.”

Dinig na dinig namin ang hiyaw mula sa mga humahabol. “Nandiyan sila! Narinig ko ang tunog!”

Biglang nagliwanag ang paligid dahil sa mga ilaw nila. Hinawakan ako ni Michael at sabay kaming tumakbo palalim nang palalim sa imburnal. Patungo sa ilog sa ilalim. Patungo sa pulang pinto.

Habang tumatakbo kami, paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mensahe. Narito ang ina mo. Paanong naroon si Evelyn Cruz kung sampung taon na siyang patay?

Ang tanging alam ko lang, hindi na ako tumatakbo para iligtas ang sarili ko. Tumakbo na ako para hanapin ang katotohanan. At handa akong harapin ang ano mang d3monyong naghihintay sa likod ng pulang pintong iyon.

Sino si Evelyn Cruz at paano siya nakipag-ugnayan kay Anya kung sampung taon na siyang patay? Ano ang nasa likod ng pulang pinto na ‘yan? At ano ang kinalaman ng buong hospital sa pagkawala ng maraming tao sa kanilang bayan?

Abangan ang matinding paghahayag sa susunod na kabanata

(PART 6) ANG PULANG PINTO: ANG PAGKIKITA SA ISANG MULT0

Hindi ko na namalayan kung gaano na kami katagal tumatakbo ni Michael sa ilalim ng imburnal. Ang hanging malamig na may halong amoy ng kemikal ay pumapasok sa aking baga, habang ang tunog ng mga humahabol ay unti-unting lumalayo. O baka sinasadya nilang lumayo para isara kami sa isang bitag.

At sa unahan namin, may kumikinang na pula.

“Michael, andoon na!” sigaw ko habang itinuturo ang pintong bakal na kumikinang sa dilim.

Hindi ito ordinaryong pinto. Pulang-pula ito, parang bagong pintura, pero walang kalawang kahit na nasa ilalim ito ng lupa. Walang hawakan, walang keyhole. Parang isang blangkong pader na may kulay.

“Imposible,” bulong ni Michael, ang boses niya’y nanginginig. “Ito ang pintong laging binabanggit ng nanay ko sa panaginip ko. Noong bata ako, lagi niyang sinasabi na kapag ako raw ay nawala, hintayin ko raw siya sa may pulang pinto.”

“Sigurado ka bang ito na iyon?” tanong ko habang nilalapitan ang pinto.

Biglang nag-vibrate ang bulsa ko. Ang cellphone ko. Binuksan ko ito at muling nagliwanag ang screen. Isa na namang text mula sa “E.C.”

“Anya, ilagay mo ang kamay mo sa pinto. Walang mangyayaring masama sa iyo. Tiwala.”

Napatingin ako kay Michael, at tumango siya. Walang choice.

Dahan-dahan kong inilapat ang palad ko sa malamig na bakal. Sa isang iglap, parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Hindi masakit, pero ramdam kong may nagbago.

CLICK.

Biglang may lumitaw na hawakan, at bumukas ang pinto nang mag-isa. Ang liwanag na sumalubong sa amin ay nakakasilaw. Pilit kong inilibot ang paningin ko, at doon ko nakita ang isang lugar na parang hindi kabilang sa mundong ito.

Isang silid. Isang malaking silid na puno ng mga lumang hospital bed, mga test tube, mga malalaking computer, at sa gitna… isang babaeng nakaputing damit, nakatalikod sa amin.

“Ma…?” nanginginig na bulalas ni Michael.

Dahan-dahang humarap ang babae. At doon ko nakita ang mukha ni Evelyn Cruz. Ang babaeng sampung taon nang patay.

Pero hindi siya mukhang patay. Mukha siyang buhay na buhay. Walang galos, walang bakas ng karahasan. Ang problema lang… parang may mali sa mga mata niya. Parang salamin. Parang wala siyang kaluluwa.

“Michael… Anya… matagal ko na kayong hinihintay,” sabi niya, ang boses ay parang pinagsamang tao at radio static.

“Paano?! Patay ka na! Ako ang nakakita sa bangkay mo sa bodega namin!” sigaw ko, hindi na napigilan ang sarili.

Ngumiti si Evelyn. Isang ngiting hindi umabot sa mga mata niyang salamin.

“Hindi ako si Evelyn Cruz. Hindi na. Ako ang unang eksperimento. Ang template. Ang patunay na kayang dayain ng mga d3monyong iyan ang kamatayan.”

(PART 7) ANG TEMPLATE: ANG LIHIM NG BUHAY NA MGA PATAY

Tumagal yata ng isang minuto bago namin naproseso ni Michael ang sinabi ng babae sa harap namin. Si Evelyn. O kung ano man ang natira sa kanya.

“Ano’ng ibig mong sabihin na template?” tanong ni Michael, ang boses niya’y punong-puno ng sakit. “Ma, ako ‘to. Si Michael. Anak mo. Sampung taon kitang hinanap.”

Lumapit sa amin ang babae. Hindi siya naglalakad; parang siyang dumudulas sa sahig. Hinawakan niya ang mukha ni Michael, at sa sandaling iyon, nakita ko ang luha sa mga mata niya—ang unang bakas ng tunay na emosyon.

“Michael… anak… alam kong masakit. Pero ang totoo, hindi na ako ang nanay mo. Ang katawan ko lang ito. Ang isip ko ay kontrolado na ng sistema. Ng programang ginawa nila.”

“Programa? Sinu-sino sila?” tanong ko, habang hinahawakan ang recorder na kanina ko pa pinapatakbo.

“Ang organisasyon. Walang pangalan. Walang mukha. Mga doktor, negosyante, pulitiko. Lahat sila ay may iisang layunin: gawing negosyo ang kamatayan. Ang hospital sa itaas ay harapan lang. Sa ilalim nito… dito nila ginagawa ang ‘Product X’. Isang droga na kayang buhayin ang patay.”

“Buhayin ang patay? Parang zombie?” naiiling na tanong ni Michael.

“Hindi zombie. Mas malala. Kapag inekskyunan mo ng Product X ang isang taong kakamatay lang, bumabalik sila. Pero hindi na tao. Nagiging kontrolado sila. Nagiging sundalo sila. Nagiging manggagawa sa mga illegal na minahan. Nagiging… gamit.”

Nanlamig ang dugo ko. Naalala ko ang mga biglang nawawalang pasyente sa hospital. Ang mga bangkay na hindi na nasundan ng pamilya. Ang mga pulis na nagpapaikut-utol.

“Kaya pala ang daming nawawala,” bulong ko.

Tumango si Evelyn—ang bagay na tinatawag naming Evelyn.

“At isa na ako sa kanila. Noong gabing pinatay ako ni Hen. Gener… oo, ang tatay mo, Anya… dinala nila ako dito. Inekskyunan nila ako. At pagkagising ko, hindi na ako ang dati. May bagong boses sa isip ko. May nag-uutos. Hanggang sa… may nagbago. May nag-malfunction. Naalala ko kung sino ako. Kaya ako nagtago dito, sa puso ng operasyon nila, at hinintay ang tamang panahon.”

“Bakit mo kami hinintay? Bakit ngayon?” tanong ni Michael.

Dahil kayo lang ang makakasira sa sistema. Si Anya ay may dala-dalang ebidensya—ang recording ng pagpatay sa nanay niya. At ikaw, Michael, ikaw ang saksi na dapat ay patay na. Kapag pinagsama ninyo ang ebidensya at saksi, babagsak sila.

Pero bago pa siya makatapos, biglang nag-flash ang pulang ilaw sa buong silid. Isang nakakabinging alarm ang umalingawngaw.

“NAKITA NILA TAYO!” sigaw ni Evelyn.

Mula sa kabilang dulo ng silid, bumukas ang isang malaking pinto. Dose-dosenang mga tao ang pumasok. Mga nakaputing damit. Mga hawak ay baril. At sa unahan nila… si Dr. Ramirez at Hen. Gener.

“Anak, uwi na tayo. Na-miss kita,” nakangiting sabi ni Papa, pero ang ngiti niya ay ngiting puno ng pagpatay.

“Michael, dalhin mo si Anya sa lagusan sa likod ko!” sigaw ni Evelyn.

“Ma, sumama ka sa amin!”

Umiling si Evelyn. “Hindi na ako maaaring lumabas dito, anak. Ang katawan ko ay konektado sa sistema nila. Kapag lumayo ako, mamamatay ako. Pero bago ako mamatay… ipaglalaban ko kayo.”

At sa harap namin, nagbago si Evelyn. Ang mga mata niyang salamin ay nagliyab sa galit. Ang katawan niya ay kumilos nang mabilis, hinarangan ang daan patungo sa amin.

“TAKBO NA!” sigaw niya.

At hindi na kami nagdalawang-isip pa ni Michael. Tumakbo kami papalayo, habang naririnig ang putukan sa aming likuran. Ang huling narinig ko ay ang boses ni Evelyn, na parang pinaghalong tao at makina, na sumisigaw:

“MAHAL KITA, MICHAEL! IPAGPATULOY NIYO ANG LABAN!”

Sino pa kaya ang mga taong tulad ni Evelyn na naging biktima ng Product X at ginawang mga alipin ng organisasyon? Paano nila lalabanan ang sistema kung kahit ang mga patay ay hawak na nila? Ano ang susunod na mangyayari kina Michael at Anya habang hinahabol sila ng mga taong dapat sana’y tumutulong sa kanila

(PART 8) ANG HABULAN SA ILALIM: ANG MGA MULTONG SUNDALO

Hindi na namin namalayan kung gaano na kami katagal tumatakbo ni Michael sa ilalim ng lupa. Ang tunog ng putukan ay halu-halo na sa tunog ng aming paghinga at sa mabahong hangin ng imburnal.

“Michael! Saan tayo pupunta?!” sigaw ko habang hinihila niya ako papalayo.

“May labasan sa dulo nito! Malapit na!” sigaw niya pabalik.

Pero biglang may humarang sa aming daan.

Mula sa dilim, sunod-sunod na lumabas ang mga tao. Nakaputi. Nakahilerang parang mga sundalo. Pero may mali sa kanila. Ang mga mata ay dilat na dilat, walang kurap. Ang galaw ay sabay-sabay, parang kontrolado ng isang isip.

“Anya… sila ‘yung mga biktima,” bulong ko.

Isa-isa kong nakilala ang mga mukha. Si Aling Nena, ang tindera sa kanto na biglang nawala. Si Mang Ben, ang janitor sa hospital na isang araw ay hindi na pumasok. At marami pang iba.

“Product X,” sabi ni Michael. “Sila ang mga nabuhay pero hindi na tao.”

Nagsalita sila nang sabay-sabay, ang boses ay iisa, parang koro ng mga multo.

“SUKO NA KAYO. WALA KAYONG TAKAS.”

“Michael, anong gagawin natin?” nanginginig na tanong ko.

Pero bago pa makasagot si Michael, may biglang pumasok mula sa likuran nila.

Isang anino. Mabilis. Parang kidlat.

ISA-ISA SILANG BUMAGSAK.

Nagulat ang mga “sundalo” at nagkahiwa-hiwalay. Hindi namin makita kung sino ang umaatake sa kanila, pero ramdam namin na may isang taong lumalaban para sa amin.

“ANAK! SUMUNOD KAYO SA AKIN!”

Nanlaki ang mata ni Michael.

“SI NANAY!”

Totoo nga. Si Evelyn. Pero hindi na siya katulad kanina. Ang katawan niya ay kumikinang sa kakaibang liwanag, ang mga mata ay nag-aapoy sa galit. Parang siya ay naging… ibang klase ng nilalang.

“Ma! Akala ko… akala ko hindi ka na makakalaban!” sigaw ni Michael.

Lumingon si Evelyn sa amin, ang mukha ay may kahalong sakit at determinasyon. “Pinutol ko ang koneksyon ko sa sistema. Sinunog ko ang sarili ko para mawala ang kontrol nila sa akin. May ilang minuto lang ako bago tuluyang mamatay ang katawan ko. Kaya makinig kayong mabuti.”

Nilampasan niya ang mga bagsak na sundalo at hinawakan kaming dalawa.

“Ang labasan ay 500 metro lang mula rito. Pero hindi lang kayo ang hahabulin. Ang buong puwersa ng organisasyon ay nasa labas na, naghihintay. Kailangan ninyo ito.”

Inabot niya sa amin ang isang maliit na itim na USB.

“Ano ‘to, Ma?” tanong ni Michael.

“Ang listahan. Ang lahat ng pangalan ng mga kasali sa organisasyon. Mula sa mga pulis, doktor, pulitiko, hanggang sa mismong mga utak ng operasyon. Nandito rin ang formula ng Product X at ang mapa ng lahat ng pasilidad nila sa buong bansa.”

Tiningnan ko ang USB na para bang hawak ko ang buong kapalaran ng maraming tao.

“Bakit hindi mo pa ito ibinaba sa awtoridad?” tanong ko.

Mapait na ngumiti si Evelyn. “Sino ang pagtitiwalaan ko, Anya? Lahat sila ay hawak na ng organisasyon. Ang tanging pag-asa ninyo ay ang ilabas ito sa publiko. Sa social media. Sa mga taong hindi mababayaran. Sa mga taong may puso pa.”

Nanghina siya bigla. Unti-unting nawawala ang liwanag sa kanyang katawan.

“MA!” sigaw ni Michael habang sinasalo ang ina.

“Michael… anak… patawad kung hindi kita naging ganap na ina. Pero ngayon… magiging proud ka sana sa akin. Mahal na mahal kita.”

“Ma! Huwag! Ma!”

Pero huli na ang lahat. Sa harap mismo namin, nawala si Evelyn. Hindi naglaho, hindi naman natunaw. Parang bula na sumabog sa hangin. Ang natira na lang ay ang puting damit niya at isang maliit na larawan—ang larawan nila ni Michael noong bata pa ito.

Hindi na napigilan ni Michael ang sarili. Umiiyak siya habang hawak ang larawan at ang USB.

Hinawakan ko siya sa balikat. “Michael, kailangan na nating umalis. Igalang natin ang sakripisyo ng nanay mo.”

Tumango siya, pinunasan ang luha, at sabay kaming tumakbo palabas ng lagusan.

(PART 9) ANG PAGLABAS SA IMPYERNO: ANG BAGONG KAAWAY

Sumalubong sa amin ang liwanag ng araw. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang oras, nakalabas kami sa ilalim ng lupa. Pero hindi iyon nangangahulugang ligtas na kami.

Nasa likod kami ng isang abandonadong gusali malapit sa hospital. Ang lugar ay tahimik, pero alam naming may naghihintay.

“Anya, kailangan nating maghanap ng ligtas na lugar para i-upload ang laman ng USB na ‘to,” sabi ni Michael habang hinihingal.

“May kilala akong pwedeng pagtitiwalaan. Si Tiya Lorna. Hindi siya taga-rito. Sa probinsya siya nakatira. Puwede tayong pumunta doon.”

Pero bago pa kami makaalis, may biglang pumaradang sasakyan sa harap namin.

Isang itim na SUV. Walang plaka.

Bumaba ang apat na lalaking naka-barong, may suot na sunglasses kahit maulap ang panahon. At sa likod nila… si Congressman Manuel Villaruel.

Kilala siya ng buong bansa. Ang tatay ng anti-drug campaign. Ang laging nasa TV na nagsusulong ng kaligtasan ng mamamayan.

“Anak, Michael. Saan kayo galing?” nakangiting tanong niya, pero ang ngiti ay hindi nakakapanatag.

“Congressman! Tulungan niyo kami! Hinahabol kami ng masasamang tao!” sigaw ko, pasimple kong itinago ang USB sa bulsa ko.

Lumapit siya sa amin, tinapik ako sa balikat. “Alam ko, anak. At ako ang bahala sa inyo. Sumakay na kayo.”

Napatingin ako kay Michael. Ramdam kong may mali. Bakit nandito si Congressman? Paano niya nalamang dito kami lalabas?

“Congressman, paano ninyo nalaman na nandito kami?” tanong ni Michael, ang boses ay puno ng hinala.

Hindi sumagot si Villaruel. Binuksan na lang niya ang pinto ng SUV at inaya kaming sumakay.

“Sumakay na kayo. Wala na kayong ibang mapupuntahan. Alam ko ang laman ng hawak ninyo. At alam ko rin na hindi ninyo kayang panindigan ‘yan mag-isa.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Kasama ka nila?” tanong ko, hindi makapaniwala.

Tumawa si Congressman. Isang tawang nagpatunay na tama ang hinala namin.

“Hindi kami ‘sila’, anak. Kami ang ‘tayo’. Ang gobyerno. Ang pribadong sektor. Ang mga taong nagpapatakbo ng totoong mundo. At ang hawak ninyo… ay hindi dapat lumabas.”

Bumaba ang apat na lalaki at pinalibutan kami.

“Kung gusto ninyong mabuhay, ibigay ninyo sa akin ‘yan. At kakalimutan natin ang lahat ng nangyari. Bibigyan ko kayo ng bagong buhay. Bagong pangalan. Malayo rito.”

“At kung hindi?” hamon ni Michael.

Ngumiti si Villaruel. Isang ngiting puno ng pagpatay.

“Eh di magiging kayo ang susunod na Product X.”

Tumingin ako kay Michael. Ang kamay ko ay nasa bulsa, hawak ang USB na para sa akin ay siyang tanging susi ng katotohanan. Hindi pwedeng mawala ito. Hindi pwedeng maging walang kabuluhan ang sakripisyo ni Evelyn at ng iba pang biktima.

At sa sandaling iyon, may naisip ako.

“Congressman, puwede bang magpa-picture muna kami sa inyo? Bago namin ibigay ‘to. Para may alaala kami sa araw na ito,” nakangiting sabi ko.

Nagtatakang tumingin si Villaruel, pero pumayag naman. “Sige, bilisan ninyo.”

Hinawakan ko si Michael, at sabay kaming ngumiti habang kuha ng isang henchman ang picture gamit ang phone ko.

“Puwede bang i-post ko na lang ‘to sa Facebook? Para maalala ko,” dagdag ko.

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Villaruel. “HINDI PUWEDE!”

Pero huli na ang lahat.

Naipost ko na.

“Salamat Congressman Villaruel sa pagsagip sa amin mula sa masasamang tao! #SalamatCongressman #AnyaStory”

Sa loob ng ilang segundo, nag-viral ang post. Libo-libong shares. Daan-daang komento.

At sa isang iglap, naging public figure si Congressman. Hindi na niya kami pwedeng patayin nang hindi siya nagiging pangunahing suspect sa mata ng buong sambayanan.

Nag-init ang ulo ni Villaruel. Pinagpupunit niya ang damit sa galit.

“MATALINO KA PALA, ANYA! Pero hindi mo alam kung gaano kalaki ang kalaban mo!”

Sumakay siya sa SUV at umalis, kasama ang mga henchman. Iniwan kaming nakatayo sa kalye, hawak ang USB at ang cellphone na may viral post.

“Anya… paano natin ‘to ipagpapatuloy?” tanong ni Michael.

Tiningnan ko ang USB, ang larawan ni Evelyn, at ang post na may milyong views na.

“Michael, simula ngayon, hindi na tayo ang humahabol. Sila na ang hahabulin ng taumbayan.”

Makakatakas ba sina Anya at Michael mula sa organisasyon? Ano ang susunod na hakbang nila para ilantad ang katotohanan? Sino pa kaya ang mga nakatataas na opisyal ang kasali sa sindikatong ito? At ano ang mangyayari kay Congressman Villaruel matapos ang viral post

(PART 10) ANG PAGKILOS NG TAUMBAYAN: ANG SIMULA NG PAGBABAGO

Hindi ko alam kung anong sumapi sa akin noon. Basta ko na lang ginawa. Ang post na iyon ang naging sandata namin laban kay Congressman Villaruel at sa buong organisasyon.

Sa loob ng tatlumpung minuto, umabot na sa dalawang milyon ang views ng post ko. Libo-libong netizens ang nagkomento, nagtanong, at nag-alala.

“Ano’ng nangyayari? Bakit sila hinahabol?”
“Cong. Villaruel, anong koneksyon mo sa mga batang ito?”
“Sino si Anya? Bakit kailangan niyang isigaw na sinagip siya?”

At isa sa mga pinakamabigat na komento ay mula sa isang user na hindi ko kilala:

“Cong. Villaruel, bakit kayo nasa likod ng hospital na pinagtatakbuhan ng mga biktima ng Product X?”

Product X.

Iyon ang unang pagkakataon na nabanggit sa publiko ang salitang iyon. Hindi ko alam kung sino ang nag-comment na iyon, pero sigurado akong isa siya sa mga nakakaalam ng totoo. Isa siya sa amin.

Napatingin ako kay Michael. Hawak niya ang USB na para bang ito ang pinakamahalagang bagay sa mundo.

“Michael, kailangan nating mag-upload ngayon na,” sabi ko.

“Pero saan? Lahat ng pwesto ng gobyerno ay hawak nila.”

“Hindi sa gobyerno. Sa mga tao. Sa social media. Sa mga journalist na hindi nababayaran.”

Naalala ko si Kaye Abella. Isang independent journalist na laging nagsusulat tungkol sa mga nawawalang tao at korapsyon sa gobyerno. Hindi siya sikat, pero kilala siya sa kanyang integridad. At higit sa lahat, ilang beses na siyang nakatanggap ng death threats, pero hindi siya tumigil.

Hinanap ko ang number niya sa contacts ng hospital. Buti na lang at nai-save ko noon.

Tumawag ako. Isang ring. Dalawa. Tatlo.

“Sino ‘to?” boses babae, paos at parang pagod na pagod.

“Ms. Abella? Ako si Anya. Anya Gener. Anak ni Hen. Gener. Kailangan ko ng tulong mo.”

Sandaling tumahimik sa kabilang linya.

“Anak ng Hen. Gener? Ang hepe ng pulis na sinasabing may koneksyon sa mga nawawalang tao sa inyong lugar?”

Nanlaki ang mata ko. Alam na niya. Matagal na niyang alam.

“Ms. Abella, totoo ang lahat. At may hawak akong ebidensya. Listahan ng lahat ng kasali. Formula ng Product X. Mapa ng mga pasilidad. Kailangan ko lang ng ligtas na lugar para i-upload.”

“Nasaan ka?”

Tumingin ako kay Michael. Tumango siya.

“Sa may likod ng hospital. Sa may abandonadong gusali. Pero hindi kami ligtas dito.”

“Manatili kayo diyan. Darating ako. At dalhin ko ang isang tao na makakatulong sa atin.”

Bago pa ako makapagsalita, nag-end na ang call.

“Sinong kasama niya?” tanong ni Michael.

“Hindi ko alam. Pero wala na tayong ibang pag-asa.”

Habang naghihintay kami, pinanood ko ang patuloy na pag-viral ng post ko. May mga nagtatanong, may mga nag-aalala, may mga nanghuhusga. Pero ang nakakatakot, may mga nagko-comment na tila alam ang lahat. Mga cryptic messages. Mga babala.

“Anya, wag kang magtiwala kahit kanino.”
“Michael, tandaan mo ang sinabi ng nanay mo.”
“Patay na kayo kung hindi kayo titigil.”

At isa sa mga pinakanakakatakot:

“Nakatingin kami sa inyo. Hindi kayo makakatakas.”

Pinakita ko kay Michael ang comment na iyon. Hindi siya kumibo. Hinawakan lang niya ang kamay ko at hinigpitan.

Ilang minuto lang ang lumipas nang may dumating na puting van. Walang plaka. Bumagal ito sa harap namin, at bumaba ang dalawang tao.

Si Kaye Abella. At isang lalaking naka-itim na hoodie, nakatago ang mukha.

“Anya? Michael? Sumakay na kayo.”

“Ms. Abella, sino ‘yan?” tanong ko habang nakatitig sa lalaking hindi makita ang mukha.

Hinubad ng lalaki ang hoodie.

At doon ako nanlambot.

Si NBI Director Emilio Rivas. Ang taong namumuno sa pinakamalaking ahensya ng imbestigasyon sa bansa. Ang taong ilang beses nang nanumpa sa TV na wala siyang alam sa anumang korapsyon.

“Anak, hindi ako katulad nila,” sabi niya, ang boses ay seryoso pero may init. “Matagal ko nang inimbestigahan ang sindikatong ito. Pero sa tuwing lalapit ako sa katotohanan, may namamatay. May nawawala. Hanggang sa nag-decide akong tumahimik at maghintay ng tamang pagkakataon. Ngayon, hawak ninyo ang susi.”

“Paano namin malalaman na hindi ka nila kasabwat?” tanong ni Michael, hindi nagtitiwala.

Ngumiti ng mapait si Rivas. Binuksan niya ang kanyang phone at pinakita sa amin ang isang larawan.

Isang bata. Mga sampung taong gulang. Nakangiti.

“Si Miguel. Ang anak ko. Nawala siya noong isang taon. Hinanap ko siya sa lahat ng lugar. Hanggang sa isang araw, natagpuan ko siya… sa isa sa mga pasilidad ng Product X. Hindi na siya ang anak ko. Isa na siya sa kanila. Kaya kung may rason man akong sirain ang organisasyong ito, siya iyon.”

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang luha sa mata ng isang matapang na lalaki.

At doon ko napagtanto na hindi lang kami ni Michael ang may hinahabol na hustisya. Libo-libo pala kami. At kung magsasama-sama kami, walang organisasyon ang makakatigil sa amin.

(PART 11) ANG UNANG HAKBANG: ANG PAGTITIWALA SA KAIBIGAN

Sumakay kami sa van. Sa loob ay puno ng mga kagamitan: computer, satellite connection, at iba’t ibang kagamitan na hindi ko maintindihan.

“Director Rivas, ano ang plano natin?” tanong ko.

Hinarap niya ako, ang mukha ay seryoso. “Una, i-upload natin ang lahat ng laman ng USB na iyan sa isang secured server. Hindi ito madaling pasukin ng kahit sino. Pangalawa, ilalabas natin ito sa publiko sa tamang oras. Hindi pwedeng sabay-sabay. Kailangan nating piliin kung alin ang unang ilalabas para hindi tayo matakbuhan ng mga kalaban.”

“At pangatlo?” tanong ni Michael.

“Pangatlo, kailangan nating maghanap ng matutuluyan. Hindi pwedeng sa akin kayo. Susubaybayan ako ng mga tao nila. Kailangan ninyo ng lugar na hindi nila aakalaing pupuntahan ninyo.”

Napatingin ako kay Michael. Pareho kaming may naisip.

“Si Tiya Lorna,” sabay naming sabi.

“Sino si Tiya Lorna?” tanong ni Kaye.

“Ang tanging kamag-anak ko na hindi pa nila nadadatnan. Sa probinsya siya nakatira. Malayo sa Manila. Malayo sa hospital. Malayo sa lahat.”

Tumango si Rivas. “Sige. Ihahatid ko kayo sa bus terminal. Pero hindi pwedeng kayo ang sumakay sa bus. Hahanapin nila kayo. Kailangan nating magpalit ng itsura.”

Kumuha siya ng dalawang bag mula sa likod ng van. “Narito ang mga damit, peluka, at salamin. Magbihis na kayo. At itago ninyo ang USB na ‘yan. Kung kinakailangan, ilagay ninyo sa katawan ninyo. Huwag ninyong bibitawan.”

Habang nagbibihis kami, sinimulan na ni Kaye na i-upload ang mga file mula sa USB. Sa monitor ng computer, nakita ko ang mga pangalan. Dose-dosenang pangalan. Mga pulitiko. Mga pulis. Mga negosyante. Mga doktor. At ilan sa kanila ay kilala na kilala sa buong bansa.

“Grabe,” bulong ni Kaye habang tinatype ang mga pangalan. “Ilan sa mga ‘to ay nasa Senado. Ang iba ay malalaking negosyante. May isa pang congressman… dalawang governor… at isang dating pangulo.”

Nanlaki ang mata ko. “Dating pangulo? Sinong dating pangulo?”

Hindi sumagot si Kaye. Tiningnan lang niya ako ng may lungkot.

“Anya, kapag lumabas ‘to, magkakagulo ang buong bansa. Handa ka ba sa posibleng mangyari?”

Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko si Michael na ngayon ay naka-peluka at naka-salamin na, parang ibang tao. Tiningnan ko ang USB na hawak ko pa rin. At naalala ko ang mukha ni Evelyn bago siya nawala.

“Ms. Abella, hindi ako handa. Pero handa akong lumaban. Para sa nanay ko. Para kay Michael. Para sa lahat ng biktima na hindi makapagsalita.”

Tumango siya. “Sige. Simulan na natin.”

At sa sandaling iyon, sa loob ng isang puting van sa gitna ng gabi, nagsimula ang pinakamalaking paglalantad ng katotohanan na hindi inaasahan ng kahit sino.

Pero hindi namin alam na sa labas ng van na iyon, may mga matang nakatingin. May mga taong handang pumatay para hindi lumabas ang katotohanan. At may isang tao na mas malapit sa amin kaysa sa inaakala namin.

Sino ang mga pangalang nasa listahan na magpapabagsak sa gobyerno? Makakarating ba sina Anya at Michael kay Tiya Lorna nang ligtas? At sino ang “taong mas malapit sa kanila” na handang maniktik para sa organisasyon?

Abangan ang nakakakilabot na Part 12 at 13!