ISA po ako sa tinatawag na laséngg0 at sakit ng ul0 sa aming lugar Walang araw na hindi kami tumot0mà ng mga barkada ko.

Wala akong trabaho, tanging pambubυrà0t lang ang alam kong gawin sa mga kasama ko.

Wala namang naging pr0blεma at ang totoo ay sila pa nga ang nagsasabing kulang daw ang saya ng barkada kapag wala ako sa harap ng G!Nεbra.

Pero hindi tungkol doon ang ikukwento ko kung hindi tungkol sa karim4 rim4rim na naganap sa aking buhay.

Isang gabi, talaga namang nas0brahan ako sa kalas!ngan that time. Hindi ko alam ang mundo ko, yun bang tip0ng wala na akong pak!4lam.

Kumat0k ako sa isang pint0, pagbukas ay isang naka nighties na sa pustura ay babae iyon. Hindi ko maan!n4g ang mukha nya pero maput! sya at ok naman ang katawan.

Gaya nga ng nasabi ko, s0brang las!ng ako ng mga oras na iyon. Hindi ko lahat matandaan ang mga nangyari.

Nagul4t na lamang ako na nasa hindi pamilyar na kw4rt0 ako paggising ko kinabukasan.

At ang masakl4p, wala akong s4p*l0t sa kat4wan at ang katab! ko ay walang iba kung hindi si Aling Isay, ang kapitbahay namin namat4ndang Ba4k.

Nagis!ng sya at kaagad na um!*yak. Sinabi nya na panagutan ko raw ang ginaw4 ko sa kanya kag4bi sapagkat ako raw ang nak4υnà sa kanya. Bin3ym*bång ko raw sya, jusko!

Gust0 kong maduw4l ng mga time na yon pero wala na, nangy4r! na ang lahat eh. Pero hindi ako nawalan ng pag-asa.

Ipinagp!litan ko na wal4ng nangyar! sa amin pero makalip4s ang mahig!t isang buwan, nagpunta sa bahay si aling Isay at sinabi nyang bunt!s sya.

Ang nag!ng kasundu4n ay saka lamang kami ikak4sal kapag napatunayang akin ang bata pagkalabas nito.

Pero wala akong nagawa ng mapatunayang sa akin nga ang isin!lang nya 

Naikasal ako sa matanda ng wala sa oras. Nagpaka ama na lamang ako at tinat4kpan ng dyaryo na larawan ni Angel Locsin ang mukha ng asawa ko kapag bineb3ym*b4ng ko sya

Kaya ang payo ko sa mga kapwa ko lasεngg0 dyan, iwasan nyo na ang uminom ng sobra at baka magsis! rin kayo sa huli at masabi ang katag4ng

“WALA EH, POSITIVE NGANII”

Pagkatapos ng kasal namin ni Aling Isay, parang biglang nagbago ang buong buhay ko.

Ang dating tambayan ko sa kanto kasama ang barkada at ang bote ng Ginebra, napalitan ng palengke, diaper, at gatas ng bata. Hindi makapaniwala ang mga kapitbahay namin na ang pinaka-walang direksyon sa barangay ay biglang naging… tatay.

“Pre, ano na? Di ka na namin nakikitang umiinom ah,” tanong ng barkada ko isang gabi nang dumaan sila sa bahay.

Napakamot na lang ako ng ulo habang karga ang anak ko.

“Ssshh… tulog ang bata,” sabi ko.

Nagtawanan sila. Hindi sila makapaniwala. Ang dating ako na maingay, laging lasing, ngayon ay naglalakad na dahan-dahan para hindi magising ang baby.

Si Aling Isay naman… kahit matanda na, surprisingly maalaga. Siya ang nagturo sa akin kung paano magpaligo ng bata, magtimpla ng gatas, at magpalit ng lampin.

Pero hindi pa rin nawawala ang awkward na pakiramdam ko sa tuwing gabi.

Tuwing matutulog na kami, ginagawa ko pa rin ang nakasanayan ko…

Kinukuha ko ang diyaryo na may larawan ni Angel Locsin at tinatakpan ko ang mukha ng asawa ko.

Isang gabi napansin niya iyon.

“Hoy! Akala mo hindi ko alam ginagawa mo?” sabi niya.

Halos mahulog ako sa kama sa kaba.

“Ah… e… lamok kasi,” palusot ko.

Tumawa siya nang malakas.

“Hay naku. Basta wag mo lang kakalimutan na may anak ka na.”

At doon ko unang naisip…

Oo nga. May anak na ako.

At kahit paano, nagsisimula akong magbago.

Lumipas ang ilang taon.

Ang anak namin ni Aling Isay ay naging masiglang bata. Kahit hindi planado ang lahat ng nangyari, mahal na mahal ko siya.

Isang araw habang naglalaro kami sa harap ng bahay, napadaan ang dati kong mga barkada.

“Uy! Eto na yung anak mo?” sabi nila.

Tumango ako.

“Kamukha mo nga, pre,” dagdag pa nila habang nagtatawanan.

Napangiti na lang ako. Hindi na ako nahihiya tulad dati.

Biglang nagsalita ang anak ko.

“Tatay, dati ka bang pasaway?”

Natahimik ako sandali.

“Oo anak,” sabi ko. “Sobrang pasaway.”

“Tapos bakit ka nagbago?”

Napakamot ako sa ulo, tumingin kay Aling Isay na nakaupo sa may pintuan, at saka tumawa.

“Mahabang kuwento yun,” sagot ko.

Lumapit ang anak ko at niyakap ako.

“Okay lang tatay. Mabait ka naman ngayon.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

Minsan iniisip ko…

Kung hindi ako nalasing nang sobra noong gabing iyon, baka hanggang ngayon wala pa rin akong direksyon sa buhay.

Kaya hanggang ngayon, kapag may nakikita akong barkada na sobrang lasing na sa kanto, lagi kong sinasabi ang payo ko:

“Mga pre, hinay-hinay sa inom.”

“Baka paggising ninyo kinabukasan… may asawa na kayong lola.” 😅

At tulad ng lagi kong sinasabi—

“WALA EH… POSITIVE NA NGA.