Magandang gabi po sa page na Pokoyo Random Stories.
Hindi ko akalain na ang pinakamalaking kahihiyan na mararanasan ko bilang event coordinator ay manggagaling sa sarili kong ugali.
Isang simpleng babae lang kasi ang inutusan kong magligpit ng plato.

At ginawa ko pa iyon sa harap ng maraming tao.
Ako si Jonathan, 29 years old, isang freelance event coordinator dito sa Laguna. Ilang taon na rin akong gumagawa ng kasal, debut, at corporate events. Dahil doon, medyo nasanay na rin akong maging istrikto sa mga crew.
Sa totoo lang, medyo lumaki na rin ang ulo ko.
Kapag may event ako, gusto ko lahat sunod sa utos ko. Ayokong may nagkakamali dahil pangalan ko ang nakataya sa kliyente.

Isang Sabado ng hapon, may hawak akong malaking garden wedding reception sa isang resort sa Tagaytay. Mahigit dalawang daang bisita ang inaasahan.
Maganda ang setup.
May fairy lights sa mga puno, may elegant na long tables, at may malaking buffet station na pinaghirapan ng catering.
Halos tatlong linggo ko ring inasikaso ang event na iyon kaya sobrang pressured ako na maging perpekto ang lahat.
Nang magsimula ang reception, naging abala na ako sa pag-iikot.
May inaayos sa sound system.
May kinakausap na supplier.
May pinapagalitang waiter na nahuli kong nagce-cellphone.
Habang naglalakad ako sa pagitan ng mga mesa, napansin ko ang isang babae.
Simple lang ang suot niya.
Isang plain na beige dress at flat sandals. Walang alahas, walang make-up na kapansin-pansin.
Tahimik lang siyang nakatayo malapit sa buffet area.
Sa isip ko, isa siguro siya sa mga bagong crew ng catering.
Pero napansin kong wala siyang ginagawa.
May mga bisitang tapos na kumain at puno na ng plato ang mesa.
Naiinis ako kapag may crew na nakatayo lang.
Lumapit ako sa kanya.
“Miss, bakit nakatayo ka lang diyan?” sabi ko.
Napatingin siya sa akin, medyo nagulat.
“Ah… sandali lang po…”
Hindi niya natapos ang sasabihin niya.
Tinuro ko ang mesa na puno ng plato.
“O ayan, ligpitin mo muna yan. Kita mo nang tapos na sila kumain.”
Tahimik lang siyang tumingin sa mesa, tapos tumango.
“Okay po,” mahina niyang sagot.
Kumuha siya ng tray at nagsimulang magligpit ng plato.
May ilang bisita pa nga ang nakakita at napatingin.
Isa sa mga waiter ang lumapit sa akin.
“Sir Jonathan… hindi po yata siya—”
“Hayaan mo na,” putol ko agad.
“Kung crew siya, trabaho niya yan.”
Nagpatuloy ako sa pag-iikot sa venue.
Pero ilang minuto ang lumipas, napansin kong maayos niyang ginagawa ang pagliligpit. Walang reklamo, walang sagot.
Tahimik lang.

May kung anong kakaibang aura sa kanya, pero hindi ko na pinansin.
Pagkatapos ng programa, nagsimula nang mag-alisan ang mga bisita.
Ang bride na si Lovely ay lumapit sa akin.
“Jonathan, thank you ha. Ang ganda ng reception.”
Napangiti ako.
“Walang anuman. Basta happy kayo.”
Ilang sandali pa, dumating ang manager ng catering.
May hawak siyang folder.
“Sir Jonathan, kailangan na po nating ayusin yung final billing.”
Tumango ako.
Normal na proseso iyon sa bawat event.
Lumapit kami sa isang mesa malapit sa stage.
Nandoon na rin ang ilang staff ng catering.
At nandoon din ang babaeng kanina kong inutusan magligpit ng plato.
Nakaupo siya ngayon.
Medyo nagtataka ako.
Lumapit ang catering manager sa kanya at iniabot ang folder.
“Ma’am Mayla, ito na po yung final bill.”
Parang may malamig na tubig na bumuhos sa ulo ko.
“Ma’am… Mayla?”
Binuksan niya ang folder at tahimik na sinuri ang mga papel.
Tapos kumuha siya ng ballpen.
“Okay na ito,” sabi niya.
At sa harap naming lahat…
siya ang pumirma sa cheque ng buong catering.
Natahimik ako.
Pakiramdam ko parang may bumagsak sa sikmura ko.
Hindi ko alam kung saan ako titingin.
Lumapit si Lovely sa kanya at niyakap siya.
“Mayla, thank you ulit sa pag-handle ng catering. Ang sarap ng food.”
Ngumiti lang siya.
Doon ko tuluyang naintindihan.
Ang babaeng inutusan kong magligpit ng plato…
siya pala ang may-ari ng catering company.
Lumapit ako sa kanya, nanginginig ang boses ko.
“Ma’am… pasensya na po kanina. Akala ko kasi—”
Ngumiti siya nang mahinahon.
“Crew lang ako?” tanong niya, pero walang halong galit.
Napayuko ako.
“Opo… nagkamali po ako.”

Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi ko makakalimutan.
“Okay lang yun, Jonathan. Hindi naman masama magligpit ng plato.”
Tumingin siya sa paligid ng venue.
“Pero minsan, mas mabigat yung mga salitang binibitawan natin sa ibang tao.”
Hindi na siya nagdagdag pa.
Tumayo siya, kinuha ang kanyang bag, at naglakad palabas ng venue.
Ako naman ay naiwan doon, nakatayo, habang ramdam ko ang bigat ng hiya sa dibdib ko.
Sa dami ng event na hinandle ko, iyon ang unang beses na naramdaman kong maliit ako.
Hindi dahil pinahiya niya ako.
Kundi dahil pinakita niyang mas malaki ang respeto niya sa ibang tao kaysa sa akin.
Simula noon, nagbago ang paraan ko sa pakikitungo sa mga crew at supplier.
Kasi natutunan ko na sa isang gabi lang…
Ang taong minamaliit mo ngayon, maaaring siya pala ang may hawak ng susi sa buong tagumpay ng event.
At minsan, ang pinakamahalagang leksyon sa buhay ay nanggagaling sa mga taong tahimik lang… pero may dignidad na hindi kailanman kailangang ipagyabang.
Dahil hindi mo kailangang magsuot ng mamahaling damit para respetuhin ka ng iba.
Pero sapat na ang isang maling paghusga para habang buhay mong pagsisihan ang sarili mong ugali.