MACHO DANCER SA CLUB AT NAKILALA KO ANG MAY ARI NG FURENARYA

Hello sa lahat ng tagasubaybay sa page na ito. May e share lamg sana ako. Itago niyo na lang ako sa pangalang “Mario.” Panganay ako sa walong magkakapatid. Sa probinsya namin sa Mindoro, ang buhay ay parang sirang plaka paulit-ulit ang hirap, walang asenso.

Ang tatay ko ay isang magtutuba. Araw-araw, bago pa sumikat ang araw, umaakyat na siya sa matatayog na puno ng niyog para kumuha ng tuba.

Habang ang nanay ko naman, isang labandera. Maghapon siyang nakayuko sa batya, namumuti ang mga daliri sa babad ng sabon para lang may pandagdag sa pambili namin ng bigas at pag aaral namin.

Masaya naman kami noon kahit hirap, hanggang sa dumating ang isang hapon na hinding-hindi ko malilimutan.

Nahulog si Tatay mula sa itaas ng niyog habang nangunguna ng tuba. Ang haligi ng pamilya namin, biglang bumagsak at hindi na muling nakatayo. Nadali ang spinal cord niya sabi ng doktor.

Dahil sa aksidenteng ‘yun, d na siya makatayo palaging nakahiga nalang at minsan pinapaupo namin. Mula noon, ako na ang kailangang sumalo sa lahat dahil ako ang panganay.

Wala akong choice kundi tumigil muna sa pag-aaral para magtrabaho, pinagpatuloy ko ang pag sanggot ng tuba. Makalipas ang ilang buwan si Nanay naman ang nagkasakit. Nakitaan siya ng tumor.

Hindi naman siya emergency na kailangang operahan agad, pero kailangan ng maintenance na gamot linggo-linggo para ma kontrol a g mabilis na paglaki ng bukol sa matres niya.

Ang sakit tignan na ang nanay mo na dating masigla sa paglalaba, ngayon ay namumutla na at halos hindi na makabuhat ng sariling plato.

Pagkatpos kong manguha ng tuba mga alas 9 ay na extra akong kargador ako sa pantalan, nag-igib ng tubig sa mga kapitbahay at 10 pesos kada jag, lahat pinasok ko pero kulang na kulang pa rin ang kinikita ko para sa pito kong kapatid at panggamot ni Nanay at pampers at gatas ni tatay.

Minsan, nakatingin lang ako sa malayo habang kumakain kapag nasa bukid ako, tinatanaw ko ang dagat, iniisip ko kung hanggang dito na lang ba ang buhay namin sa Mindoro.

Hanggang sa isang araw, kinausap ako ng isang kaibigan na galing na sa Pampanga. “Mario, maganda ang kita sa Angeles, kailangan nila ng mga masisipag na tulad mo.”

Nag dalawang isip ako, pero kinausap ko si nanay at pumayag naman siya. Dala ko ang mga credentials ko sa school at bitbit ang isang lumang bag at ang panalangin na sana ay makatulong ako, lumuwas kmi patungong Angeles, Pampanga.

Pagdating ko doon, nag trabaho ako sa isang retaurant. Lahat ng sweldo ko pinapadala ko kina nanay at tatay dahil libre naman lahat dahil stay in ako.

Pero kahit anong tipid ko, kulang parin dahil sa gamot ni nanay at gatas at diaper ni tatay at mas lalong tumataas ang presyo ng gamot ni Nanay sa probinsya.

Isang gabi, habang naglalakad ako may nadaanan akong isang sikat na club , Infinity Entairtainment Bar at nakita ko ang isang hiring sign.

Dahil sa sobrang kagipitan at sa takot na mamat@y ang nanay ko at tatay ko nang hindi man lang naipapagamot, pumasok ako sa mundo ng pagiging m∆cho d@ncer sa club.

Gabi-gabi, kailangang maging matapang ako. Kailangang kalimutan ko muna ang pagiging “Mario” na mahiyain at maging isang lalaking sasayaw sa harap ng mga customer.

Natuto akong gumil!ng gil!ng. Inaaliw ko ang mga taong nasa harapan. Linggo-linggo, nakakapagpadala na ako ng sapat na pera para sa bigas at gamot ni Nanay, at Tatay pero unti-unti namang nadudur*g ang pagkatao ko sa tuwing nakikita ko ang sarili ko sa salamin bago sumalang.

Hanggang sa isang gabi, habang nagsasayaw ako sa ilalim ng neon lights, napansin ko ang isang babaeng nakaupo sa madilim na sulok ng club.

Pinatawag niya ako at pinaupo sa table niya. Siya si Madam Layla. Isang matandang dalaga, nasa 50s na pero makikita mong alagang-alaga ang sarili at may taglay na respeto sa mata.

Hindi siya tulad ng ibang customer na b@stos. Tahimik lang siya sa gilid, pinapanood ako. Nung nag usap kmi tinanong niya name ko at sinabi niyang”Hindi ka bagay dito,
Mario,” bulong niya.

Nag shot shot kmi , at mga hating gabi ay niyaya niya akong lumabas. Nag check in kmi sa SOGO. Ramd@m ko ang in!t ni madam Layla, d ako sanay nito pero siya ang nag dr!v3 akoy nakahiga lang.

Pero tinuruan niya ako pano ang dogg¥. So yun satisfi3d naman kming dalawa. Pagkatapos non ay binigyan niya ako ng 20,000. Nagulat ako sabi ko bat sobrang laki naman nito Madam?

Sabi niya tanggapin mo na at bukas puntahan mo ako. Gusto kong tumigil kana sa club. Doon kana muna sakin mag trabaho. Binigay niya sakin ang facebook niya at # niya.

Kinabukasan tinawagan ko siya at pinuntahan sakay ako ng taxi at hinatid ako sa binigay niyang address. Pagdating ko doon ay sinalubong niya ako. Pumasok kmi sa isang furenarya. Sabi ko sino ho ang namat@y?

Sabi niya, ano kaba walang namant@y. Ako may ari ng funeral services na ito. Natakot ako sandali pero pinaliwanag niya sakin na marangal na negosyo at trabahong ito.

Simula noon ay tumigil na ako sa club at ginawa niya akong taga pickup ng mga p@t∆y sakay kmi sa L300. Nanibago ako pero akoy natutuwa dahil sobra sobrang sweldo ang binibigay niya sakin.

Na imbes na 600 lang ang araw ko dapat. Bukod pa ito sa 20k every month na pinapadala ko sa pamilya ko sa mindoro. Nag stay in ako sa bahay ni madam kum baga nag l!ve in na kami.

Isang araw sinabi niya sakin na Mario gusto mo bang matutong maging embalmer? Sabi ko d ko po kaya madam. Tumawa lang siya, sabi niya driver? Sabi ko eh d ho ako marunong mag drive.

Sabi niya patuturoan kita sa driver ko. Nag praktis ako mag drive at ngayon driver na ako ng Karo o purlon. One day tumawag ang kapatid ko at nanginginig at sinabing si nanay daw ay….nahimatay ako agad.

Nang marinig ko ang mga salitang ‘yun sa telepono, parang may bumugso sa puso ko. “Ate… Ate, anong nangyari? Ano’ng nangyari kay Nanay?” halos pabulong kong tanong habang nanginginig ang kamay na may hawak ng selpon.

Sa kabilang linya, humihikbi ang kapatid kong babae. “Uuwi ka na, Mario… Nag-coma si Nanay kahapon. Ang laki na raw ng tumor, kumalat na sa ibang organs. Sinabi ng doctor… sinabi nila na…”

Hindi na niya natapos ang pangungusap. Pero alam ko na. Alam kong hindi na magtatagal si Nanay.

Naramdaman ko ang kamay ni Madam Layla sa balikat ko. Kanina pa pala siya nakatayo sa may pintuan ng kusina, may dalang kape, pero pinakinggan lang niya ang usapan namin.

Hindi na ako nakapagsalita. Lumuhod ako sa sahig ng garahe, sa tabi ng itim na L300 na ginagamit namin panghatid ng mga namayapa. At doon, sa unang pagkakataon simula nang umalis ako ng Mindoro, umiyak ako nang parang bata.

Si Madam Layla, hindi nagsalita. Lumapit lang siya, niyakap ako, at hinayaang lumabas ang lahat ng pigil na pigil na emosyon ko sa loob ng dalawang taon. Ang pagod, ang hiya, ang pangungulila, ang takot—lahat lumabas.

Kinabukasan, bago magbukang-liwayway, hinatid ako ni Madam sa terminal. Hindi lang pamasahe ang ibinigay niya. May sobreng dala-dala siyang may lamang pera. “Pambili ng gamot, pambili ng pagkain, pang-ospital,” sabi niya.

“Madam, sobra na po ‘to—”

“Hindi ‘yan para sa’yo, Mario. Para sa nanay mo ‘yan. At sabihin mo sa kanya, may anak siyang lalaking matapang. Hindi pera ang dala mong pruweba—kundi ang pagmamahal.”

Hindi na ako nakapagsalita. Niyakap ko lang siya. Hindi naman kami mag-jowa sa totoo lang. Wala kaming label. Pero sa mga sandaling ‘yun, naramdaman kong higit pa siya sa naging matron of honor sa buhay kong magulo.

Part 3: Ang Pag-uwi

Pagdating ko ng Mindoro, dire-diretso ako sa ospital. Pagpasok ko sa ward, ang unang bumungad sa akin ay ang amoy ng alcohol at bulok na bulaklak. At si Nanay—nakahiga sa kama, payat na payat, balat at buto na lang.

Lumuhod ako sa tabi niya. Hinawakan ko ang kamay niyang tuyot at malamig.

“Nay… ako po ito, si Mario. Andito na po ako.”

Dahan-dahang iminulat ni Nanay ang mga mata. Nang makita ako, kahit hirap, ngumiti siya. Yun lang. Yun lang ang kailangan ko para makalimot na kahit sandali sa mga gabing sumasayaw ako sa harap ng mga lalaking bastos, sa mga gabing pinipilit kong ngumiti kahit nasusuka na ako sa sarili ko.

“Nakakapagpadala ka ba ng pera?” mahina niyang tanong.

“Opo, Nay. Sapat po.”

“Sapat ba talaga? O sinasabi mo lang ‘yan?”

Napatigil ako. Ilang segundo akong hindi makapagsalita. Tiningnan ko siya sa mata. At sa unang pagkakataon, nahulaan ko—alam niya. Alam niya ang totoo.

Pero hindi niya sinabi. Hindi niya ako hinusgahan. Hinaplos lang niya ang pisngi ko, tulad noong bata ako, at bumulong, “Ang mahalaga, buhay ka. Hindi ka nagugutom. Hindi ka nasasaktan… ‘di ba, hindi ka nasasaktan?”

Hindi ako sumagot. Pero sa isip ko, oo, Nay. Nasasaktan ako. Pero hindi dahil sa ginagawa ko—kundi dahil hindi ko kayo kayang buhayin nang hindi ako nasasaktan.

Part 4: Ang Desisyon

Makalipas ang isang linggo, pumanaw si Nanay.

Nakahawak ako sa kamay niya nang mangyari ‘yun. Walang iyakan. Tahimik lang. Parang natapos na ang isang mahabang pelikula.

Pagkatapos ng lamay, tinawagan ko si Madam Layla. Hindi ako humingi ng tulong. Hindi ako umiyak. Sinabi ko lang, “Madam, paturo po ako. Gusto kong matutong mag-embalsamo. Gusto kong maranasan kong hawakan ang patay nang hindi na ako matatakot—dahil hawak ko na ang patay na pinakamahalaga sa buhay ko.”

Sa kabilang linya, tumahimik si Madam. Maya-maya, mahina niyang sinabi, “Sige, Mario. Hintayin kita.”

Pagbalik ko ng Pampanga, hindi na ako bumalik sa pagsasayaw. Diretso akong nag-training sa funeral parlor ni Madam. Natutunan kong maglinis ng labi, mag-ayos ng mga namayapa, mag-assist sa mga pamilyang nagluluksa.

At isang araw, habang nag-aayos ako ng isang matandang namayapa, napansin kong parang kalmado na ako. Parang hindi na ako natatakot sa kamatayan. Parang natutunan ko nang tanggapin na ang kamatayan ay hindi katapusan—isa itong serbisyo, isang huling pag-aalay ng respeto sa mga taong lumaban na sa kanilang laban sa buhay.

Part 5: Ang Huling Sayaw

Lumipas ang dalawang taon.

Si Madam Layla, hindi na lang amo. Naging kaibigan, naging karamay. Hindi kami nagkatuluyan sa romanticong paraan—hindi naman talaga ‘yun ang para sa amin. Pero naging magkasangga kami sa negosyo.

Sa ngayon, hawak ko na ang lisensya bilang embalsamador. Hindi na ako ang Mario na mahiyain, takot, at napilitang sumayaw sa dilim para lang mabuhay ang pamilya. Ngayon, ako na ang nag-aayos sa huling biyahe ng ibang tao.

May sarili na akong maliit na funeral home sa Mindoro—pinangalanan kong “Alaala ni Nanay.” Hindi malaki, pero sapat para makapagbigay ng disenteng huling pagpupugay sa mga kapwa ko Mindoreño na tulad namin—simple, maralita, pero may dangal.

At tuwing may nahihirapan akong kaso, tuwing may pamilyang umiiyak sa harap ng kabaong, naaalala ko si Nanay. Naaalala ko kung gaano kasakit ang mawalan.

Pero naaalala ko rin kung gaano kagaan ang pakiramdam na kahit papaano, natulungan ko silang magpaalam nang marangal.

Hindi na ako sumasayaw sa club. Pero sa tuwing inaayos ko ang labi ng isang namayapa, para akong sumasayaw pa rin—isang tahimik na sayaw ng respeto at pagmamahal.

At hindi ko na ikinakahiya ang nakaraan ko.

Dahil ang totoo, hindi ako nagpabaya. Hindi ako naging adik. Hindi ako naging kriminal. Sumayaw lang ako. At sa sayaw na ‘yun, nailigtas ko ang pamilya ko.

Ang pera ay pera. Pero ang dangal—’yun ang hindi nabibili.

Ngayon, tuwing umuuwi ako sa probinsya, hindi na ako tinatawag na “anak ng magtutuba” o “kapatid ni ganito.” Tinatawag na nila akong “Mario—ang embalsamador.”

Pero sa puso ko, Mario pa rin ako—yung batong walang sawang lumaban para sa pamilya. Yung hindi sumuko kahit sa dilim ng club, kahit sa lamig ng morge.

At kapag tinatanong ako kung ano ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko, hindi ko sinasabi ang pera, o ang negosyo, o ang natutunan kong trabaho.

Sinasabi ko: “Yung hindi ako sumuko. Yung mahal ako ng nanay ko hanggang sa huli. At yung natutunan kong mahalin ang sarili ko—kahit sa gitna ng kahihiyan, pagkakamali, at dugo’t pawis.”

WAKAS