GINAWA KONG “SMOKE SHOW” ANG LABADA NG KAPITBAHAY KONG MAHILIG MANABOTAHE NG SAMPAYAN TUWING NAKAKAKITA NG BAGONG LABA

​Nagsimula ang lahat nung napansin kong tuwing maglalaba ako, parang may kung anong “ritual” na nagaganap sa kabilang bakod.

​Tawagin niyo na lang akong Kaye.

Ang kapitbahay ko, si Aling Belen, ay may kakaibang hilig—ang magsampay ng mga puting-puting damit na halos nakakasilaw sa tindi ng pagkakakula.

Pero bago naging usok ang ganti ko, ako muna ang naging biktima niya.

Ilang beses ko nang napapansin na tuwing magsasampay ako ng mga bagong labang damit, biglang magsisindi ng siga si Aling Belen sa tapat mismo ng bakod namin.

Ang ending, ang bango ng Downy ko, napapalitan ng amoy-sunog na plastik at tuyong dahon.

Ateng, halatang tina-timing niya talaga tuwing basa pa ang mga damit ko para kumapit ang amoy.
​Isang hapon, sakto ang ganti ko.

Nakita ko siyang kaka-sampay lang ng mga puting uniporme at kumot niya na halos kuminang sa puti.

Doon ko naisipang magpa-usok din ng mga dahon para kunyari ay pantaboy ng lamok, sabay sindi ng tatlong malalaking Mosquito Coil o katol na itinabi ko talaga sa bakod kung saan nakatapat ang mga puti niyang labada.

​Habang hinihipan ng hangin ang makapal na usok patungo sa mga basang damit ni Aling Belen, hindi ko mapigilang mapangiti habang kunyari ay nagwawalis ako.

Maya-maya pa, lumabas siya at halos maglupasay nung makita niyang ang dating amoy-downy na labada ay amoy-katol na ngayon at may mga kasama pang lumilipad na abo ng sinunog na dahon.

​”Kaye! Ano ba ‘yan?! Bakit ngayon ka pa nagpa-usok, kita mong kakatapos ko lang magsampay!” sigaw niya habang dali-daling binababa ang mga damit na kulay gray na ang dulo.

​Sumagot naman ako nang sobrang inosente,

“Ay, sorry po Aling Belen! Akala ko kasi tapos na kayo, ang dami kasing lamok dito sa tapat namin, baka makapasok sa bahay niyo kaya pinoprotektahan ko lang tayo. ‘Di ba po ganyan din ang ginagawa niyo sa akin tuwing Lunes?”

​Simula nung araw na ‘yun, tuwing makikita niyang lumalabas ako na may dalang posporo, mabilis pa sa alas-kwatro niyang itinitiklop ang mga sampay niya dahil alam niyang oras na ng “smoke show” sa bakuran

Pagkatapos ng insidenteng tinawag kong “Smoke Show sa Sampayan”, napansin kong may malaking pagbabago kay Aling Belen.

Dating halos araw-araw siyang nagsisiga kapag nagsasampay ako. Pero ngayon? Kahit isang usok, wala na.

Isang umaga, habang nagsasampay ako ng mga bagong labang kumot, bigla siyang sumilip sa bakod.

“Uy Kaye,” sabi niya, medyo mahina ang boses.
“Maglalaba ka pala ngayon? Sabihin mo lang ha para hindi ako magsiga.”

Napangiti ako sa sarili ko.
Sa wakas, tumalab din ang “aroma therapy” ko.

Pero hindi pa doon natapos ang kakaibang kwento namin.

Isang linggo matapos ang smoke incident, napansin kong may nakasabit na plastic na trapal sa gilid ng bakod ni Aling Belen—eksaktong nakaharang sa pagitan ng mga sampayan namin.

“Para hindi na daw maghalo ang usok at amoy,” sabi niya nang minsang magkasabay kami sa lababo sa likod ng bahay.

Mukhang napahiya talaga siya nung araw na iyon.

Pero mas nakakatuwa pa ang sumunod na nangyari.

Tuwing magsasampay ako, bigla siyang magtatanong:

“Hoy Kaye, maglalaba ka ba ulit bukas?”

At kapag sumagot akong “Oo”, kinabukasan wala siyang sinisiga.

Para bang nagkaroon kami ng silent agreement sa bakod namin.

Akala ko tapos na ang drama namin ni Aling Belen.

Pero isang Sabado ng hapon, may nangyaring hindi ko inaasahan.

Habang nagsasampay ako ng mga damit, may biglang sumigaw mula sa kabilang bahay.

“Aling Belen! Nasusunog yung likod ng bahay niyo!”

Nagkagulo ang buong eskinita.

Lumalabas pala na yung anak niyang si Junjun ay nagsunog ng tuyong dahon para pantaboy ng lamok, gaya ng ginagawa niya dati.

Pero lumakas ang hangin at muntik nang kumalat ang apoy sa lumang kahoy na bakod nila.

Buti na lang at mabilis naming naagapan.
Nagbuhos ang mga kapitbahay ng tubig at ilang minuto lang ay napigilan din ang apoy.

Pagkatapos ng gulo, lumapit sa akin si Aling Belen.

Tahimik muna siya sandali bago nagsalita.

“Kaye… pasensya na ha sa mga ginagawa ko dati sa sampayan mo.”

Mukhang doon niya talaga napagtanto kung gaano ka-abala ang usok.

Ngumiti lang ako at sabi ko,

“Okay lang po, Aling Belen. Basta ngayon, fair na tayo.”

Tumawa siya.

Simula noon, hindi na siya nagsisiga sa tabi ng bakod namin.

At ang pinaka-nakakatawa?

Kapag may kapitbahay na nagsusunog ng dahon sa eskinita, si Aling Belen na mismo ang sumisigaw:

“Hoy! May nagsasampay dito! Huwag kayong magpa-usok!”

Minsan napapaisip ako…

Hindi ko akalaing ang simpleng mosquito coil at usok ng dahon ang magiging dahilan para magkaayos kami ng kapitbahay ko.

At hanggang ngayon, tuwing maglalaba ako…

automatic na tanong niya:

“Kaye, may smoke show ba today o peaceful tayo?”

At pareho na kaming napapatawa