NIL4GYAN KO NG S!LI ANG BR!3F NG AS4WA KO DAHIL NAPANAGINIPAN KONG MAY IBA SYANG BABAENG BINEB3YM*B4NG


MASARAP magmahal ang asawa ko kuya Ed. Malambing at maasikaso naman sya sa akin.

Masipag din sya. Hindi nya pinapabayaan na mawalan kami ng pera at hindi rin nya hinahayaang magutom.kami.

Madiskarte sya sa buhay. Ang isa lang na hindi ko gusto sa kanya ay ang pagiging bab4ēr0 nya kuys.

Kapag umuuwi sya ng dis-oras na ng gabi tapos amoy al4k pa ay talagang inaaw4y ko sya.

Ang sabi nya ay kaunti lang daw at sila sila lang namang magkakatrabaho ang nag inum4n.

Hanggang sa ib4l!ta ng kapit bahay namin na may tinder4 daw ng isda na palag!ng kaus4p ng asawa ko sa site na pinagtatrabahuan nya.

Nag in!t kaagad ang ulo ko. Simula ng malaman ko iyon ay mas lal0 kong inaw4y ang asawa ko.

Hindi lang yon, pati na sa panag!n!p ay sinusundan na ako ng pambab4b43 ng aking asawa. Nagb3b3ymb4*ngan pa nga sila sa
m!sm0 naming kw4rt0 eh.

Wala pa naman akong eb!densya pero malakas ang kut0b ko na totoo ang sinasabi ng kapitb4hay namin at ang hinala ko.

Isang gabi kin0mpr0nt4 ko sya. Ipinagkaila nya. Inam0y ko ang damit nya. Madumi pero may pabango akong naam0y.

Sinabi nya na may napadaan lang daw na nagtinda ng pabango at isinampol ito sa kanyang damit.

Pero hindi pa rin ako naniwala. Alam kong aliby nya lang yon para mapagtakpan ang kalok0h4n nya.

Hanggang sa naisip ko ang sinabi ng
kap!tbah4y namin na lagy4n ko raw ng s!l! ang br!3f ng asawa ko para daw magtanda at madala.

Ginawa ko yon isang gabi habang mahimbing syang natutulog. Kinabukasan sigaw nya ang gumis!ng sa akin.

Mahapd! daw ang !tl0g nya. Para daw sinisil4ban. Sinabi ko ang ginawa ko habang tumatawa ako. Pinagpalawisan na din sya na hindi maipinta ang mukha.

Sa kauna unahang pagkakat40n ay
nag4l!t sya sa akin. Kinarg4han din nya ng mga damit nya ang dala-dala nyang bag pack.

Sinabi ko na kapag itinυl0y nya ang paglalay4s nya ay ipapa b4r4nggay ko sya. Hindi sya nat4k0t.

Sa barangg4y ay nagkita nga kaming muli Wala syang im!k. Pinapili sya ni Kap!tan na kung uuwi paba sya sa akin o hindi na.

Kung uuwi sya sa akin ay pwede na daw kaming umalis pero kapag hindi ay pirmah4n nya raw ang kasunduan na hindi nya pababayaan ang sustent0 nya sa anak naming nag iisa.

Malaki ang kumpyansa kong kami ang pipil!in nya pero nanlamb0t ako ng
p!rmahan nya ang kasulatan.

Nagmaka4wa ako na bumalik sya sa amin per0 ayaw na talaga nya. Pinatunayan lang nya na may iba na talaga syang babaeng kinalol0koh4n.

Simula ngayon kuya Ed ay hindi na talaga sya bumalik. Nagpatuloy sya sa pagpapadala ng sustento sa anak namin.

Hanggang dito na lamang po at salamat sa pag ayos ng kwento ko.

 

Makalipas ang tatlong buwan, kuya Ed.

Sa totoo lang, hindi ko inasahang magtatagal sya ng ganito sa desisyon nya. Akala ko kasi, alam ko na sya. Akala ko, kilala ko ang asawa ko.

Tuwing gabi, nakatingin lang ako sa kisame ng kwarto naming mag-isa. Hindi ko maiwasang alalahanin ang panaginip na iyon—yung nasa mismong kwarto namin, may babaeng kasama sya, nagbebentahan ng katawan. Akala ko panaginip lang. Pero ngayong wala na sya, parang panaginip na lang din ang lahat ng pinagsamahan namin.

Yung anak namin, anim na taong gulang pa lang. Madalas syang magtanong, “Ma, nasaan na si Papa? Kailan sya uuwi?”

Hindi ko alam ang isasagot. Hindi ko alam kung sasabihin kong nasa trabaho lang—o sasabihin ko na bang hindi na talaga sya babalik.

Alam mo yung pakiramdam na kahit ikaw ang nasaktan, ikaw pa yung nahihiyang magsalita ng totoo? Kasi ikaw ang nagsabi na lagyan ng sili ang brief nya. Hindi naman ako nagsisisi—sa totoo lang, hanggang ngayon, sa isip ko, alam kong mali ang ginawa nya. Pero parang sa kilos ko, ako yung nagmukhang mali.

Isang araw, nagkataon na nakasalubong ko yung kapitbahay naming nagsabi tungkol sa tinderang babae. Nakangiti pa sya nung bumati.

“Uy, kumusta na kayo ng asawa mo? Nagsilbi ba yung ginawa mo?”

Hindi ako sumagot. Tumalikod lang ako at pumasok ng bahay.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak. Yun pala yung pinakinggan ko. Yun pala yung sinunod ko. Ngayon, sya pa yung nagtatanong na parang walang nangyari.

Kuya Ed, minsan naiisip ko—kung hindi ko ginawa yun, nandito pa kaya sya?

O baka naman ginawa ko lang yung huling dahilan para tuluyan na syang umalis?

 

Isang linggo na ang nakararaan, may dumating na sulat galing sa korte.

Nagsampa na pala ng kaso ang asawa ko.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko nung nabasa ko yung unang linya. “Petisyon para sa Legal Separation.” Parang may kumurot sa puso ko. Hindi yung sakit ng pagkawala—ibang klase. Yung sakit ng hindi ka na lang minahal, kundi tuluyan ka nang itinakwil.

Sa kasong isinampa nya, nakasulat doon na ako raw ang may kasalanan. Physical abuse daw ang ginawa ko. Binanggit nya yung sili. Binanggit nya na sinaktan ko raw sya sa pinakamaselang parte ng katawan nya.

Walang nabanggit tungkol sa babae. Wala kahit isang salita tungkol sa tinderang kausap nya sa trabaho. Wala tungkol sa pabango na hindi naman sampol lang. Wala tungkol sa mga gabing umuuwi sya na amoy alak.

Ako lang ang masama. Ako lang ang may kasalanan.

Nung gabing iyon, habang natutulog ang anak namin, binuksan ko yung lumang kahon sa ilalim ng kama. Doon ko tinatago ang mga alaala namin—mga picture noong kasal, yung unang regalo nya sa akin noong magkasintahan pa lang kami, yung card na sinulat nya noong ika-5 taong anniversary namin.

“Mahal,” sabi doon. “Salamat sa pagtanggap mo sa akin kahit hindi ako perpekto. Pangako, hindi kita pababayaan.”

Tiningnan ko yung sulat-kamay nya. Yung parehong kamay na pumirma ngayon para layuan ako.

Hindi ko alam kung paano ipaglalaban ang sarili ko. Hindi ko alam kung may laban ba ako sa sistemang pabor sa kanya dahil ako raw ang gumawa ng masama. Pero ito lang ang alam ko, kuya Ed.

Hindi ako perpekto. Nagkamali ako. Oo, mali ang ginawa ko. Pero hindi ako nangaliwa.

Hindi ako yung umuwi ng dis-oras ng gabi na may halik ng ibang babae sa damit. Hindi ako yung may tinatagong numero ng iba sa cellphone. Hindi ako yung sumuko sa kasal namin at pumiling tumakbo kesa lumaban.

Kung totoong mahal mo ang isang tao, hindi mo sya iiwan dahil lang nasaktan ka.

Aalis ka lang kung ayaw mo na talaga.

At kung ayaw mo na talaga—ibig sabihin, matagal mo nang hindi mahal yung taong naiwan mo.

Hanggang dito na lang po, kuya Ed. Salamat sa pakikinig. At kung may makakabasa man nito na nasa katulad kong sitwasyon, sana hindi ninyo marating yung puntong ako—na mahal na mahal ang asawa, pero hindi naman pala sapat iyon para ipaglaban nya.

**- Isang asawang nalayo dahil sa maling payo, pero totoo naman ang kutob.**