ANG PINAKAMAHIRAP NA DESISYON SA AKING BUHAY

Minsan dumarating ang punto na kailangan nating mamili sa dalawang taong pareho nating mahal. Napahirap kapag ganito ang mararanasan mo. Call me Marvin, Taga-Cebu ako pero kasalukuyang naka-base dito sa Manila para sa trabaho. Gusto ko lang ilabas ‘tong bigat na nararamdaman ko kasi hanggang ngayon, bumabalik pa rin sa isip ko yung nangyari sa amin sa ospital noong nakaraang buwan. Akala ko sa pelikula ko lang mapapanood yung ganitong klaseng sitwasyon, pero nang mangyari na sa akin, parang gumuho ang mundo ko at hindi ko alam kung paano pa ako hihinga.

Nagsimula ang lahat nang isugod ko ang asawa kong si Myline sa emergency room. Seven months pa lang siyang buntis sa panganay namin pero bigla siyang dinugo at nahirapang huminga. Pagdating namin sa hospital, nilipat agad si Myline sa delivery room dahil kailangan na raw siyang operahan agad. Habang nasa labas ako ng room, hindi ako mapakali, pabalik-balik ako sa hallway at walang tigil ang dasal ko na sana maging okay silang dalawa.

Lumabas ang doctor pagkalipas ng isang oras. Seryoso ang mukha niya at bakas ang pagod sa kanyang mga mata habang tinitingnan niya ako at ang mga biyenan ko na nandoon din. Sabi niya, ginagawa raw nila ang lahat para i-save ang mag-ina ko, pero sobrang komplikado na raw ng sitwasyon sa loob. Ramdam ko ang panginginig ng mga tuhod ko habang hinihintay ko ang susunod niyang sasabihin dahil alam kong hindi ito maganda.

Diretsahan akong tinanong ng doctor, “Sir, kung lumala pa ang kalagayan at isa lang ang kaya naming isalba… sino ang dapat naming piliin? Ang asawa niyo o ang baby?” Sa sandaling iyon, lahat ng mata ay lumingon sa akin, hinihintay ang sagot ko. Pakiramdam ko ay umurong ang dila ko at hindi ako makapagsalita dahil sino ba naman ang gustong pumili sa pagitan ng dalawang pinakamahalagang tao sa buhay mo? Napakasakit isipin na kailangang may mam@tay.

Sa sobrang hina ng boses ko, halos pabulong kong sinabi, “Please… iligtas niyo ang asawa ko.” Hindi nanginginig ang boses ko dahil sa pag-aalinlangan, kundi dahil sa bigat ng desisyon na iyon. Alam ko sa sarili ko na mahal na mahal ko ang magiging anak namin, pero hindi ko kayang isipin ang buhay ko kung wala si Myline sa tabi ko. Siya ang buhay ko, ang sandigan ko, at ang dahilan kung bakit ako bumabangon araw-araw para magtrabaho.

Yumuko ang doctor at bumalik sa loob ng operating room nang walang salita. Naiwan akong tulala at umiiyak sa upuan habang yakap ako ng nanay ni Myline. Ilang minuto ang lumipas, narinig namin ang mahinang iyak ng isang sanggol mula sa loob. Nabuhayan ako ng loob pero nandoon pa rin ang takot para kay Myline. Lumabas ulit ang nurse at sinabing stable na ang baby pero si Myline ay kailangan pang obserbahan dahil sa sobrang hina ng kanyang katawan.

Pagkalipas ng sampung oras, sa wakas ay nagising na rin si Myline at nailipat na siya sa regular room. Noong makita ko siyang gising, hindi ko mapigilang humagulgol sa tuwa at hinalikan ko ang kamay niya nang paulit-ulit. Doon ko nalaman na naging matagumpay ang lahat at himalang ligtas silang dalawa. Pero noong dinala na sa amin ang baby para makita ni Myline, doon ko nalaman ang isang bagay na hinding hindi ko makakalimutan sa buong buhay ko.

Habang hawak ni Myline ang baby namin, ngumiti siya sa akin at sinabing, “Salamat, Marvin. Alam ko ang pinili mo.” Akala ko ang tinutukoy niya ay ang pagpili ko sa kanya, pero laking gulat ko nang sabihin niya ang totoo. “Narinig kita sa labas noong tinanong ka ng doctor. Pero bago ako mawalan ng malay, hinawakan ko ang kamay ng nurse at nakiusap ako na kahit anong mangyari, unahin nila ang anak natin… dahil yun ang huling hiling ko.”

Napahagulgol ako nang marinig ko iyon. Habang ako ay handang isakripisyo ang aming anak para sa kanya, handa naman siyang mam@tay para mabuhay ang bunga ng aming pagmamahalan. Sa puntong iyon, naramdaman ko ang tunay na lalim ng pagiging isang ina. Sa kabila ng lahat ng panganib at mahihirap na desisyon, binigyan kami ng pagkakataon na mabuhay nang buo.

Makalipas ang ilang linggo, tuluyan nang lumakas si Myline at ang aming baby girl na pinangalanan naming Hope. Ang bawat pag-iyak niya sa gabi na dati ay kinatatakutan ko ay naging musika na ngayon sa aking mga pandinig. Tuwing tinitingnan ko silang dalawa na mahimbing na natutulog, naaalala ko ang gabing iyon sa ospital ang gabi kung kailan akala ko ay mawawalan ako ng lahat, ngunit mas pinagtibay pa pala kami ng pagsubok.

Ngayon, isang buwan na ang nakalipas at naghahanda na kami para sa binyag ni Hope. Ang aming munting bahay ay puno ng tawanan at pag-asa. Si Myline ay mabilis na nakabawi at mas naging blooming pa kaysa dati. Tuwing umaga, magkasama kaming nagkakape habang pinapanood si Hope sa kanyang crib. Ang aming pagmamahalan ay hindi na lang tungkol sa aming dalawa, kundi tungkol na sa tatlong pusong nagkakaisa.

Ang akala ko ay huling hiling na ni Myline ang pagsasakripisyo sa kanyang sarili, pero ngayon, ang tanging hiling namin ay ang tumandang magkasama habang pinapanood ang aming anak na lumaki. Ang aming karanasan ay nagsilbing paalala na sa gitna ng kadiliman at mahihirap na pagpipilian, palaging may liwanag na naghihintay basta’t may pagmamahal at pananalig. Kami ay buhay na patunay na ang himala ay nangyayari sa mga taong hindi sumusuko sa isa’t isa.