NAGSH0T KAMI NG MANLILIG4W KO NOONG HULING GABI NG PANLILIG4W NYA KASI MAY BALAK NA AKONG SAGUTIN SYA PERO HINDI NATULOY KASI KINAUMAGAHAN AY NALAMAN KONG MAY NANGY4R! SA KANILA NI LOLA



SI Jimmy, masugid kong manliligaw. Gwapo, matipuno ang katawan at maganda ang mga mata nya.

Sa lahat ng manliligaw ko ay sya ang pumasa sa aking panlasa. Bukod don ay sya lang din ang nakatagal at nakapag tyaga na nanligaw.

Kaya naman makalipas ang ilang buwan ay napagdesisyunan ko ng sagutin sya pero bago iyon ay makikipag inuman muna ako sa kanya para malaman ko kung may mas4ma syang ugali kapag nakain0m sya o mananatili pa rin ang kab4!tan nya.

Hindi nga ako nagkamali, mabait pa din sya kahit nauutal na sya sa sobrang
kalas!ngan.

Doon ko lamang din nalaman na hindi talaga sya sanay na uminom kaya mabilis syang nalasing.

Ang kaso, biglang nag brown out. Nagpasya na lamang ako na patulugin aa sofa si Jimmy.

Si lola naman na tanging kasama ko sa bahay ay t4k0t sa dilim kaya wala akong nagawa ng sinabi nyang magtabi kami sa kam4.

Nasa kalagitna4n na ako ng tulog ng biglang umuga ang higaan. Nakiramdam ako, parang may l!nd0l kaya ipinag kibit balikat kona lamang saka bumalik sa pagtulog.

Kinabukasan, napansin ko ang isang paa na nakapatong sa gilid ng kama. Sinilip ko, si Jimmy, nakatulog sa sahig.

Tinanong ko kung ano ang ginagawa nya doon at dito nya idinetalye ang mga naganap sa buong magdam4g.

May n4ngya*r! daw sa aming dalawa. Pero alam ko sa sarili ko na wala kasi tandang-tanda ko ang lahat at hindi naman ako gaan0ng nalas!ng.

Sa sofa namin ipinagpatul0y ang pag-uus4p. Hanggang sa biglang dumating na pasipol sipol sabay dumungaw sa pintuan at kumanta ng

“Im so happy very happy, my fl0*wer is happy because of you Jimmy” saka tumawa ng kinikilig at muling umalis.

Nagkatinginan kami ni Jimmy. Alam kong alam na nya din ang nasa isip ko kaya sya napas!m4ng0t.

Umalis syang malungkot at hindi na bumalik. Hindi ko na rin sya nagawang sagutin ng araw na iyon dahil sa nangyaring iyon.

Ako man din ay dismaya lalo na kapag nakikita ko si lola na masayang-masaya na.

May mga pagkakataong sinasabi ko na lamang sa aking sarili na

“IKAW KASI SELF EH, ANG BAG4L BAG4L MO, YAN TULOY NAUNAHAN KA NI LOLA. SAYANG NGANII!”

 

Lumipas ang ilang linggo, hindi ko na nakita si Jimmy.

Hindi na siya nagparamdam. Walang text, walang tawag, walang dumadaang motor sa harap ng bahay namin tuwing umaga.

Akala ko kaya kong kalimutan. Akala ko okay lang.

Pero tuwing gabi, nagigising ako sa alaala ng gabing iyon. Hindi dahil sa nangyari — kundi dahil sa sana.

Sana hindi na lang uminom. Sana hindi na lang nag-brownout. Sana hindi na lang natakot si Lola sa dilim.

Isa pa, simula nang gabing iyon, iba na si Lola.

Lagi na siyang nakangiti. Nagluluto ng kape kahit hindi naman iinom. Nag-aayos ng buhok kahit sa loob lang ng bahay. Minsan pa nga, nahuli ko siyang nakatingin sa salamin at napapahawak sa pisngi niya.

*Lola, anong nangyayari sa’yo?*

Hindi ko masabi. Hindi ko magawang itanong.

Enero noong magparamdam ulit si Jimmy.

Nagulat ako nang makita ko siyang nakatayo sa gate, may dalang rosas. Punit-punit ang pagkakabalot, halatang pinaghirapang bilhin at ayusin.

“Hi,” bati niya. Namumugto ang mata.

“Jimmy…”

“Alam ko,” sabi niya agad. “Alam kong hindi tayo. Alam kong hindi tayo nangyari. Pero gusto ko lang malaman mo — hindi ako yung tipo ng lalaking tumatakbo.”

Tumulo ang luha ko.

“Bakit ka ba nawala?” nanginginig kong tanong.

“Natakot ako,” aniya. “Hindi dahil kay Lola. Kundi dahil baka panaginip lang lahat. Yung gabing iyon, yung inuman natin, yung pagtabi natin sa sofa — baka akala ko lang may pag-asa. Baka akala ko lang gusto mo rin ako.”

“Gusto kita, Jimmy.”

“Mahal mo ba ako?”

Oo agad ang isasagot ko sana. Kaso biglang sumulpot si Lola.

“JIM-BOY!” sigaw niya, halos tumatalon sa tuwa.

Napatingin si Jimmy sa akin, parang humihingi ng tawad. Hindi ko alam kung anong sasabihin.

Si Lola, hawak na ang kamay niya. Hinihila papasok.

“Tara, ipagluluto kita ng ginataang mais!”

Naiwan akong nakatayo sa may gate. Bitbit ang rosas na hindi ko man lang nakuha kay Jimmy.

 

Hindi ko alam kung paano nangyari na naging “close” sila ni Lola.

Oo, close. Parang magkaedad. Nagte-text na sila. Hindi ko alam kung kailan nagpalitan ng number. Hindi ko alam kung anong pinag-uusapan nila.

Ang alam ko lang, tuwing dumarating si Jimmy, para na siyang apo ni Lola. Ang sweet, ang lambing. Samantalang ako, nakatayo lang sa may pintuan, nakatingin, nagtitiis.

Isang hapon, hindi ko na napigilan.

“Lola, may itatanong po ako sa inyo.”

“Ano iyon, iha?”

“Nung gabing iyon… nung nag-brownout… may nangyari po ba talaga sa inyo ni Jimmy?”

Natigilan si Lola. Ilang saglit na katahimikan. Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatawa sa seryosong mukha niya.

“Wala naman, iha,” mahina niyang sagot.

“Ha?”

“Wala. Kasi… inaantok na ako non, e. Saka hihilik pa raw ako sabi ni Jimmy. Kaya pala lumipat sa sahig.”

Napasinghap ako.

“Pero Lola, bakit po kayo masaya na lagi siya nandito?”

Napangiti si Lola. Lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko.

“Iha, hindi ako masaya dahil sa akin siya. Masaya ako dahil sa wakas, may lalaking karapat-dapat sa’yo. At gusto ko lang makasiguro na siya na talaga.”

Naluha ako.

“Kaya nga palagi ko siyang inaaway, kinukulit, pinapakain. Para makita ko kung magtitiis ba siya. Para malaman ko kung mahal ka ba niya nang totoo.”

Napayakap ako kay Lola.

“Pasensya na, iha. Nabagalan ka yata sa akin.”

Natawa ako sa kabila ng luha.

“IKAW KASI SELF EH, ANG BAGAL BAGAL MO — YAN TULOY, SI LOLA NA NAGSABI PARA SA’YO!”

Dumating si Jimmy pagkagabing iyon.

Walang rosas. Walang pasipol-sipol. Tahimik lang.

“Alam ko na,” sabi ko.

“Alam mo na kung ano?”

“Na wala kayo ni Lola.”

Hindi siya sumagot. Nakatayo lang, nakatingin sa akin.

“Bakit mo hinayaang magselos ako nang ilang buwan, Jimmy?”

Napakamot siya sa batok, pamilyar na pamilyar na kilos.

“Kasi… akala ko kasi, pag nalaman mong wala naman talaga… baka isipin mo, oo na lang bigla. Baka isipin mo, minadali kita. Ayokong maramdaman mo na pinilit ko lang ang sarili ko sa’yo.”

“Eh ngayon?” tanong ko.

“Ngayon… kung sasagutin mo ako, gusto ko alam mong ako na ‘to. Hindi yung lasing. Hindi yung natutulog sa sahig. Hindi yung pinagseselosan mo si Lola.”

Natawa ako.

“Jimmy.”

“Oo?”

“Gusto kita nung gabing iyon. Gusto pa rin kita hanggang ngayon. At sa tingin ko… magugustuhan pa rin kita sa mga susunod pang araw.”

Napalunok siya.

“Sagutin mo na kasi ako,” mahinang sabi ko.

Hindi na siya nagpahaba pa.

Yumakap siya sa akin — mahigpit, mainit, totoo. At sa wakas, sa wakas, naramdaman ko rin kung gaano niya ako kamahal.

Maya-maya, dumungaw si Lola.

“JIM-BOY! SAMAHAN MO NAMAN AKO MANOOD NG KOREAN DRAMA!”

Napatingin kami sa isa’t isa. Ngumiti si Jimmy.

“Bawal na, Lola. May girlfriend na po ako.”

Si Lola, napatingin sa amin. Pagkatapos, ngumiti. Lumapit, hinawakan ang pisngi ko.

“Salamat, iha. At salamat, Jimmy. Sa wakas… makakatulog na akong mahimbing.”

Lumingon siya sa akin.

“Wala na akong aagawan sa ‘yo.”

Nagkatinginan kaming tatlo — sabay tawa.

Hindi perpekto ang simula ng aming pag-ibig.

May halong kalasingan, brownout, at si Lola.

Pero sa huli, mahalaga naman pala ang destination — hindi kung gaano kagulo ang byahe.

At sa byaheng ‘to, kasama ko si Jimmy.

Si Lola, nasa likod, nakangiti.

Sabay bulong sa ere:

*”Sa wakas, may apo na akong mag-aalaga sa ‘kin pagtanda.”*

**— WAKAS —**