NAGPAKASAL AKO SA MATANDANG BILYONARYO PARA SAGIPIN ANG PAMILYA KO—PERO NANG SABIHIN NIYANG “MATULOG KA LANG, GUSTO LANG KITANG PAGMASDAN,” DOON KO NALAMAN ANG MASAKIT NA KATOTOHANAN.

Ako si Lara. Dalawampu’t isang taong gulang pa lang ako nang ipakasal ako ng mga magulang ko kay Don Gustavo. Si Don Gustavo ay 75 anyos na, isang kilalang Business Tycoon.

Baon sa utang ang pamilya namin. Ang kumpanya ni Papa ay palugi na, at ang bahay namin ay ireremata na ng bangko. Si Don Gustavo ang nag-alok ng tulong—babayaran niya lahat ng utang at bibigyan kami ng puhunan, sa isang kondisyon: Kailangan kong magpakasal sa kanya.

Tinanggap ko ang kapalaran ko. Para sa pamilya, ibebenta ko ang sarili ko.

Dumating ang gabi ng kasal. Nasa loob kami ng kanyang Master Bedroom. Napakalaki ng kwarto, puno ng antik na gamot, at amoy mamahaling pabango.

Nanginginig ako sa takot habang nakaupo sa gilid ng kama. Nakasuot ako ng manipis na silk nightgown. Iniisip ko kung anong gagawin ng isang matanda sa akin. Nandidiri ako, natatakot, at gusto kong umiyak.

Bumukas ang pinto ng banyo. Lumabas si Don Gustavo. Nakasuot siya ng robe.

Pumikit ako nang mariin, hinihintay na lapitan niya ako. Hinihintay kong hawakan niya ako.

Pero walang humawak sa akin.

Narinig ko ang yabag niya na lumayo sa kama. Umupo siya sa isang leather armchair sa madilim na sulok ng kwarto.

“Huwag kang matakot, Lara,” sabi niya. Ang boses niya ay mahina at parang pagod na pagod.

“H-Hindi po ba kayo… tatabi sa akin?” nanginginig kong tanong.

Umiling siya sa dilim.

“Hindi. Matulog ka na,” utos niya. “Pagod ka sa byahe at sa seremonya.”

“Pero… asawa niyo na po ako…”

“Shhh…” putol niya. “Just sleep. I just want to watch. (Matulog ka lang. Gusto lang kitang pagmasdan.)”

Kinilabutan ako. Gusto niya akong panoorin? Anong klaseng perversion ito? Pakiramdam ko ay isa akong manyika na binili niya para titigan. Ang sakit sa dibdib. Para akong bagay na pagmamay-ari niya.

Dahil sa takot na baka magalit siya kapag hindi ako sumunod, humiga ako. Tinalikuran ko siya. Pinilit kong matulog habang ramdam ko ang bigat ng tingin niya mula sa dilim. Tumulo ang luha ko sa unan hanggang sa nakatulog ako dahil sa exhaustion.

KINABUKASAN…

Nagising ako dahil sa sinag ng araw.

Wala si Don Gustavo sa armchair. Wala rin siya sa kama.

Bumukas ang pinto. Pumasok ang kanyang personal na abogado, si Atty. Santos, at ang Head Butler na si Mang Fidel.

“Good morning, Ma’am Lara,” bati ng abogado.

“Nasaan si Don Gustavo?” tanong ko.

Nagkatinginan ang dalawang lalaki. Yumuko si Mang Fidel.

“Ma’am, umalis na po si Don Gustavo kaninang madaling araw papuntang Europe,” sagot ni Mang Fidel. “Hindi na po siya babalik.”

“A-Ano? Pero kasal namin…”

Iniabot ni Atty. Santos ang isang Brown Envelope sa akin.

“Ipinabibigay po ito ng Don. Basahin niyo po.”

Binuksan ko ang envelope. Nanlaki ang mata ko sa laman nito.

Ito ay Annulment Papers na pirmado na niya. At sa likod nito, isang Land Title ng isang mansyon at tseke na nagkakahalaga ng 50 Million Pesos nakapangalan sa akin.

May kasamang sulat. Sulat kamay ni Don Gustavo.

Ielskievlog

“Lara,
Patawarin mo ako kung tinakot kita kagabi. Alam kong iniisip mo na binili kita. Pero hindi pera ang dahilan kung bakit kita pinakasalan.
Limampung taon na ang nakakaraan, may minahal akong babae. Ang pangalan niya ay Cecilia. Mahirap lang kami noon. Nagkasakit siya, at dahil wala akong pera, namatay siya sa mga bisig ko. Hindi ko siya nailigtas.
Nang makita kita sa isang charity event, para akong nakakita ng multo. Kamukhang-kamukha mo siya, Lara. Ang mga mata mo, ang ngiti mo… ikaw na ikaw si Cecilia.
Nalaman kong naghihirap ang pamilya mo. Natakot ako. Ayokong mangyari sa’yo ang nangyari kay Cecilia. Ayokong mawala ang ganda mo dahil sa hirap. Gusto kitang iligtas—bagay na hindi ko nagawa sa kanya noon.
Kaya pinakasalan kita para bigyan ka ng yaman at proteksyon. Pero kagabi, habang pinagmamasdan kitang matulog… narealize ko na mali ako. Hindi ikaw si Cecilia. May sarili kang buhay. At hindi ko pwedeng ikulong ang isang bata sa piling ng isang matandang malapit nang mamatay.
Pinanood lang kita kagabi para magpaalam sa alaala ng babaeng minahal ko. Sapat na sa akin na makita kang payapa at ligtas.
Malaya ka na, Lara. Bayad na ang utang ng pamilya mo. Sa’yo na ang pera. Gamitin mo ito para hanapin ang lalaking totoong mamahalin ka at makakasama mo hanggang pagtanda.
Nagmamahal, Gustavo”
Pagkatapos kong basahin ang sulat, napahawak ako sa bibig ko at napahagulgol.

“Sumama po kayo sa akin, Ma’am,” sabi ni Mang Fidel.

Dinala niya ako sa isang kwarto sa dulo ng hallway na laging nakasara.

Pagbukas ng pinto, nakita ko ang isang malaking Oil Painting sa gitna. Larawan ito ng isang babaeng nakasuot ng simpleng duster, nakangiti sa gitna ng bukid.

Para akong nakaharap sa salamin.

Ako nga. Kamukhang-kamukha ko si Cecilia.

Doon ko naintindihan ang sinabi niya kagabi: “Gusto lang kitang pagmasdan.”

Hindi ito dahil sa pagnanasa. Ito ay dahil sa pangungulila. Sa loob ng ilang oras, naramdaman ng isang matanda na buhay ulit ang kanyang first love. At ang tanging gusto niya lang ay masigurong sa pagkakataong ito, hindi na maghihirap ang babaeng kamukha ng mahal niya.

Nakaligtas ang pamilya ko, pero naiwan akong luhaan. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa respeto sa isang lalaking ginamit ang yaman niya hindi para angkinin ako, kundi para palayain ako mula sa tadhana ng kahirapan.

Ang kasal na iyon ay hindi tungkol sa pera. Ito ay tungkol sa isang Goodbye