News

Mainit ang hapon sa maliit na barangay ng San Isidro nang maupo si Miro de Los Reas sa harapan ng kanilang lumang bahay. Bagong graduate pa lamang siya noon mula sa kursong marine engineering at kahit pagod sa pag-aasikaso ng mga papelas para sa sakay dam niya ang saya. Sa wakas sabi niya sa sarili, “Makakatulong na ako sa pamilya ko.

” Lumaki si Miro sa isang pamilyang hindi masasabing malwan ang buhay. Ang ama niyang si Crisanto ay dating karpintero na madalas pagod pag-uwi ngunit hindi nawawalan ng lambing. Ang ina naman niyang si Aling Ly tahimik ngunit masipag. Ito ang nag-aasikaso ng lahat ng pangangailangan nilang magkakapatid. Siya ang bunso at mula pagkabata ay sinasabing si Miro ang aabot sa mga pangharap namin.

Kaya naman nang makapagtapos siya, ramdam niya ang bigat ng responsibilidad. [Musika] Ngunit tinanggap niya ang bagay na iyon ng buong puso. Bago pa man siya makasakay sa barko, napansin na ni Miro ang pagiging kampante ng kanyang mga kapatid. Ang ate niyang si Ain may sariling pamilya na ngunit tila ba mas umaasa pa rin sa nanay niya kaya sa asawa.

Samantalang kuya niyang si Romel walang permanenteng trabaho at palaging may dahilan kung bakit hindi makahanap. Ngunit kahit ganoon, tinuruan si Miro na maging mapagbigay at umunawa. Nang dumating ang unang sahod niya bilang sean, halos mapatalon sa tuwa ang buong pamilya niya. Nagluto pa ang kanyang nanay leti ng pansit at pati na rin piniritong manok.

Ngunit kinabukasan habang nasa barko pa siya, na-receive niya ang mensahe ng kanyang ina. Anak, may babayaran tayong kuryente. Baka naman pwede mong padagdagan ang padala mo. Napakunot ang noon niya pero nagpadala pa rin siya. Wala pang isang linggo. Sumunod naman ang mensahe ni Aen. Punso, pahiram naman ako. Kipit lang kasi talaga kami ngayon.

At bago matapos ang buwan, ang kanyang Kuya Romel naman ang nag-text sa kanya. Tol, tulong naman. Wala pa kasing sideline eh. Sa una, iniisip ni Miro na normal lamang ‘yun. Natural lang na tulungan niya ang kanyang pamilya lalo na at siya ang mas kakayahan pagdating sa pinansyal. Ngunit nang tumagal, halos linggo-linggo na siyang napapadalhan ng iba’t ibang dahilan.

Pamba sa gamot, pambit sa hulog, pambiling bigas, pambayad sa utang ng ate niya. Minsan habang nakatingin siya sa dagat at humahamas ang alon sa gilid ng barko, naisip niya, “Ako na lang ba talaga palagi? Ako na lang ba ang inaasahan ng lahat?” Gustong-gusto niyang umuwi noong una. Pero habang patagal ng patagal ang kontrata at lumalalim ang inis niya, unti-unti niyang nararamdaman na hindi na masaya ang pag-uwi.

Para kasing bawat balik niya, dala niya ang bigat ng obligasyong hindi matapos-tapos. At kapag naririnig niyang nagkekwentuhan ang ibang san na excited na umuwi para makita ang pamilya ay napapangiti siya pero mahina ang kanyang loob. Bakit ako hindi masaya? Isang gabing malamig habang nakadungaw siya sa ilaw ng port at hinihigop ng takot ang dibdib niya.

Napagpasya niyang hindi na muna ako uuwi pagkatapos ng kontrata. Gusto ko munang huminga. Gusto ko munang lumayo. Hindi niya yun sinabi sa kanyang pamilya. Basta niya na lamang itinago. Ang tangi niyang alam. Pagod na siya. Pagod sa pressure, pagod sa responsibilidad, pagod sa pakiramdam na ginagawa siyang gatasan sa loob ng ilang taon.

Sa isip niya ay may isang panatang unti-unting nabobuo. Kapag natapos na ang kontrata ko, hindi na talaga muna ako uuwi. At doon nagsimula ang paglayo. Hindi ng katawan kung hindi ng kanyang loob. Nang matapos nga ang kanyang kontrata, halos sabay-sabay na bumaba sa pier na may dalang malalaking bag, may ngiting abo tenga, at may eksenang naghahabulan ng yakap kasama ang kani-kanilang mga pamilya.

Ngunit si Miro, bitbit ang backpack at maleta ay dumiretso lamang sa taxi. Walang kasamang sasalubong, walang excited na uuwi. Habang tumatakbo ang sasakyan papalabas ng pantalan, pinanood niya ang mga pamilyang masayang nagkikita-kita. “Sana ganito rin kasaya ang pakiramdam ko,” pulong niya sa sarili.

Ngunit ang totoo, mas mabigat pa sabag ang kalooban niya. Imbes na umuwi, dumiretso siyang lumipad papuntang Japan. Ito ang una niyang destinasyon. Para sa bakasyon na siya mismo ang nagplano. Hindi niya sinabi kahit kanino. Gusto niya lang maramdaman na may kontrol siya kahit minsan sa buhay niya. Pagdating roon, habang naglalakad sa malamig na hangin ng Osaka, tila ba gumaan ang pakiramdam niya.

Ang mga ilaw sa daton. Ang amoy ng ramen, ang mga taong abala sa kani-kanilang mga buhay. Lahat ng iyon ay nagbibigay sa kanya ng pakiramdam na hindi siya inaasahan. Hindi siya kailangan at higit sa lahat hindi siya pinipisil para magbigay ng pera. Ngunit ang katahimikang iyon ay panandalian lamang. Habang kumakain siya ng takoyaki sa tabi ng ilog, nag-vibrate ang cellphone niya.

Anak, baka pwede akong makahingi ng pambilisanan ng gamot ng papa mo. Pwedeng pakidagdagan na rin? Sabi ng kanyang nanay Let sa text message. Napakuyom siya sa kanyang kamao pero nagpadala pa rin siya. Hindi pa siya nakakalayo ng mag-text naman si Een. Punso, pasuyo naman oh. Wala pa kasing pangtuwisyon ng anak ko.

At sunod-sunod na naman ang mga mensahe. Parang wala silang pakialam kung may buhay pa ba siyang sarili. Parang wala silang isip kung sapat pa ba ang hawak niya. Basta’t kailangan nila. Siya ang unang tinatakbuhan. Gusto niyang magalit pero hindi kaya ng kanyang puso. Pinili na lamang niyang itago ang kanyang sama ng loob.

Kasama niyang nagbakasyon ang dalawa niyang kaibigan sa barko. Sina Mark at Ray. Habang nag-iinuman sila sa maliit na bar, napag-usapan nila ang mga pamilya nila. Ang sabi ni Mark, “Pare, paswerte ka kasi buong pamilya mo. Hindi tulad sa amin.” Napangiti si Miro pero mahina. Halos pilit.

“Kung alam mo lang,” sabi niya sa kanyang isip. Kung alam mo lang kung gaano kasakit, minsan maging maswerte. Sunod niyang destinasyon ay ang South Korea at pagkatapos ay ang Thailand. Sa bawat bansang puntahan niya, pinipilit niyang maging masaya, pinipilit niyang mag-pictureepcture, mag-food trip, mamasyal sa mga tourist spot.

Pero sa likod noon ay may kirot na hindi niya mabura. Kapag gabi at siya na lamang mag-isa sa hotel room, palagi siyang napapatingin sa siling. Iniisip kung bakit siya umabot sa puntong ayaw na niyang umuwi. Normal ba talaga ang ganito? Normal ba na mas gusto kong mag-isa kaysa kasama ang sarili kong pamilya? At sa tuwing nare-receive niya ang katagang anak, baka pwedeng padagdagan.

Para siyang nauubusan. Hindi pera ang nababawas kung hindi ang respeto niya sa kanyang sarili at ang saya niyang minsang nadama tuwing naiisip ang salitang pamilya. Doon ay nagdesisyon si Miro. Hangga’t hindi maayos ang pakiramdam niya hindi muna siya babalik ng Pilipinas. Hindi niya alam na ang paglayong iyon ay magtatapos isang biglaang tawag nababasag sa lahat ng pader na itinayo niya.

Nasa isang park si Miro sa Bangkok nang biglang tumunog ang cellphone niya. Sanay na siya sa mga tawag at text mula sa pamilya. Pero kakaiba ang pakiramdam niya ng makita ang pangalan ni Nanay Letty na tumatawag. Hindi siya madalas tumawag. Laging text lang at kadalasan humihingi ng pera. Pero ngayon ay nagtaka siya sapagkat may tumawag parang may malalim na hangin na dumaan sa likuran niya.

Hello po, Nay. Kaswal niyang bati habang nakatanaw sa ilaw ng city Skyline. Narinig niya kaagad ang pag-iyak sa kabilang linya. Miro anak. ang papa mo.” Napagitla siya. Parang lumubog ang puso niya. “Ano pong nangyari kay papa?” mabilis niyang tanong pero nanginginig ang kamay niya.

“Nasa ospital ang papa mo anak?” Humagulgol ang kanyang ina. Malala ang kalagayan niya. Hindi ko na kayang itago pa. Hindi na namin alam kung aabot pa ba siya anak. Umuwi ka na please. Para siyang natulala. Parang huminto ang lahat ng tunog sa paligid. Ang mga busina, tawa ng mga turista, ingay ng kalsada. Ang lahat ay parang nawala. Malala. Ano pong sakit niya? Matagal na siyang may iniang sakit, anak.

Pero ayaw niyang ipaalam sa’yo. Ayaw niyang maabahala ka. Ayaw niyang isipin mong pabigat si anak. Hindi nakapagsalita si Miro. Nakatingin lamang siya sa sahig habang unti-unting kinakain ng guilt ang kanyang dibdib. “Nay, naipauwi na po ako.” Mahina niyang sagot. Pagkababa ng tawag, hindi niya na namalayang tumutulo na pala ang luha niya sa gitna ng park.

Ang daming emosyon ang sabay-sabay na sumalpok sa kanya. Takot, kaba, pagsisisi at pati na rin iniis sa sarili. Bakit ako lumayo? Bakit ako nagdamdam? Bakit ngayon pa? Sa loob lamang ng ilang oras ay nasa airport na siya. Nag-aabang ng pinakamabilis na flight pabalik ng Pilipinas. Habang nasa eroplano na, hindi siya mapakali.

Hindi siya makaidlip ng maayos. Tinitignan niya ang mga larawan nila ng pamilya sa cellphone. Mga lumang picture, ang masayang sandali. Sandaling nakangiti si Tatay Chran. Malakas pa matapang ang tindig. Pa, bakit naman hindi mo sinabi? Bulong niya habang pinupunasan ang luha sa kanyang mata. Pagkalapag niya sa Pilipinas, hindi niya naininda pa ang pagod.

Dumiretso na kaagad siya sa ospital kung saan naka-confine ang kanyang ama. Sa hallway pa lang, nakita niya ang kanyang ate Aen at ang kanyang kuya Romel. Ngunit hindi nila nakita ang usual nilang itsura. Walang reklamo, walang nakangiting humihingi ng tulong. Pareho silang namumugto ang mga mata. Ate kuya, kamusta si papa?” mahina niyang tanong.

Hindi kaagad nakasagot si tumingin muna ito kay Romel bago nagsalita. “Hindi maganda ang lagay, bunso.” Parang may humampa sa sikmura niya. Tumakbo siya papasok sa kwarto at pagbukas niya, bumungad kaagad ang kanyang tatay Chris. Sobrang payat, maputla. halos hindi na makagalaw. Nakatutok ang oxygen mas sa kanya at ang dating malakas na ama ay halos hindi nakilala ni Miro pa bulong niya.

Dahan-dahang iminulat ng kanyang ama ang mga mata nito at nang makita siya ay para bang unti-unting lumambot ang mga mata ng kanyang ama. Anak, nandito ka na. Mahina nitong sabi. At sa unang pagkakataon, pagkatapos ng matagal na panahon, bumagsak si Miro sa upuan at umiyak. Kasabay ng pag-iyak niya ay ang isang tanong na paulit-ulit sa isip niya.

Bakit ngayon ko lang na-realize kung gaano ko kayo kamahal? Magdamag na nagbantay si Miro sa ospital. Halos hindi niya na namalayan ang takbo ng oras. Nakatulala siya sa mahina ngunit tuloy-tuloy na paghinga ng tatay Chris niya habang paulit-ulit niyang sinisisi ang kanyang sarili sa paglayo. Sa bawat tunog ng makina, sa bawat hinga ng ama, pakiramdam niya ay unti-unting hinihila pababa ang puso niya.

Bandang madaling araw, lumapit si Nanay Ley na halatang pagod at puyat. Umupo ito sa tabi ni Miro at huminga ng malalim. Anak, mahina niyang sabi. Kailangan mong malaman ng totoo. Napatingin si Miro sa ina. May halong takot at pagkalito sa mga mata niya. Ano pong totoo, Nay? Hindi kaagad sumagot si Nanay Letty.

Para bang pinipili pa niya ang tamang salita. Pero matagal ng may sakit ang papa mo. Parang may narinig siyang nabasag sa dibdib niya. Matagal na. Halos pabulong niyang tanong. Pero nay bakit hindi niyo po sinabi sa akin? Tumulo ang luha ng kanyang ina dahil ayaw niyang maabala ka anak.

Ayaw niyang isipin mong kailangan mong umuwi at isuko ang trabaho mo. Lagi niyang sinasabi, “Hayaan mo siya. Hayaan mo siyang abutin ang pangarap niya.” Umiling si Miro. Hindi niya alam kung galit ba siya o sobra lang ang sakit. Pero, Nay, sana sinabi niyo man lang. Kahit isang beses lang, para naman hindi ako nabiglaan ng ganito. Gusto namin, anak.

tugon ng nanay leti niya. Pero lagi kang pagod, lagi kang stress sa trabaho mo. Lagi kang may mabibigat na inanakit sa mga kapatid mo. Ayaw ka na naming dagdagan pa. Napayuko si Miro. Ramdam niya ang bigat ng mga salitang iyon. Totoo. Lumayo siya. Nagdamdam siya at ramdam ito ng kanyang pamilya. Sa paglayong iyon, maaaring naging bulag siya sa tunay na nangyayari sa bahay.

Uawak sa kamay niya ang kanyang ina. Pero anak, may isa pang dahilan kung bakit lagi kaming humihingi ng pera sa’yo. Napatingin siya. Dahil ba sa hospital bill ni papa? Hindi lang doon, anak. May nilabas ang nanay lete niya mula sa bag. isang lumang envelope na may pangalan niyang nakasulat. Hindi pa niya iyon pinansin dahil ang utak niya ay nakatutok pa sa kanyang ama.

Anak, lahat ng perang pinapadala mo hindi talaga namin kinastos para sa sarili namin. Napatigil siya. Ha? Pero ang dami nyong laging hindi sa akin. ‘ ba para sa mga bayin? Para kay ate at para kay kuya? Umiling ang kanyang ina. Hindi ako nagsisinungaling sa’yo, anak. Totoo namang may mga kailangan kaming bayaran.

Pero ang karamihan ay iipon. Parang may humawak sa lalamunan niya. Ipon. Ipon po para kanino? Para sa’yo, anak. Para sa’yo. Hindi siya kaagad nakasagot. Parang unti-unting umiikot ang buong kwarto. Ha? Pero bakit? At para saan? Huminga ng malalim ang kanyang ina bago tumingin kay Tatay Chris. “Para sa kinabukasan mo anak.

” Sabi ng papa mo, ikaw ang pinakamalakas sa inyong tatlo. Ikaw ang may pangarap pero ikaw rin ang pinakamadaling maligaw, pinakamadaling mapagod at pinaka-happy o lucky. Nanginginig ang labi ni Miro. Nay, hindi po totoo ‘yan. Mahina niyang sagot pero hindi niya kayang paniwalain ang sarili. Gusto ka naming ihanda anak.

Gusto ka naming bigyan ng sandigan lalo na kapag dumating ang panahon na wala na kami. Parang binuhusan ng malamig na tubig si Miro. Lahat ng kanyang galit, lahat ng sama ng loob at lahat ng tampo unti-unting nagiging abo sa harapan niya. At bago pa man siya makapagsalita, mahina ngunit malinaw na bulong ang narinig niya mula sa kama.

Anak, ito ay si Tatay Chris. Nakatingin sa kanya. Puno ng pag-ibig kahit mahina ang mata. pasensya ka na kung hindi namin sinabi. At doon ay tuluyang nabasag ang puso ni Miro. May punto ang sinabi ng kanyang ina sa pagkatotoo namang happy go lucky si Miro. Lalo na noong ito ay hindi pa nakakapagtrabaho. [Musika] Kaya naman inakala ng kanyang mga magulang na hanggang sa ngayon ay ganoon pa rin siya.

Kaya naman nagplano ang mga ito ng mag-ipon at hindi kaagad sabihin sa kanya. At nang buksan nga ni Miro ang laman ng envelope ay merroon doong makintab na bank book. Nakasulat sa harapan ang pangalan niyang Mir Romiel de los Reyes. Nang hawakan niya iyon, parang may kuryenteng dumaan sa kamay niya. Dahan-dahan niya itong binuklat at pagdilat ng kanyang mga mata sa huling pahin na halos napasingap siya.

Nay, ang laki naman nito. Hindi yun bastang maliit na ipon. Hindi yun halagang tinatabi mo lang just in case. Ito’y halagang pinaghirapan, pinangalagaan at planadong-planado. Kaya naman hindi niya inaasahan, hindi niya naisip kahit isang beses na ganito karami ang perang naiipon para sa kanya. Napayuko si Miro.

Hindi makapaniwala. Bakit po? Bakit po ganito kalaki? Paano niyo pong nagawa ‘to? Paano naman po ang mga sarili niyo? Nay, sana po ay pinambili natin ang gamot ni tatay. Sana’y ipinanggamot na lang niya para hindi na natin nararanasan ang hirap na ganito.” Malungkot na sabi ni Miro. “Pasensya na kayo nay ha. Mali ang akala ko.

Akala ko po kasi ginagatasan niyo lang ako. Pahabol niya. Tumulo ang luha ng kanyang ina. Alam ko anak, nasaktan ako sa iniisip mong yon pero naintindihan ka namin. Hindi namin masabi sao ang totoo. Pero kailangan anak, para rin naman sa kinabukasan mo. Sa tabi ng bank book, kinuha ni Miro ang Liam sa loob ng envelope.

Nakasulat sa lumang stationary. Halatang ilang buwan ang ginawa at nang buksan niya agad niyang nakilala ang sulat kamay ng kanyang tatay. Chris anak, kung binabasa mo ito, malamang hindi ko na kayang sabihin sayo ng personal. [Musika] Alam ko minsan tingin mo lagi kaming nanghihingi sa’yo. Pasensya ka na anak ha. Pero ang totoo iniipon namin ang lahat para rin sao para sa future mo.

Ikaw kasi Miro, ikaw ang anak kong masayahin. Palaging okay lang kahit na hindi. Pero ikaw rin ang anak kong madaling mapagod, madaling maapektuhan at madaling masaktan. Kaya sabi ko sa nanay mo, pag-ipunan natin ang anak natin para kung sakaling wala na ako kahit papaano ay may masasandalan siya. Mahalaga ka anak, higit pa sa pera.

Mahal na mahal ka namin. Nang matapos niyang basahin ang liham ng kanyang ama, hindi niya na napigilan ang kanyang pag-iyak. Hindi yun mahinang pagluha. Ito’y hagulgol. Masakit, mabigat, punong-puno ng pagsisisi. Nay, hindi ko po alam. Patawad po. Yumakap ang kanyang nanay Lete sa kanya. Mahigpit, puro pag-unawa.

Huli na ba ang lahat, nay? Makikita ko pa ba si papa na malakas? Hindi ko alam, anak. sagot ng kanyang ina. Umiiyak din. Pero ang alam ko, mahal na mahal ka ng papa mo at gusto niyang malaman mo yan habang kaya pa niya. Napayo si Miro. Hawak ang bangpok sa isang kamay at ang liam sa kabila. Dalawang bagay na para bang humaos ngunit sumasampal ng sabay.

At sa unang pagkakataon mula nang lumayo siya, nais niyang bumawi kahit papaano. Sa sumunod na mga araw, lalong bumigat ang sitwasyon sa ospital. Sa bawat paglipas ng oras, tila mas humihina si Tatay Chris. Ang dating matapang, masigla at palabirong ama na kilala ni Miro ay unti-unting nagiging payat, maputla at halos hindi na makapagsalita.

Para kay Miro, bawat segundo sa loob ng kwartong iyon ay parang hatol. Paalala ng lahat ng kasalanan niyang matagal niyang ikinaila. Hindi na siya umuuwi. Doon na siya natutulog sa isang luma at matigas na upuan. Nakadikit ang tingin sa bawat paghinga ng kanyang ama. Hindi niya ‘yun iniwan kahit isang minuto.

Sa katahimikan, paulit-ulit siyang humihingi ng tawad sa sarili niya pero hindi makalabas sa bibig ang salitang iyon. Isang hapon habang nakatitig si Miro sa bintana, narinig niyang tinatawag siya ng mahina ng kanyang ama. “Miro, mero, anak.” Mabilis siyang lumapit halos madulas sa pagmamadali. Pa, pagising ka. Dahan-dahan lang ha. Nandito lang po ako.

Pinilit ngumiti ni tatay Chris kahit hirap na hirap. Anak, pasensya ka na anak ha. Mahal na mahal ka namin. Mahal kita anak. Para bang natunaw ang puso ni Miro dahil sa kanyang narinig pa. Salamat po. Pero tama na po muna ang salita. Huwag ka pong humingi ng pasensya. Huwag niyo na pong isipin yon.

Wala po sa akin yun. Gusto ka lang naming may marating anak. Gusto lang naming may mapuntahan ang pagtatrabaho mo bilang isang sean. Pasensya na at itinago namin sa iyo. Pilik na hinaplas ng ama ang kanyang kamay. Mahal kita anak. Mahal na mahal ka namin ng nanay mo. Habang nag-uusap sila, dumating ang mga kapatid ni Miro.

Tahimik silang pumwesto sa paligid ng kama. Ang kanyang ate at kuya ay humingi ng tawad sa kanya. Hindi naman makaimik si Miro. Hindi niya alam kung maaawa ba siya sa kanyang sarili o sa kanila. Pero mas pinili niyang magpatawad at humingi rin ang tawad sa mga ito. Mas lalo pang humina ang paghinga ng tatay Chris nila sa muli nitong pagsasalita.

Mga anak, tandaan niyo. Huwag niyong kalimutan ang pagmamahal. kahit mahirap bilang magkakapatid at sa huling pagkakataon ngumiti ito. Mahina payapangiti na tila nagsasabing handa na siyang bumitaw. Hanggang unti-unting tumigil ang kanyang dibdib sa paghinga. “Pa! ¡Pa!” sigaw ni Miro. Nanginginig ang kamay habang hawak ang malamig na daliri ng kanyang ama.

Nanginginig ang labi niya. Bumagsak sa sahiga at doon ay tuluyang bumulwak ang lahat ng sakit at pagsisisi na matagal niyang itinago. Sa gitna ng luha at pag-iyak, niyakap niya ang sobre at bank book na iniwan ng kanyang ama. “Pa, bakit kasi hindi niyo sinabi?” bulong niya paulit-ulit, parang batang naghahanap ng sagot na hindi na niya maririnig.

At sa mga sandaling iyon, nag-iba ang buhay ni Miro habang iyakap ang huling ala-ala ng amang nagmahal sa kanya ng tahimik. Pero buong-buo. Matapos ang libing, tila nan nahimik ang buong barangay. Ang dating maingay na bakuran ng kanilang pamilya ay napalitan ng malamig na hangin at mapait na katahimikan. Sa unang pagkakataon, ramdam ni Miro ang tunay na bigat ng pagkawala hindi lang ng isang ama kung hindi ng pundasyong buma sa kanya bilang isang tao.

Habang nakaupo siya sa silong ng lumang bahay, mahigpit pa rin niyang hawak ang bank book at ang liham. Ilang araw na niyang binabasa at binabalik-balikan ang bawat salita ngunit hindi pa rin kumukupas ang sakit. Lumipas ang ilang mga araw, linggo at pati na rin buwan ng pagdadalamhati. Kinausap niya ang kanyang ina.

Nay, nay, gusto ko pong mas maging responsable. Gusto ko pong may patunguhan ang perang naipon para sa akin. Ayoko pong masayang ang perang ito. Napaluha ang kanyang ina at niyakap siya ng mahigpit. Anak, mahal na mahal ka namin ha. Kahit wala na ang papa mo, nandito ako para sao kasama ng mga kapatid mo. Sa halip na muling magtrabaho ulit bilang sean, nagpasya si Miro na gamitin ang ipon para magsimula ng maliit na negosyo. Isang water filleling station.

[Musika] Para kay mama to. Sabi niya, “Para may trabaho siya at hindi siya laging nag-iisa sa bahay.” Tinulungan pa siya ng kanyang mga kapatid sa paghahanap ng location at pagsasaayos ng papeles. Sa mga linggong lumipas, mas naging maayos ang kanilang samahan. Hindi na sila nagsisisihan. Mas madalas na silang nag-uusap, nagbibiruan at nagtutulungan.

Unti-unting nabo, muli ang pamilyang daddy halos mabasag na. Minsan habang nakaupo si Miro sa harap ng maliit na tindahan, hawak ang lumang liham. Napangiti siya ng may kirot. Pa, salamat po ah. Kahit sa huling hininga niyo, ako pa rin po ang inaalala niyo. At sa huling pagkakataon ay tumingala siya sa langit.

Minsan ang iniisip nating pahirap, siya palang pinakamalaking pagmamahal. Sa pagbabago ngayon, nagsimula ang bago at mas matatag na buhay ni Miro. Hindi na siya tumatakas sa kanyang pamilya. Hindi nagalit ang kanyang nararamdaman. Kung hindi pagmamahal bilang isang kapatid at anak, naitayo nga ni Miro ang negosyong ninanaayos niya para sa kanyang ina.

At sa tulong ng kanyang mga kapatid, ito’y pinagpapatuloy nila. Panatag si Mirong babalik sa trabaho sapagkat may libangan na ang kanyang ina at hindi na ito malulungkot ng sobra dahil sa pagkawala ng kanyang asawa. Katawang nito ang mga kapatid ni Miro sa pagpapatakbo ng kanilang maliit na negosyo. At kalaunan nga ay bumalik si Miro sa pagtatrabaho bilang Sean.

Hindi na siya umiiwas pa sa kanyang pamilya. Kapag may oras siya at pagkakataon ay madalas siyang tumatawag sa kanyang ina para ito ay kamustahin. Tunay nga na wala talagang perpektong pamilya. Pero palaging tandaan na palagi nating panatilihin ang pagmamahalan, pagkakaunawaan at pagkakaisa. Kahit paminsan hindi natin nauunawaan ang mga bagay-bagay.

Ang pinakamahalaga sa lahat ay ang tamang komunikasyon upang hindi magkaroon ng mga maling haka-haka sa ating isipan na siyang magdudulot ng pagkakabaha-bahagi. Dito na po nagtatapos ang ating maigsing kwento sa araw na ito. Sana po ay nagustuhan niyo at sana po ay kinapulutan niyo ng maraming aral. Kayo mga kbarangay, ano po ang masasabi niyo sa ating kwento? I-comment niyo naman sa baba ang inyong mga reaksyon at babasahin natin ang lahat ng yan.

I-comment niyo na rin kung taga saan kayo para naman malaman ko kung hanggang saan nakaabot ang video na ito. Paki-like and share na rin po ang ating kwento para mapakinggan rin ang iba. At kung bago ka pa lamang sa ating channel, baka naman pwedeng paki-hit ang subscribe button at bell notification button para palagi kang updated sa mga bago nating upload na katulad nito.

So paano mga kabarangay? Hanggang sa muli. Thank you so much and peace out