IPINAGMALAKI KO ANG BAGO KONG MOTOR NA HULUGAN SA KAIBIGAN KO PERO NANG MAGPUNTA KAMI SA BINILI NILANG BAHAY AY NAYABANGAN AKO SA KANYA

KUYA ED AKO SI JAKEBOND.

Disyemre noon. Nakuha ko ang 13month pay at bonus ko kaya may nagamit akong pagpagawa ng aming bahay. Ipina-hollow blocks ko na ito para mas matibay.

Ang natirang pera ko ay ipinanghulog ko ng motorsiklo. Eksakto naman nang pauwi kami na angkas ko ang asawa ko ay madadaanan namin ang naglalakad na si Arjon na wala pang isang buwang galing sa abroad.

Sinadya kong sagasaan ang lubak na may tubig ulan sa kanyang tabi para sya ay matalsikan. Biro ko lang naman iyon sa kanya at katuwaan namin ni Misis.

“Ano ba yan pre, hindi ka man lang nagdahan dahan. Tignan mo oh, puro putik na itong damit ko.” saad nya.

“Ay pasensya na pre Arjon, hindi ko sinasadya. Ahm pre, hindi mo ba napapansin itong motor ko?” taas noo kong pagmamalaki sa kanya.

“Mukha ngang bago ah? Magkano mo naman nabili pre?”

“Hulugan lang pero kayang-kaya ko mamang bayaran. Eh ikaw JakeBond, ilang taon ka sa ibang bansa pero parang hindi ka naman umasenso. Kawawa ka naman samantalang kami eh heto, may motor at bagong bahay.”

“Alam mo pre, hindi na kailangang ipagyabang lung anong mero–“

“Pre, hindi ako nagmamayabang. Ipinagmamalaki ko lang itong bagong motor ko.”

“Oh sya sige, ipinagmamalaki kung ipinagmamalaki pero hindi na kailangang ipagsigawan kung ano ang meron ka bagkus magpasalamat ka na lang dahil sa mga biyayang natatanggap mo. Ang mabuti pa eh pumunta na lamang kayo sa kabilang baranggay bukas. Sa may gate na may Numerong 719. May kaunting salu-salo doon at sana makapu-“

“Kung mag iimbita ka pre, tyakin mong hindi kami mabibitin sa pagkain ha? Isa pa, dapat state side ang maiinom na al4k.”

“Susubukan ko pre. Oh sya, dito muna ako at may kakausapin lang sa tindahan.”

Sa. sip ko ay kunwari lang si Arjon na may kakausapin pero ang totoo ay bibili sya ng ulam nila na baka de lata o tuyo, nahihiya lang.

Dumating ang araw na inimbitahan kami ni Arjon.
Ang pang malakasang porma namin ng aking asawa ay amin ng isinuot. Lahat ay bago.

Pagdating namin doon ay marami ng tao. Halata na malaki ang bahay at yayamanin ang mga gamit sa lamesa gaya ng mga plato at kubyertos.

Naisip ko na magkano naman kaya ang nautang nina Arjon at ang asawa nito kaya ganoon kabongga ang selebrasyong nagaganap.

Para akong nalulusaw na kandila sa hiya nang magsalita si Arjon. Sa kanila pala ang mansyon na bahay at artista pa ang nag cut ng ribbon. Hindi lang yon, may bago din silang kotse na parang latest pa ang model. May ribbon din iyon at pagkatapos magbendisyon ang pari ay nagsimula na ang kainan.

Halos hindi ako makakain sa hiya lalo na kapag naiiisip ko ang ginawa ko kay Arjon at ang sabi nya na HINDI NA KAILANGANG IPAGMAYABANG KUNG ANO MAN ANG BIYAYANG NATATANGAP BAGKUS IPAGPASALAMAT NA LAMANG ITO.

Ang ipinagmamalaki kong bahay ay barung-barong lamang kung itatabi sa mansyon ng mag asawa at ang motorsiklo ko na hulugan ay walang panama kumpara sa sasakyan nila na fully paid pa.

“Uwi na tayo, nahihiya na ako rito.”
“Ako rin”

Hindi na kami nagpaalam pa. Itinulak muna namin papalayo roon ang aming motorsiklo bago ko pinaanda

Tahimik ang byahe pauwi. Ang dating maingay na tunog ng tambutso ng motorsiklo ko ay tila naging mahina at nakakahiya, isang paalala sa kapalaluan kong dinala. Hindi ako nagsalita. Hindi rin nagsalita ang asawa ko, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang hinanakit—hindi kay Arjon, kundi sa akin. Sa sobrang pagmamataas ko, hindi lamang sarili ko ang inilagay ko sa alanganin, kundi pati ang dignidad naming mag-asawa.

Pagdating sa aming bahay—ang bahay na ipinagmalaki kong “ipina-hollow blocks” para matibay—ay bigla itong nakitang maliit, payak, at puno ng pagkukulang. Tumingin ako sa mga pader. Nakita ko hindi ang tibay, kundi ang kababawan ng aking pag-iisip. Binuksan ko ang telebisyon para punan ang katahimikan, pero bawat programa ay parang nanunuya sa akin. Isinara ko na lang.

“Jake,” mahinang sabi ng asawa ko, “kumain ka na. Hindi ka man lang nakakain doon.”
“Hindi ako gutom,” ang tanging nasabi ko.
“Alam mo,” aniya habang nakaupo sa tabi ko, “hindi naman sa hindi ako natuwa nung binili mo ‘yung motor. Nagalak ako para sa atin. Pero… sana ‘yung kasiyahan natin, dito lang sa puso natin. Hindi ‘yung ipapamukha pa sa iba, lalo na sa kaibigan.”
Tama siya. Lalong sumikip ang dibdib ko. Ang masakit, si Arjon, sa kabila ng ginawa ko, ay buong-pusong nag-imbita pa sa amin. Wala siyang galit sa kanyang mga mata kanina, kitang-kita ko. May lungkot, oo. At pag-unawa. Ang pag-unawang ‘yon ang lalong nakasugat sa akin.

Kinabukasan, dumating ang mensahe ni Arjon: “Pre, salamat sa pagpunta kahapon. Sana’y nag-enjoy kayo ni misis. Ingat palagi.”
Walang bahid ng yabang o pangiinsulto. Diretsong pasasalamat. Hindi ko alam kung paano i-rereply. Ang dali-daling magmayabang, pero ang humingi ng tawad o magpasalamat nang taos sa puso, parang napakabigat gawin.

Isang linggo akong nabuhay sa hiya at pag-iisip. Parang nakakulong ako sa hollow blocks na ipinagawa ko. Hanggang sa isang gabi, nagdesisyon ako. Kinuha ko ang aking cellphone at tinuod-tuod na tinype ang mensahe kay Arjon:
“Pre Arjon, ako si Jake. Pasensya na sa lahat. Sa pagtalsik ko sa iyo ng putik, at lalo na sa pagmamayabang ko. Nahiya ako nang sobra sa inyong bahay, at doon ko lang naunawaan ang sinabi mo. Tama ka. Salamat sa paalala, at salamat sa pag-imbita sa amin kahit na ganoon ang ugali ko. Kaibigan pa rin ba kita?”

Hindi nagtagal, sumagot si Arjon: “Pre Jake, walang ano ‘yun. Natural lang sa tao ang magmalaki sa bagong nakamit. Naranasan ko rin ‘yan noon. Ang mahalaga, natutunan mo. Tara, kape tayo bukas sa tindahan. Ako ang taya.”

Doon, sa simpleng tindahan na pinagkunan niya ng de lata noon, nagkita kami. Naroon ang dating Arjon na nakilala ko—hindi yung mayamang lalaki sa mansion, kundi ang kaibigang tapat. Ikinuwento niya ang kanyang pinagdaanan: halos sampung taon siyang nagtipid at nagtrabaho sa abroad, inipon ang bawat sentimo, at nagnegosyo ang misis niya dito. Hindi iyon overnight na yaman. Iyon ay bunga ng pagtitiis, pagpaplano, at pagtutulungan.

“Kaya pre,” aniya habang iniinom ang kape, “hindi kita nilalait noon. Sinasabi ko lang, ang biyaya, parang ulan. Babagsak ‘yan sa lahat. May ibang maaga, may ibang huli. Ang mahalaga, ‘wag mong ikakahon ang sarili mo sa paghahambing. At kapag ikaw ang nauna, tulungan mo ‘yung nahuli. Ganoon lang ‘yun.”

Doon ko lubos na naunawaan. Umuwi akong gaan ang puso. Hindi na ako nahihiya sa motor kong hulugan o sa bahay kong hollow blocks. Ipinagmalaki ko sila, hindi bilang tanda ng kayamanan, kundi bilang patunay ng aking pagsisikap—isang patunay na tulad ng kay Arjon, nagsisimula pa lang ako.

Isang buwan ang lumipas, tinulungan ako ni Arjon na magsimula ng maliit na side-line business. Hindi pera ang ibinigay niya, kundi koneksyon at payo. At nang magkapera ako mula rito, ginamit ko ito para tapusin ang hulog ng motor at ayusin ang kisame ng aming bahay.

Minsan, hinatid ko si Arjon gamit ang motor ko. “Saan mo gusto pre, dahan-dahan o mabilis?” tanong ko sa kanya.
“Dahan-dahan lang, pre. Para mas enjoy natin ang byahe at ang usapan,” sagot niya na may ngiti.

At sa dahan-dahang pagtakbo ng aking motor na fully paid na ngayon, wala nang yabang sa puso ko. Sa halip, puno ito ng pasasalamat—sa biyaya, sa pang-unawa, at sa kaibigang hindi sumuko sa akin kahit na ako mismo ay nagmayabang sa kanyang mukha. Nakatutok na ako sa daan, hindi sa kung anong wala ako, kundi sa malinaw at maayos na daan na patungo sa bahay na tahanan—hindi mansyon, ngunit puno ng kapayapaan at tunay na pagkakaibigan