Bilang isang ina na hindi tayo nakatapos ng pag aaral, tila isang malaking pader ang kailangan nating lampasan para lang makahanap ng matinong trabaho para sa anak natin. Ako si Nicole, 28 yrs old. Ilang kumpanya na rin ang inaplayan ko pero laging reject ang inaabot ko dahil sa kakulangan ko sa credentials at karanasan sa kahit anong field. Isang tanghali habang lunch break napadpad ako sa isang kainan sa tapat ng isang malaking building para sana kumain muna. Punong puno ang mga table dahil lunch time na nung oras na iyon pero mag isa lang akong nakaupo sa isang maliit na table.

Biglang may lumapit sa akin na isang lalaking naka office attire, maayos ang bihis, at nakiusap kung pwede siyang makishare ng table dahil wala na talagang bakante. Pumayag naman ako dahil mukha naman siyang disente at habang kumakain kami ay nagsimula siyang magtanong kung taga san ako at tungkol sa buhay ko at kung bakit ako nandoon. Ikinuwento ko sa kanya na naghahanap ako ng trabaho kahit bilang janitress lang doon sa kumpanyang nasa tapat namin para lang may pambili ng gatas ang anak ko. Nagpakilala siya bilang si James at laking gulat ko nang sabihin niyang siya ang Manager sa kumpanyang balak kong applyan para sa posisyong bakante. Napahaba ang aming kwentuhan hanggang sa kinuha niya ang aking Facebook account para daw mas madali kaming makapag usap tungkol sa aking posibleng slot.

Pagsapit ng gabi habang nagpapatulog ako ng anak ko, biglang nag chat si James at tinanong ako kung seryoso ba talaga akong makuha ang trabahong iyon. Sinabi niya na magkita kami sa SM Masinag para pag usapan ang detalye at dahil sa sobrang desperasyon ko na magkaroon ng income, mabilis akong pumayag. Pagdating doon ay kumain muna kami sa isang fastfood chain at doon na niya inilatag ang kanyang kondisyon para masigurong matatanggap ako sa kanilang opisina. Nangako siya na ipapasok niya ako agad pero kapalit nito ay ang isang on3 n!ght st@nd sa isang hotel. Dahil kailangan na kailangan ko ng pera para sa pamilya ko, kinagat ko ang alok niyang iyon kahit alam kong mali ang gagawin ko. Pagpasok namin sa Grandpolo Garden Hotel ay kinakabahan ako. Pero iniisip ko ang anak ko kaya cge nalang. Wala ng atrasan. Ang galing ni Sir sa k@m∆, halatang marami na siyang experience. Grabe siya kung sumi$!d, parang bang nakalimutan ko muna sglit ang aking mga problema sa buhay. Bukod sa mag*l!ng siya ay napak@l*k! pa ng kanyang b@toyt*y.

Kinabukasan matapos ang gabing iyon na punong puno ng pagsisisi, nakatanggap ako ng tawag mula sa kanilang HR para sabihing tanggap na ako sa trabaho nila. Pero laking gulat ko dahil hindi ako bilang janitress na hire kundi bilang kanyang Personal Assistant na may mas malaking sahod. Doon nagsimula ang aming rel@syon na puno ng sikreto at dahan dahan ay nahulog ang loob ko sa kanya dahil sa kabutihang ipinapakita niya sa akin. Hanggang sa dumating ang araw na nagdesisyon siyang iwan ang ka l!ve niya para ibahay ako sa isang apartment. Tumigil ako sa trabaho at sa bahay nalang. Naging masaya ang aming pagsasama bilang mag asawa at akala ko ay wala nang magiging hadlang sa aming tahimik na buhay ngayon.

Subalit nitong nakaraang buwan lang ay tila bumalik ang tak*t sa dibdib ko nang mag hire si James ng isang bagong staff para sa aming department. Isang napakag@ndang babae ang kinuha niya at nalaman ko na ito na pala ang bago niyang PA na madalas niyang kasama sa mga out of town meetings. Napapansin ko na palagi na siyang gabi kung umuwi at minsan ay hindi na umuuwi. Sumulat po ako dahil mabigat ang aking loob, natatak*t ako ngayon na baka gaw!n niya sakin ang ginawa niya sa dati niyang ka l!ve in. Pinalayas at ang bagong PA ang ib@hay ulit. Ano po maipapayo niyo sakin? Sana ay niya ako lokoh!n

Lumipas ang mga araw ngunit hindi nawala ang kaba sa dibdib ko. Habang tumatagal, mas lalo kong napapansin ang pagbabago kay James. Dati, halos sabay kaming kumakain ng hapunan at kinukuwento niya sa akin ang lahat ng nangyari sa opisina. Pero ngayon, madalas ay tahimik siya o kaya’y pagod na pagod pagdating sa bahay.

Isang gabi, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“James… may gusto sana akong itanong,” mahina kong sabi habang naglalagay ng pagkain sa mesa.

Tumingin siya sa akin. “Ano ‘yon?”

Huminga ako nang malalim. “Napapansin ko kasi… madalas kang kasama ng bago mong PA. At palagi kang late umuwi.”

Saglit siyang natahimik bago napabuntong-hininga.

“Nicole, trabaho lang ‘yon. Marami kaming project ngayon kaya madalas kaming mag-meeting kahit gabi.”

Gusto kong maniwala. Gusto kong ipikit ang mga mata ko at isipin na tama siya. Pero sa puso ko, may kakaibang takot na hindi mawala.

Kinabukasan, nagdesisyon akong pumunta sa opisina niya para dalhan siya ng lunch. Matagal ko na iyong hindi ginagawa.

Pagdating ko roon, nakita ko sila sa lobby. Nakangiti si James habang may kausap na babae—ang bago niyang PA. Maganda siya, matangkad, at mukhang napaka-propesyonal.

Tumigil ako sa paglalakad.

Sa unang pagkakataon, naalala ko kung paano nagsimula ang lahat sa pagitan namin.

At doon ko napagtanto ang isang bagay na matagal ko nang sinusubukang kalimutan.

Ganito rin nagsimula ang kwento namin noon.

---

Pag-uwi ko ng bahay noong araw na iyon, hindi mapakali ang isip ko. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung tama ba ang mga hinala ko o baka dala lang iyon ng takot ko.

Kinagabihan, maaga umuwi si James. Tahimik lang siya habang naghuhugas ng kamay sa kusina.

“Pumunta ka ba sa opisina kanina?” bigla niyang tanong.

Napatigil ako. “Oo… dadalhan sana kita ng lunch.”

Tumango siya at naupo sa mesa. “Bakit hindi ka pumasok?”

“May nakita lang ako… at naisip kong baka busy ka.”

Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin.

Pagkatapos ay tumingin siya nang diretso sa akin.

“Nicole,” sabi niya nang seryoso, “alam kong hindi perpekto kung paano nagsimula ang relasyon natin. Pero hindi ibig sabihin noon na uulitin ko ang parehong pagkakamali.”

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang napuno ng luha ang mga mata ko.

“Natatakot lang ako,” amin ko. “Natakot ako na baka balang araw… ako naman ang maiwan.”

Tumayo si James at lumapit sa akin.

“Hindi kita iiwan,” sabi niya. “Pero may isang bagay na kailangan mong gawin din—kailangan mong maniwala sa sarili mo.”

Napakunot ang noo ko.

“Matagal ka nang tumigil sa trabaho para sa akin,” dugtong niya. “Pero alam kong kaya mong tumayo sa sarili mong mga paa. Ayokong dumating ang araw na pakiramdam mo wala kang kakayahang mabuhay kung mawala ako.”

Hindi ko inaasahan ang sinabi niya.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, naisip kong baka tama siya.

Baka ang tunay kong laban ay hindi ang bagong PA.

Kundi ang takot ko na mawala ang lahat.

At doon nagsimula ang desisyon ko—na muling bumangon, maghanap ng sariling landas, at patunayan sa sarili ko na higit pa ako sa mga pagkakamali ng nakaraan