𝗕€𝗠𝗕∆𝗡𝗚 𝗦𝗔 𝗟𝗢𝗢𝗕 𝗡𝗚 𝗣𝗨𝗡€𝗥∆𝗥𝗬𝗔

Ako si Clara, thirty years old. Marahil ay marami ang magtataka kung bakit ang isang katulad kong nagtatrabaho sa isang bangko ay nahulog ang loob sa isang lalaking ang hanapbuhay ay ang pag-aayos ng mga pumanaw na. Siya si Marco, thirty-five years old, ang pinakasikat na embalmer sa aming bayan. Sa likod ng kanyang mga kamay na sanay sa lamig ng kam∆tayan, may in|t siyang taglay na tanging ako lang ang nakakaalam.

Ang relasyon namin ay hindi karaniwan; habang ang ibang magkasintahan ay nagde-date sa mall o sinehan, ang aming tagpuan ay madalas sa loob ng kanyang trabaho,ang punerarya.
Isang gabi, pag out ko sa aking trabaho ay nagpasya akong dalawin si Marco sa kanyang trabaho. Maulan ang gabi at ang paligid ng punerarya ay balot ng misteryo at katahimikan. Pagpasok ko, naamoy ko agad ang pamilyar na timpla ng formalin at mamahaling pabango na laging gamit ni Marco. Nakita ko siya sa dulo ng pasilyo, suot ang kanyang puting laboratory gown.

Kahit pagod, napakaguwapo pa rin niya sa ilalim ng malamlam na ilaw. “Clara, anong ginagawa mo rito? Gabing-gabi na,” bungad niya habang tinatanggal ang kanyang face mask at binibigyan ako ng isang matamis na hal!k.
“Namimiss lang kita, Marco. Gusto ko lang makita kung paano ka magtrabaho,” biro ko habang nakasandal sa pintuan ng kanyang preparation room. Ngumiti siya nang nakakaloko, isang ngiting nagpabilis ng tibok ng puso ko. Inaya niya akong pumasok sa loob. Doon sa gitna ng silid, may isang bakanteng stainless steel table, ang higaan kung saan inihahanda ang mga pat∆y.

Malinis ito, makintab, at naglalabas ng kakaibang lamig. “Gusto mo bang maranasan ang pakiramdam ng mga kliyente ko?” tanong niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Hindi ko alam kung bakit, pero naramdaman ko ang kakaibang kaba at excitement.
“Paano?” tanong ko. Hindi siya sumagot, sa halip ay dahan-dahan niyang hinawakan ang aking kamay at iginaya ako patungo sa lamesang bakal. Sa isang iglap, binuhat niya ako at dahan-dahang ipinahiga roon.

Ang lamig ng bakal sa aking likuran ay nagbigay ng kryente sa buong katawan ko, lalo na’t nakasuot ako ng manipis na office uniform. Tumayo si Marco sa pagitan ng aking mga binti, ang kanyang mga kamay ay nakatukod sa gilid ng lamesa, kinukulong ako sa kanyang bisig. “Dito, walang ibang tunog kundi ang tibok ng puso mo, Clara. Dito, akin ka lang,” bulong niya na tila isang orasyon.
Sa loob ng silid na iyon, kung saan ang kam∆tayan ang karaniwang bisita, ay nabuhay ang isang masidhing apoy sa pagitan naming dalawa.

Nagsimulang humaplos ang kanyang mga daliri sa aking mukha, pababa sa aking leeg, hanggang sa maramdaman ko ang dulo ng kanyang mga daliri sa butones ng aking damit. “Marco, baka may makakita sa atin,” mahinang bulong ko, pero ang totoo ay ayaw ko siyang tumigil. “Walang makakakita sa atin dito. Ang mga narito ay hindi na nakakapagsalita, at ang mga buhay ay takot pumasok dito,” sagot niya bago niya sinakop ang aking mga labi ng isang halik na puno ng pagnanasa.

Ang bawat hal!k ni Marco ay tila nagtatanggal ng lahat ng pagod ko sa buong araw. Ang lamig ng silid ay napalitan ng in!t ng aming mga katawan. Habang nakahiga ako sa stainless table na iyon, naramdaman ko ang kakaibang kapangyarihan ni Marco ang pagiging embalmer niya ay nagbigay sa kanya ng kaalaman kung paano hawakan ang bawat bahagi ng katawan nang may pag-iingat at kontrol. Sa gitna ng katahimikan ng puner∆rya, doon kami nag-al∆b. Ang aming mga galaw ay tila isang sayaw ng buhay sa gitna ng lugar ng mga pumanaw. Doon niya ako tuluyang “b€n€mbang” isang bansag namin sa aming lihim na pagsasama na puno ng tamis at sidhi.

Matapos ang aming pagsasalo, nanatili kaming magkayakap sa ibabaw ng lamesang bakal. Hinihingal pa rin kami habang pinagmamasdan ang kisame ng silid. “Sinasabi ko sa iyo, ikaw lang ang babaeng kayang magpatibok ng puso ko nang ganito sa gitna ng trabaho ko,” sabi niya habang h!nahal!kan ang aking balikat. Tumawa ako nang mahina at niyakap siya nang mahigpit. Pakiramdam ko, sa kabila ng kakaibang lugar na ito, dito ko nahanap ang pinakatunay na pag-ibig. Isang pag-ibig na hindi natatakot sa dilim, isang pag-ibig na buhay na buhay sa harap ng kam∆tayan.

Paglabas namin ng puner∆rya, hawak-kamay kaming naglakad sa ilalim ng ulan. Alam kong bukas, babalik ako sa bangko at siya ay babalik sa kanyang mga kliyente. Pero ang alaala ng gabing iyon sa ibabaw ng stainless table ay mananatiling nakaukit sa aking isipan. Ang pag-ibig ng isang emb∆lmer ay hindi katulad ng iba ito ay malalim, tapat, at higit sa lahat, walang hanggan. Habang pasakay ako sa aking sasakyan, lumingon ako sa kanya at kumaway. “See you tomorrow, my love,” sabi ko. Ngumiti siya at sumagot, “Mag-iingat ka. Hindi pa kita gustong maging kliyente.”
𝗘𝗣𝗜𝗦𝗢𝗗𝗘 𝟮:
Lumipas ang ilang araw matapos ang gabing iyon sa stainless table, pero tila ba may magnetong humihila sa akin pabalik sa lugar na kinatatakutan ng marami. Huwebes ng gabi, katatapos lang ng isang stressful na audit sa bangko. Ang tanging nasa isip ko ay ang lamig ng aircon sa prep room at ang mainit na yakap ni Marco.

Pagdating ko sa pun€r∆rya, hindi gaya ng dati, nakapatay ang mga ilaw sa front office. Tanging ang liwanag mula sa silid kung saan ginagawa ang pag-€mb∆lmo ang nagniningning. Pumasok ako nang dahan-dahan, ang tunog ng aking high heels ay umaalingawngaw sa tahimik na pasilyo.
“Marco?” tawag ko sa mahinang tinig.

Natagpuan ko siya sa loob, pero sa pagkakataong ito ay hindi siya nagtatrabaho. Nakaupo siya sa isang swivel chair, may hawak na baso ng alak, at tila malalim ang iniisip. Nang makita niya ako, sumilay ang isang mapanganib na ngiti sa kanyang mga labi. “Clara, saktong-sakto ang dating mo. Kanina pa ako naghihintay na muling mabulabog ang katahimikan dito,” wika niya habang dahan-dahang tumatayo.

Inilapag niya ang kanyang baso at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang aking baywang at isinandal ako sa pader na puno ng mga kemikal at gamit pang-ayos ng mga pum∆naw. “Akala ko ba ayaw mo nang bumalik dito?” biro niya habang dinadama ang init ng aking leeg gamit ang kanyang ilong.
“Sadyang mapang-akit ang panganib, Marco,” sagot ko habang hinahawakan ang kanyang batok. Hindi na kami nag-aksaya ng panahon. Sa gitna ng amoy ng formalin at ang mistikong aura ng lugar, muling nag-al∆b ang aming mga damdamin.

Dinala niya ako sa gitna ng silid. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi sa lamesang bakal kundi sa mismong sahig na malinis at makintab. Inilatag niya ang kanyang laboratory gown bilang aming sap!n. Ang bawat haplos niya ay tila may kasamang kury€nte na nagpapakilabot sa akin. Ang kanyang mga kamay, na sanay humawak sa mga walang buhay, ay nagbibigay ng kakaibang sigla sa aking pagkatao.

Doon, sa harap ng mga kabaong na nakahilera sa gilid, muli niya akong “𝗯€𝗻€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴.” Mas matindi ito kaysa noong una. Ang bawat galaw ni Marco ay puno ng pag-iingat pero may kasamang bags!k na tanging siya lang ang nakakagawa. Ang katahimikan ng gabi ay nabasag ng aming mga pigil na paghinga at mahihinang daing ng kasiyahan.

“Sinasabi ko sa iyo, Clara… kahit ang mga nandoon sa kabilang buhay, siguradong naiinggit sa atin ngayon,” bulong niya sa aking tainga habang kami ay nasa rurok ng aming pagsasalo. Ang lamig ng semento sa ilalim ng gown ay hindi sapat para palamigin ang in!t na namamayani sa aming dalawa.
Matapos ang lahat, habang inaayos ko ang aking gusot-gusot na office attire, tiningnan ko si Marco na tila walang kapaguran. “Mauulit pa ba ito?” tanong ko nang may halong panunukso.

Lumapit siya sa akin, inayos ang aking buhok, at hinal!kan ako nang madiin sa noo. “Hangga’t may mga pumapasok sa pintong ito, at hangga’t tumitibok pa ang puso mo para sa akin, hindi ito titigil. Dito tayo nagsimula, at dito tayo laging magtatagpo.”
Palabas na ako ng pun€r∆rya nang mapansin kong parang may aninong gumalaw sa dulo ng pasilyo. Lumingon ako, pero wala namang tao. Ngumiti lang ako sa sarili ko—marahil ay pati ang mga ligaw na kaluluwa ay naging saksi na sa aming kakaibang kwento ng pag-ibig

𝗘𝗣𝗜𝗦𝗢𝗗𝗘 𝟯: 𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚𝗟𝗨𝗛𝗔 𝗡𝗚 𝗠𝗚𝗔 𝗔𝗡𝗜𝗡𝗢
Isang linggo ang lumipas mula nang huling “𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴” na naganap sa amin ni Marco sa sahig ng pun€r∆rya. Ngunit ang mga sumunod na araw ay hindi naging madali. Sa bangko, tila lumulutang ang isip ko. Hindi ko makalimutan ang lamig ng kanyang prep room na tinatapatan ng in!t ng kanyang mga hal!k. Subalit may kakaibang balita ang nakarating sa akin isang isyu na kumakalat sa aming bayan tungkol sa isang dalagang pumanaw dahil sa isang aksidente, at ang kapatid nito ay ka relasyon daw ni marco.

At ito pa ang naghatid sa p∆tay nyang kapatid sa puren∆rya. At nabalitaan ko rin na lumabas si marco kasama ang babaeng yun. Hindi ako mapakali, Alam kong matino si Marco, pero ang lungkot sa kanyang mga mata nitong mga huling araw ay hindi ko maipaliwanag. Kaya naman, kahit umuulan at madilim ang langit, muli akong nagmaneho patungo sa kanyang kinaroroonan. Gusto ko siyang damayan. Gusto kong malaman kung ayos lang siya.

Pagdating ko sa pun€r∆rya, mas mabigat ang hangin kaysa sa mga nakaraang gabi. Walang kabaong sa lobby, pero ang aura ay tila punong-puno ng pait. Natagpuan ko si Marco sa kanyang opisina, nakatitig sa isang litrato. Pagpasok ko, nakita ko ang pamumula ng kanyang mga mata. Doon ko natanto may drama sa likod ng kanyang pagiging matatag.
“Marco…” tawag ko. Lumapit ako at niyakap siya mula sa likod. “Narinig ko ang tungkol sa pamilya ng pumanaw. Ano ba ang totoo?”

Humarap siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko siyang umiyak. “Clara, ang kapatid ng babaeng iyon… naging bahagi siya ng nakaraan ko. Akala nila ay kinalimutan ko na ang responsibilidad ko, pero wala akong magawa. Ang trabaho ko ay ayusin ang mga pumanaw, pero hindi ko kayang ayusin ang sarili kong sugat.”
Naging madrama ang usapan. Nagkaroon ng batuhan ng salita tungkol sa kanyang nakaraan.

Umiyak ako dahil nararamdaman ko ang sakit . Ang pag-ibig namin na akala ko ay puro pagnanasa lang, ngayon ay nahaluan ng tunay na pait at pighati. “Dito ka lang, Marco. Huwag mo silang pakinggan,” sabi ko habang pinapahid ang kanyang mga luha.

Sa gitna ng aming pag-iiyakan at paglalabas ng saloobin, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Tumingin si Marco sa akin nang malalim. Ang lungkot ay napalitan ng isang pamilyar na kislap isang gutom na tanging ako lang ang makakabusog.
“Clara, kailangan kita ngayon. Kailangan kong maramdaman na buhay ako sa gitna ng lahat ng kam∆tayan na ito,” bulong niya.
Hindi pa ako nakakasagot nang bigla niya akong 𝘀𝗶𝗻∆𝗸𝗺𝗮𝗹 ng isang matinding hal!k. Binuhat niya ako nang parang wala akong bigat, ang kanyang mga braso ay puno ng puwersa. Mabilis kaming nagtungo sa prep room.

Gaya ng dati, ang 𝘀𝘁𝗮𝗶𝗻𝗹𝗲𝘀𝘀 𝘁𝗮𝗯𝗹𝗲 ay naghihintay, kumikinang sa ilalim ng malamlam na ilaw.
Ipinatong niya ako roon. Naramdaman ko muli ang pamilyar na lamig ng bakal sa aking likuran habang ang in!t ng kanyang katawan ay nakadagan sa akin. Nagsimulang gumalaw ang kanyang mga kamay, tinatanggal ang mga hadlang sa aming pagt∆t∆l!k. Handa na ang lahat. Ang aming mga hininga ay naghahalo, at ang tensyon ay nasa rurok na.

Ngunit bago pa man tuluyang maganap ang “𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴,” biglang napatigil si Marco. Nanigas ang kanyang buong katawan.
“Rinig mo ba ‘yun?” mahinang tanong niya.
Pinigilan ko ang aking paghinga. Mula sa labas ng prep room, sa gitna ng dilim ng pun€r∆rya, may narinig kaming mga hikbi. Hindi lang isa, kundi parang grupo ng mga taong umiiyak nang mahina isang malungkot at nakakakilabot na panaghoy.
“Marco, may tao ba sa labas?” kinakabahan kong tanong habang inaayos ang aking damit.

Lumabas si Marco para tignan, pero pagbukas niya ng pinto, ang pasilyo ay bakante. Walang tao. Pero ang iyak… naririnig pa rin namin, tila nanggagaling sa mga pader, tila ang mga kaluluwang naroon ay hindi payapa sa ingay ng aming pagnanasa.
“Hindi ito ang tamang lugar para sa atin ngayong gabi, Clara,” seryosong sabi ni Marco. Ang misteryo at ang takot ay tuluyang pumatay sa in!t ng sandali. Hindi natuloy ang aming gagawin sa ibabaw ng lamesang bakal.

Hindi namin hinayaan na masira ang gabi ng ganoon na lang. Hinawakan ni Marco ang kamay ko at mabilis kaming lumabas ng pun€r∆rya. Iniwan namin ang mga aninong umiiyak at ang lamig ng prep room.
Nag-check in kami sa isang malapit na 𝗵𝗼𝘁𝗲𝗹. Doon, malayo sa amoy ng formalin, malayo sa mga stainless table, at malayo sa mga multo ng nakaraan. Sa malambot na kama, sa ilalim ng puting kumot at sa gitna ng marangyang silid, doon namin itinuloy ang naudlot na apoy.

Doon kami nag-“𝗯€𝗺𝗯∆𝗻𝗴an” nang paulit-ulit. Walang distractions, walang iyak ng mga pumanaw, kundi ang tunog lang ng aming mga pangalan na tinatawag ng isa’t isa. Mas mas∆rap, mas malaya, at mas ramdam ang bawat haplos dahil alam naming sa gabing iyon, kami ay ligtas mula sa dilim ng pun€r∆rya.
Habang nakahiga kami sa hotel bed, hiningal at magkayakap, bumulong si Marco, “Minsan, kailangan din nating lumabas sa mundo ng mga pumanaw para malasap ang tunay na buhay.”
Napangiti ako. Kahit saan pa kami mapadpad sa stainless table man o sa hotel room ang mahalaga, akin siya

𝗘𝗣𝗜𝗦𝗢𝗗𝗘 𝟰: 𝗔𝗡𝗚 𝗠𝗚𝗔 𝗔𝗡𝗜𝗡𝗢 𝗡𝗚 𝗡𝗔𝗞𝗔𝗥𝗔𝗔𝗡
Mula nang gabing iyon sa hotel, hindi na muling bumalik ang dati kong kapayapaan. Oo, mas∆rap ang gabing iyon na malayo sa pun€r∆rya, ngunit tila sumunod sa akin ang mga anino. Gabi-gabi, bago ako matulog, naririnig ko ang mahihinang hikbi ang parehong iyak na narinig namin sa pun€r∆rya.
Sa simula, ipinagkibit-balikat ko lang.

Siguro guni-guni lang dahil sa pagod. Pero habang lumilipas ang mga araw, mas nagiging malinaw ang mga tunog. May mga gabi na nararamdaman ko ang lamig ng isang presensya sa aking tabi, kahit mag-isa lang ako sa aking kama. Hindi ito ang lamig ng aircon, kundi ang lamig na tila nanggagaling sa kabilang buhay.
Pinilit kong sabihin kay Marco ang mga nararanasan ko, ngunit tila mas malalim ang kanyang problema. Si Marco, ang matapang na embalmer na hindi natitinag sa harap ng kam∆tayan, ngayon ay balisa. Palaging tulala, at madalas ay bigla na lang nagugulat sa simpleng tunog.

Isang gabi, tumawag siya sa akin, ang kanyang tinig ay nanginginig. “Clara, kailangan kitang makita. Ngayon na,” sabi niya.
Agad akong nagpunta sa kanyang bahay. Pagdating ko, naabutan ko siyang nanginginig sa kanyang kama, pawisan ang noo. “Nanaginip ako, Clara. Paulit-ulit,” sabi niya habang humihingal.
“Anong nangyari?” tanong ko habang hinahaplos ang kanyang buhok.

“Ang kapatid ng babaeng iyon… ang pumanaw na dalaga. Nakita ko siya sa panaginip ko. Nakahiga sa stainless table, at ako ang nag-aayos sa kanya. Pero hindi siya pum∆naw. Nagising siya. Tiningnan niya ako, ang kanyang mga mata ay puno ng galit, at sinabi niya, ‘Kayo ang dahilan…'”
Nagulat ako sa kanyang sinabi. “Kayo ang dahilan? Sino ang ‘kayo’, Marco?”

Umiling siya, “Hindi ko alam. Ang alam ko, napakalamig ng kanyang mga kamay nang hawakan niya ako, at pagkatapos, para akong nawalan ng hininga. Pakiramdam ko, muntik na akong bangungutin. Tila gusto niya akong hilahin sa kanyang mundo.”
Napagtanto ko na hindi lang ako ang minumulto. Pati si Marco, na sanay sa mga pat∆y, ay ginagambala ng mga ligaw na kaluluwa. Ang aming “𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻” sa pun€r∆rya, ang aming pagnanasa sa gitna ng kam∆tayan, tila nagising sa isang bagay na hindi namin dapat ginising.

Sa mga sumunod na araw, naging mailap si Marco. Hindi na siya pumupunta sa pun€r∆rya nang madalas, at kung naroroon man, tila palagi siyang nakikipag-usap sa isang tao sa telepono—isang tao na hindi ko pa nakikilala. Ang balita tungkol sa kanyang pagkadawit sa pumanaw na dalaga ay lalong lumalala. May mga kumakalat na tsismis na may lihim siyang koneksyon sa pamilya ng biktima, na tila may pinagtatakpan siya.
Hindi ko na matiis ang tension at ang misteryo. Kaya isang gabi, habang tulog si Marco at nagpapahinga matapos ang isa na namang bangungot, tahimik akong nagpunta sa kanyang opisina sa pun€r∆rya. Gusto kong alamin ang totoo.

Binuksan ko ang kanyang file cabinet, hinahanap ang mga papeles tungkol sa pumanaw na dalaga. Umaasa akong may makita akong clue, isang paliwanag sa lahat ng nangyayari. Habang naghahanap, may nakita akong isang lumang sobre, nakatago sa ilalim ng mga lumang dokumento. Hindi ito mukhang parte ng kaso.
Binuksan ko ang sobre. Sa loob nito, may lumang litrato isang babae, nakangiti, at sa likuran niya ay may isang pamilyar na gusali.

Ang pun€r∆rya. Ngunit ang mas nakakagulat ay ang kasama niya sa litrato. Isang lalaki na kamukhang-kamukha ni Marco, pero mas bata. Sa likod ng litrato, may sulat kamay, “Para kay Papa, mahal kita.”
Nanlamig ako. Sino ang babaeng ito? At bakit kamukha ni Marco ang kasama niya sa litrato? At ang sulat… ‘Papa’? Hindi kaya… may malalim na koneksyon si Marco sa pumanaw na dalaga?

Ang lahat ng iniisip ko, ang mga hinala ko, ay lalong lumalabas. Ang pagluha ng mga anino, ang bangungot ni Marco, at ang lumang litratong ito—lahat ay konektado. Hindi lang ito tungkol sa pagnanasa at pag-ibig sa gitna ng kam∆tayan. Ito ay tungkol sa isang sikreto na tila matagal nang nakabaon, at ngayon ay unti-unting lumalabas.

Kinabukasan, paggising ko, nakaramdam ako ng kakaibang presensya. Minumulto na ako, hindi lang sa pandinig, kundi sa pakiramdam. Ang bawat sulok ng aking bahay ay tila may nagmamasid. Ang lamig ay nasa aking likuran, at ang mga hikbi ay mas malakas na kaysa dati.
Napagdesisyunan ko na dapat kong kausapin si Marco, kahit na anong mangyari. Kailangan naming malaman ang totoo sa likod ng lahat ng ito. Ito ang tanging paraan para matigil ang mga multong gumagambala sa amin

𝗘𝗣𝗜𝗦𝗢𝗗𝗘 𝟱: 𝗔𝗡𝗚 𝗟𝗜𝗛𝗜𝗠 𝗡𝗚 𝗘𝗠𝗕𝗔𝗟𝗠𝗘𝗥
Hawak ko pa rin ang lumang litrato habang nanginginig ang aking mga kamay. Ang mukha ng lalaki sa larawan ay si Marco pero mas bata, mas inosente. At ang babaeng kasama niya… siya ang pumanaw na dalaga na nagpakita sa kanyang mga bangungot. Ang sulat na “Para kay Papa” ang nagpadurog sa aking puso at nagpagulo sa aking isipan.
Hindi ko na nagawang lumabas ng opisina nang marinig ko ang yabag ng sapatos sa pasilyo. Bumukas ang pinto. Si Marco.

Madilim ang kanyang mukha, mas malalim ang itim sa ilalim ng kanyang mga mata. Nang makita niya ang hawak ko, nanigas siya sa kinatatayuan. “Clara… hindi mo dapat binuksan ang drawer na ‘yan,” mahinahon pero mapanganib niyang sabi.

“Sino siya, Marco? At bakit ‘Papa’ ang tawag niya sa lalaking nasa larawan?” tanong ko habang tumutulo ang aking mga luha. Ang drama sa pagitan naming dalawa ay umabot na sa sukdulan.
Napaupo si Marco sa gilid ng 𝘀𝘁𝗮𝗶𝗻𝗹𝗲𝘀𝘀 𝘁𝗮𝗯𝗹𝗲, ang mismong lugar kung saan kami madalas mag-“𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻.” Humikbi siya isang tunog na hindi ko akalaing maririnig ko mula sa isang lalaking sanay sa kabilang buhay. “Anak ko siya, Clara. Anak ko siya sa pagkabinata na itinago ko sa lahat. Ang pamilya ng nanay niya ang nagpalayo sa kanya sa akin.

At noong gabing dinala siya rito… noong gabing dapat ay ako ang mag-aayos sa kanya… hindi ko kaya. Hinayaan ko ang apprentice ko ang gumawa. Doon siya nagalit. Nagalit siya dahil kahit sa huling sandali, hindi ko siya hinawakan.”
Napahagulgol ako. Kaya pala palagi siyang bangungutin. Kaya pala minumulto kami. Ang bawat “𝗯€𝗺𝗯∆𝗻𝗴𝗮𝗻” namin sa loob ng pun€r∆rya ay tila isang insulto sa kaluluwang naghahanap ng kalinga ng isang ama.

“Kailangan mong humingi ng tawad sa kanya, Marco,” bulong ko habang niyayakap siya. “Kailangan nating patigilin ang mga iyak na naririnig natin.”
Sa gitna ng aming pag-iiyakan, biglang humangin nang malakas sa loob ng prep room kahit sarado ang mga bintana. Ang mga gamit pang-€mb∆lmo ay nangalaglag. Ang lamig ay naging kasing talim ng yelo. Ramdam ko ang presensya ng dalaga sa pagitan namin.

Dahan-dahang tumayo si Marco. Lumapit siya sa bakanteng stainless table, hinaplos ang malamig na bakal na tila ba nandoon ang kanyang anak. “Patawad, anak… Patawad kung mas inuna ko ang init ng laman kaysa sa tungkulin ko sa iyo. Patawad kung hindi kita nayakap bago ka ihatid sa huling hantungan.”

Sa isang iglap, ang mabigat na pakiramdam sa silid ay gumaan. Ang mga hikbing naririnig ko gabi-gabi ay napalitan ng isang mahinang buntong-hininga na tila nagpapaalam. Ang mga multo ay natahimik na.

Matapos ang madramang pag-amin, naiwan kaming dalawa ni Marco sa loob ng silid. Ang pagod at emosyon ay nauwi sa isang kakaibang uri ng pagnanasa isang pagnanasang nanggagaling sa kaginhawaan na tapos na ang tago-taguan.
“Clara, salamat dahil hindi mo ako iniwan,” wika niya.
Sa pagkakataong ito, ako ang unang hum∆l!k. Isang hal!k na puno ng pang-unawa at pag-ibig. Binuhat muli ako ni Marco at ipinatong sa 𝘀𝘁𝗮𝗶𝗻𝗹𝗲𝘀𝘀 𝘁𝗮𝗯𝗹𝗲. Pero ngayon, wala nang takot. Wala nang iyak na maririnig.

Ang lamig ng bakal ay naging saksi sa aming muling pagsasalo, isang “𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻” na mas malalim ang kahulugan dahil wala na kaming itinatago.
Sa ibabaw ng lamesang iyon, muli kaming nag-al∆b. Ang bawat h∆plos niya ay tila pagpapagaling sa aming mga sugat. Sa gitna ng lugar ng mga pumanaw, muli naming naramdaman na kami ay buhay na buhay.
Matapos ang lahat, habang nag-aayos kami ng damit, may kumatok sa pinto ng pun€r∆rya. Isang malakas na katok.
“Sino ‘yan?” tanong ni Marco.

Pagbukas ng pinto, nakatayo ang mga pulis kasama ang kapatid ng dalaga. “Marco, kailangan mong sumama sa amin. May mga bagong ebidensya kaming nakuha tungkol sa aksidente ng anak mo.”
Nanlaki ang mata ko. Hindi pa pala tapos ang laban.

To be continued….Abangan ang Episode 6
Ano kaya ang ebidensyang nakuha ng pulis? Masasabit ba si Marco sa pagkamatay ng sarili niyang anak? At ano ang gagawin ni Clara para iligtas ang lalaking mahal niya

𝗘𝗣𝗜𝗦𝗢𝗗𝗘 𝟲: 𝗔𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚𝗧𝗔𝗞𝗔𝗦 𝗔𝗧 𝗔𝗡𝗚 𝗛𝗨𝗟𝗜𝗡𝗚 𝗚𝗔𝗕𝗜
Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang nakatingin sa mga pulis. Si Marco ay kalmado lang, pero kitang-kita sa kanyang mga mata ang lito at sakit. “Ebidensya? Anong ebidensya?” tanong ni Marco habang dahan-dahang itinaas ang kanyang mga kamay.
“May nakitang bakas ng gamot sa katawan ng biktima na tanging sa pun€r∆rya mo lang nakukuha, Marco. Kailangan mong magpaliwanag sa presinto,” sabi ng opisyal. Ang kapatid ng dalaga ay galit na nakatingin sa amin, lalo na sa akin na halatang gulo-gulo pa ang hitsura dahil sa katatapos lang na “𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻” namin sa stainless table.

“Wala akong kinalaman dyan! Anak ko siya, bakit ko gagawin ‘yun?” sigaw ni Marco.
Bago pa man siya posasan, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa pun€r∆rya. Isang malakas na kalabog ang narinig mula sa prep room ang mga pintuan ay kusang bumukas-sara. Nagkagulo ang mga pulis at tumakbo. Sa gitna ng dilim, naramdaman ko ang kamay ni Marco na humila sa akin. “Clara, takbo!”

Mabilis kaming nakalabas sa back exit ng pun€r∆rya. Sumakay kami sa aking sasakyan at humarurot palayo. Habang nagmamaneho ako nang mabilis, si Marco ay balisa, pawisan, at tila hindi makapaniwala sa nangyayari.
“Clara, may nag-set up sa akin. May gustong sumira sa akin gamit ang sarili kong anak,” sabi niya habang humihingal. “Hindi ako pwedeng makulong nang hindi ko nalilinis ang pangalan ko.”
“Saan tayo pupunta, Marco?” tanong ko, ang kaba sa dibdib ko ay halos sumabog na.
“Sa dating resthouse namin sa labas ng bayan.

Walang nakakaalam doon. Kailangan nating magpalipas ng gabi habang iniisip ko ang susunod nating hakbang.”

Dahil sa takot na masundan ang sasakyan ko, nagdesisyon kaming iwan ang kotse sa isang subdivision at sumakay ng taxi patungo sa isang liblib na 𝗛𝗼𝘁𝗲𝗹 sa gilid ng highway. Pagpasok namin sa suite, agad kaming nag-lock ng pinto.

Ang katahimikan sa loob ng hotel room ay bumasag sa tensyon ng aming pagtakas. Tumingin si Marco sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pasasalamat at pagnanasa. “Clara, iniwan mo ang lahat para sa akin… ang trabaho mo sa bangko, ang reputasyon mo…”
“Wala akong pakialam, Marco. Mahal kita,” sagot ko.
Doon, sa gitna ng panganib na mahuli kami anumang oras, muling nabuhay ang apoy na tila ba ito na ang aming huling gabi sa mundo. Hindi tulad sa pun€r∆rya na malamig at puno ng amoy-kemikal, ang hotel room ay mabango at mainit.

Hinila niya ako patungo sa k∆ma. Ang bawat hal!k niya ay tila may kasamang pamamaalam. Sa pagkakataong ito, hindi lang “𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻” ang nangyari ito ay pagsasama ng dalawang kaluluwang nagtatago sa batas at sa multo ng nakaraan.
Ipinaramdam ni Marco sa akin ang bawat himaymay ng kanyang pagkatao. Sa ilalim ng dim light ng hotel, ang aming mga katawan ay nagtagpo nang may sidhi na higit pa sa mga naunang episode. Ang bawat “𝘀∆𝗸𝗺𝗮𝗹” niya sa aking bal∆t ay m∆rka na kahit anong mangyari bukas, akin siya at kaniya ako.

Madaling araw na at mahimbing kaming magkayakap ni Marco nang biglang may kumatok nang napakalakas sa pinto ng hotel room.
BOG! BOG! BOG!
“Buksan niyo ang pinto! Alam naming naryan kayo!” sigaw ng isang boses na pamilyar.
Hindi ito pulis. Ito ang kapatid ng dalaga. At may hawak siyang baril.
Napabalikwas kami ni Marco. Tumingin siya sa akin at bumulong, “Clara, tumago ka sa banyo. Anumang mangyari, huwag kang lalabas.”
“Hindi kita iiwan, Marco!”
Bumukas ang pinto dahil sa lakas ng sipa. Tumambad ang kapatid ng dalaga, nanlilisik ang mga mata. “Ngayon, Marco… tapusin na natin ang sinimulan mo sa kapatid ko!”

..Posted na ang next episode, visit our nesfeed po. 

Abangan ang Episode 7 (Ang Pagtatapos?)
Ano ang mangyayari sa komprontasyong ito? May dadanak ba ng dugo, o may malaking rebelasyong lalabas tungkol sa totoong pumatay sa dalaga? O baka naman ito na ang huling “𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻” nila?

𝗘𝗣𝗜𝗦𝗢𝗗𝗘 𝟳: 𝗔𝗡𝗚 𝗛𝗨𝗟𝗜𝗡𝗚 𝗛𝗔𝗡𝗧𝗨𝗡𝗚𝗔𝗡 𝗡𝗚 𝗠𝗚𝗔 𝗦𝗜𝗞𝗥𝗘𝗧𝗢
Nakatutok ang dulo ng bar!l kay Marco. Ang kapatid ng dalaga si Aris ay nanginginig ang kamay, pero puno ng poot ang kanyang paningin. “Hay*p ka, Marco! Pinagkatiwalaan ka ng kapatid ko, pero pin∆tay mo siya para lang hindi mabunyag na ama ka niya! Ginamit mo ang mga kemikal mo sa pun€r∆rya para dahan-dahang lasunin ang sistema niya!”
Napasinghap ako. Hindi ko kayang paniwalaan ang mga naririnig ko.

Tumingin ako kay Marco, umaasang itatanggi niya ito.
“Aris, ibaba mo ang baril,” mahinahong sabi ni Marco, pero hindi siya gumagalaw. “Mali ang iniisip mo. Hindi ko siya nilason. Ang gamot na nakita sa kanya ay ang gamot na ibinibigay ko para gumaling siya! May sakit siya sa puso, Aris! Hindi ko sinabi sa inyo dahil ayaw niyang kaawaan niyo siya!”
“Sinungaling!” sigaw ni Aris, at isang putok ng baril ang umalingawngaw sa loob ng hotel room.

Hindi ko namalayan na tumakbo pala ako sa harap ni Marco. Pero bago pa ako tamaan, mabilis akong hinila ni Marco at siya ang sumalo ng daplis sa kanyang balikat. Napasigaw ako sa takot. Sa gitna ng kaguluhan, biglang bumukas ang pinto at pumasok ang mga pulis.
“Ibaba ang baril!” sigaw nila.
Napasuko si Aris, nalaglag ang baril sa sahig habang humahagulgol. Sa gitna ng eksena, lumapit ang isang imbestigador kay Marco. “Nakuha na namin ang autopsy report mula sa ibang eksperto, Marco.

Tama ka. Hindi lason ang pumatay sa kanya, kundi ang komplikasyon sa puso. At ang mga ebidensyang nagtuturo sa iyo? Isang frame-up na ginawa ng dati mong apprentice na gustong makuha ang pun€r∆rya mo.”
Nakahinga kami nang maluwag. Ang lahat ng bangungot, ang lahat ng pag-uusig, at ang mga multong nagpaparamdam ay tila naglaho na kasabay ng katotohanan.

Ilang linggo ang lumipas. Na-clear ang pangalan ni Marco. Naging maayos ang lahat, pero may isang bagay na hindi nagbago ang aming kakaibang atraksyon sa isa’t isa.
Isang gabi, bumalik ako sa pun€r∆rya. Malinis na ang paligid, wala na ang mga aninong umiiyak. Si Marco ay nandoon, nakatayo sa tabi ng pamilyar na 𝘀𝘁𝗮𝗶𝗻𝗹𝗲𝘀𝘀 𝘁𝗮𝗯𝗹𝗲. Ngumiti siya sa akin, isang ngiting puno ng kapayapaan.
“Dito tayo nagsimula, Clara,” sabi niya habang hinahawakan ang aking kamay. “Dito sa gitna ng kam∆tayan, nahanap natin ang buhay.”

Dahan-dahan niya akong itinaas at muling ipinatong sa lamesang bakal. Pero sa pagkakataong ito, wala nang kaba, wala nang takot na mahuhuli, at wala nang multong gagambala. Ang lamig ng bakal ay tila naging malambot na kama para sa aming dalawa.
Doon muli kaming “nag𝗯€𝗺𝗯𝗮𝗻𝗴.” Isang pagsasalo na puno ng pasasalamat. Ang bawat galaw ni Marco ay tila isang panata na hinding-hindi na kami maghihiwalay. Ang in!t ng aming mga katawan ay nagbigay ng bagong buhay sa malamig na silid na iyon. Ang bawat hal!k ay may lasa ng tagumpay at kalayaan.

Matapos ang aming matinding tagpo, nanatili kaming magkayakap habang nakatingala sa kisame.
“Clara,” bulong niya. “Ayoko nang maging embalmer mo balang araw. Gusto ko, maging asawa mo habambuhay.”
Napangiti ako at hinal!kan siya. “Akala ko ba hindi mo ako gustong maging kliyente?”

Tumawa siya nang mahina. “Hindi na. Dahil simula ngayon, ang pun€r∆rya na ito ay hindi na lang lugar ng mga pumanaw. Ito na ang saksi sa pag-ibig nating walang katapusan.”
Lumabas kami ng pun€r∆rya nang magkahawak ang kamay. Ang araw ay nagsisimula nang sumikat, nagbibigay ng bagong liwanag sa aming hinaharap. Ang kwento ni Clara at Marco ang bank teller at ang embalmer ay hindi nagtapos sa dilim, kundi sa isang pag-ibig na kayang talunin maging ang kam∆tayan.

THE END.