---

Tatlong taon matapos ang aming break-up, muli kaming nagkita ni Rafa Valderama sa isang luxury hotel sa Makati.

Receptionist ako doon.

VIP guest siya, at may kasamang girlfriend sa Presidential Suite.

Nang gabing iyon, tatlong beses akong nakatanggap ng tawag mula sa suite niya.

Noong una, sabi niya: “Madumi ang bedsheet, palitan niyo.”

Tumawag ako ng housekeeping para asikasuhin ‘yun.

Pagkaraan ng dalawang oras, tumawag ulit. Ganoon pa rin ang request.

Sinunod ko pa rin ang protocol.

Pero nang mag-alas dos ng madaling araw, muling tumunog ang telepono.

Inunahan ko na siya bago pa siya makapagsalita: “I’m sorry, Sir, out of shift na po ang housekeeping staff namin.”

Natahimik ang kabilang linya nang ilang segundo, bago narinig ang isang mapanuyang tawa:

“Then ikaw ang umakyat dito at magpalit.”

01.

I hung up without hesitation.

Receptionist ako, hindi katulong.

Lumapit ang katrabaho ko at bumulong: ” Presidential Suite na naman ba ‘yan?”

Tumango ako.

Nagpipigil siya ng tawa: “Grabe, tatlong beses nagpapalit ng sheets sa isang gabi? Iba ang ‘stamina’ ni Sir, ha?”

“Sabi ko wala nang housekeeping, alam mo ba kung anong sinabi?”

“Hulaan ko… ‘Ikaw ang umakyat dito,’ right?”

Tumango ulit ako.

Nag-irap siya: “Feeling niya ba sa kanya ang hotel? Akala niya siguro personal maid niya ang mga receptionist.”

Hindi pa siya natatapos magsalita, biglang tumunog ang telepono sa harap niya.

Inayos niya ang boses: “Yes, Manager…”

Maya-maya, nanlaki ang mata niya at tumingin sa akin:

“Sabi niyo po… si Clara Reyes ang dapat umakyat sa Presidential Suite para magpalit ng sheets?”

02.

Pagkalipas ng labing-limang minuto, nakatayo na ako sa harap ng pinto. Wala akong choice kundi ang mag-doorbell.

Si Rafa ang nagbukas ng pinto, naka-bathrobe lang siya.

Nang makita ako, tumabi siya para papasukin ako.

Naririnig ko ang tunog ng shower mula sa banyo.

Dinala niya ako sa bedroom.

Pagkatapos, relax siyang naupo sa sofa sa tabi.

Naglabas siya ng sigarilyo at sinindihan ito.

Tahimik kong tinanggal ang kumot.

Biglang sumikip ang dibdib ko. Parang may sumuntok sa puso ko.

Bumuga siya ng usok, at sa boses na puno ng pagod pero kuntento, sinabi niya:

“Bilisan mo ang paggawa, napagod siya nang husto.”

Sinubukan kong maging kalmado: “Five minutes lang po, Sir.”

Mabilis kong pinalitan ang sapin ng kama.

Pagkatapos, binuhat ko ang mga maduming tela at akmang aalis na.

Pero bigla siyang lumapit at hinarangan ang dinadaanan ko, ipinitpit ako sa gilid ng kama.

Sa sobrang lapit niya, napahiga ako sa kama sa gulat.

Sa susunod na segundo, naramdaman ko na ang bigat niya sa ibabaw ko. Hindi ako makagalaw.

Tuloy pa rin ang agos ng tubig sa banyo.

Hinawakan ko ang gilid ng kama at sinubukang bumangon.

Pero sobrang lakas niya. Hindi ko siya maiusog kahit isang pulgada.

Kumunot ang noo ko at tinulak ang dibdib niya, pabulong kong sinabi:

“Baka mamisinterpret tayo ng girlfriend mo. Bitawan mo ako.”

Malamig at matalim ang tingin niya, amoy alak ang hininga niya sa malapit sa tenga ko:

“Sa loob ng maraming taon, hindi ko pa rin maintindihan.”

“Noon… bakit mo ako kailangang lokohin para sa lalaking ‘yun?”

03.

Biglang tumigil ang tubig sa banyo.

Pero hindi pa rin siya gumagalaw.

Sa sobrang taranta, kinagat ko nang malakas ang kamay niya.

Dumaing siya sa sakit at lumuwag ang hawak niya.

Sinamantala ko ang pagkakataon para itulak siya, kinuha ang mga sheets, at kumaripas ng takbo palabas.

Eksaktong pagsara ng pinto, narinig ko ang malambing na boses ng babae:

“Babe, nagpatawag ka na naman ba ng magpapalit ng sheets? Nakakahiya na sa kanila bukas…”

“…”

Hindi ko na narinig ang sagot niya.

Habang naglalakad sa tahimik na hallway, unti-unting kumalma ang kabog ng dibdib ko.

Hindi naman sa hindi ko naisip ang muling pagkikita namin.

Pero hindi ko akalain na pagkalipas ng tatlong taon, ganoon pa rin kalaki ang galit niya sa akin.

Sana pala, hindi na lang kami muling nagtagpo kailanman.

04.

Pagbalik sa reception desk, lumapit agad ang katrabaho ko para maki-chika.

“Alam mo ba kung sino talaga ang nasa Presidential Suite?”

Pagod na pagod na ako, wala na akong ganang sumagot.

Pero mas lalo siyang na-excite:

“Nag-search ako online, siya pala ang eldest son ng mga Valderama sa Forbes Park!”

Malamig kong sinabi: “Bawal i-search ang info ng guest, violation ‘yan.”

“Curious lang naman ako.”

“Kaya pala kahit alas-dos na, isang tawag lang niya, napakilos pati ang Manager natin.”

Tuloy-tuloy pa rin siya:

“Nakita ko rin sa news ‘yung tungkol sa inheritance war ng Valderama Group three years ago!”

“Itong si Rafa, biglang nagkasakit nang malubha noong panahong iyon. Halos mawala ang mana niya.”

“May girlfriend siya noon, first love daw niya. Pero gold digger pala! Noong nakitang malapit na siyang mamatay, nang-kabit agad habang nasa ICU pa si Rafa.”

“Habang nasa bingit ng kamatayan ang lalaki, sumama siya sa iba! Buti na lang nakasurvive si Rafa.”

“Hanggang ngayon, bash na bash pa rin ang babaeng ‘yun sa internet. Sobrang walang puso. Siguro nagsisisi na ‘yun ngayon, sayang ang posisyon bilang Mrs. Valderama.”

“At heto pa ang pinaka-shocking, alam mo ba kung sino ang kinabit niya?”

Parang ugong na lang sa tenga ko ang boses ng katrabaho ko.

“Oo, alam ko.”

Nagulat siya: “Alam mo? Nabasa mo rin ba ang balita?”

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya, kalmado ang mukha sa kabila ng gulat niya.

“Hindi ko na kailangang magbasa ng balita.”

“Dahil ako ang first love na nang-iwan sa kanya.”

Biglang naging bato ang mukha niya, hindi nakapagsalita nang matagal.