“Sumali Ako Sa Giyera Ng Manok Sa Loob Ng Bahay — At Isang Plato Ang Naging Bayani”

After nun, walang nagsalita.

Yung adobo, umiinit pa rin sa kaldero.
Yung amoy, masarap pa rin…
Pero parang may lungkot na halo.

Si Mama, tahimik na pinulot yung mga basag na plato.
Si Papa, umupo sa silya, hawak ang noo niya, parang natalo sa laban.
Ako naman, nakaupo lang sa sahig, yakap yung tuhod ko, iniisip kung tama ba yung ginawa ko.

Maya-maya, biglang nagsalita si Papa.

“Alam mo, kahit adobo ‘yan… masarap pa rin naman.”

Napatingin si Mama.
Hindi siya nagsalita, pero nakita kong ngumiti siya ng konti. Yung pilit na ngiti.

Tapos biglang may inilapag si Mama sa mesa.

Isang maliit na platito.

May laman.

Isang pirasong manok…
Pinrito.

Hindi crispy.
Hindi perfect.
Medyo sunog pa sa gilid.

Pero fried chicken.

Napatingin ako kay Papa.
Napatingin si Papa kay Mama.

Sabi ni Mama,
“Isa lang ‘yan. Para sa bata.”

Tumalon agad ako sa upuan.

“AKIN NA PO ‘YAN!”

Kinagat ko.
Hindi siya kasing sarap ng sa Jollibee.
Walang gravy.
Walang bucket.

Pero ewan ko ba…
Parang yun na yung pinakamasarap na fried chicken na natikman ko sa buong buhay ko.

Kasi hindi na sila nag-aaway.
Kasi tahimik na ulit ang bahay.
Kasi buo pa rin kami.

Simula noon, may bagong rules sa bahay namin:

👉 Kapag adobo ang ulam, bawal magreklamo.
👉 Kapag fried chicken, lahat masaya.
👉 At pinaka-importante…

Hindi na ako pwedeng humawak ng plato kapag galit ang matatanda.

At hanggang ngayon, tuwing may manok sa mesa—kahit anong luto—
naaalala ko yung araw na iyon.

Yung araw na natutunan ko na…

Hindi lahat ng digmaan ay kailangang ipanalo.
Minsan, sapat na yung magsalo-salo ulit…
kahit adobo pa ‘yan.