PINANDIRIHAN NG MGA KAPITBAHAY ANG ASONG KALYE NA INAMPON NG LOLA DAHIL “PUNO NG GALIS” AT MALAS DAW SA BAHAY PERO SILA ANG TUMAKBO SA TAKOT NANG BIGLANG KUMAHOL ITO NG MALAKAS

Sa isang maliit na baryo, usap-usapan ng mga tsismosa si Lola Soling. Hindi dahil sa may ginawa siyang masama, kundi dahil sa inuwi niyang aso.

Ang pangalan ng aso ay Tagpi. Pero sa totoo lang, halos wala na itong balat na “matatagpian.” Puro sugat ang katawan nito, kalbo ang balahibo, amoy-imburnal, at puno ng galis.

“Diyos ko naman, Aling Soling!” sigaw ni Aling Myrna, ang kapitbahay na ubod ng arte. “Bakit mo pinupulot ang basura? Tignan mo nga ‘yang aso na ‘yan! Kadiri! Baka mahawa pa ang mga anak ko dyan!”

“Oo nga!” gatong ng isa pang kapitbahay. “Malas ‘yan! Ang papangit ng asong ganyan, nagdadala ng sakit at bad spirits sa bahay. Ipa-pound mo na ‘yan o kaya itapon mo sa ilog!”

Hindi sila pinansin ni Lola Soling. Mag-isa na lang siya sa buhay, at nang makita niya ang aso sa gilid ng kalsada na nanginginig sa gutom, naramdaman niya ang lungkot nito.

“Hayaan niyo na ako,” malumanay na sagot ni Lola Soling habang pinapahiran ng langis at gamot ang likod ni Tagpi. “May buhay din ‘to. Kung ayaw niyo sa kanya, huwag kayong lumapit.”

Sa loob ng ilang buwan, inalagaan ni Lola Soling si Tagpi. Kahit mabaho at pangit pa rin ito sa paningin ng iba, para kay Lola, si Tagpi ang kanyang best friend. Katabi niya itong matulog, kasabay kumain, at kausap sa hapon.

Isang hapon, habang nagpapahinga si Lola Soling sa kanyang tumba-tumba sa loob ng lumang bahay, biglang nag-iba ang kilos ni Tagpi.

Karaniwan ay tahimik lang ito, pero bigla itong tumayo. Umiikot-ikot. Umaalulong.

AWOOOOO! AWOOOOO!

“Tagpi, anong problema mo?” tanong ni Lola Soling. “Gutom ka ba?”

Pero hindi tumigil si Tagpi. Lumapit ito kay Lola Soling at kinagat ang laylayan ng daster ng matanda. Hinila niya ito palabas.

“Aray! Tagpi! Ano ba?!” saway ni Lola. “Bitawan mo ako!”

Pero hindi bumitaw ang aso. Mas lalo pa itong naging agresibo. Hinila niya nang buong lakas si Lola Soling hanggang sa mapilitan ang matanda na tumayo at maglakad palabas ng pinto dahil muntik na siyang matumba.

Narinig ito ni Aling Myrna sa kabilang bakod.

“Hoy Soling! Ang ingay ng aso mo! Patahimikin mo ‘yan kundi babatuhin ko ‘yan ng tsinelas!” sigaw ni Myrna.

Paglabas na paglabas ni Lola Soling at Tagpi sa kalsada…

Biglang dumagundong ang lupa.

RRRRUUUUUUMMMMMBLE!

Nawalan ng balanse ang lahat. Gumewang ang mga poste ng kuryente. Nagtakbuhan ang mga tao palabas ng kani-kanilang bahay habang sumisigaw ng “LINDOL! LINDOL!”

Tumagal ng halos isang minuto ang pagyanig. Intensity 7.

Nang tumigil ang lindol, napatingin si Lola Soling sa likod niya.

Nanlaki ang kanyang mga mata at napahawak siya sa dibdib.

Ang kanyang lumang bahay—ang mismong pwesto kung saan nakalagay ang kanyang tumba-tumba kanina—ay gumuho nang tuluyan. Bumagsak ang mabigat na kisame at dingding. Kung nandoon pa siya, siguradong durog na siya ngayon.

Nayakap ni Lola Soling si Tagpi. “Iniligtas mo ako… Iniligtas mo ako…”

Umiiyak si Lola Soling habang yakap ang asong puno ng galis.

Si Aling Myrna at ang ibang kapitbahay ay nakatulala. Nakita nila ang lahat. Nakita nila kung paano pilit na hinila ng “kadiri” na aso ang matanda ilang segundo bago bumagsak ang bahay.

Nang mahimasmasan ang lahat, dahan-dahang lumapit si Aling Myrna. May dala itong pandesal.

“Soling…” nanginginig na sabi ni Myrna. “Pasensya na… Pasensya na sa mga sinabi ko.”

Tinignan ni Myrna si Tagpi. Hindi na pandidiri ang nasa mata niya, kundi paghanga.

“Bayani ang aso mo. Kung wala siya… wala ka na.”

Kumalat ang kwento sa buong barangay. Ang asong dating binabato at pandidirihan, ngayon ay dinadalhan na ng pagkain ng mga kapitbahay. May nagbigay ng dog food, may nagbigay ng bagong higaan, at may nag-volunteer na beterinaryo para gamutin nang libre ang galis ni Tagpi.

Hindi man gumanda agad ang balat ni Tagpi, siya naman ang naging pinaka-guwapong aso sa paningin ng lahat dahil sa ganda ng kanyang puso at katapatan kay Lola Soling.