“Pinahiram Ko Lang ang Supercar — Pero Nang Dumating ang Tunay na May-ari, Lumuhod ang Hipag Ko sa Takot”

Tahimik ang sala habang pumapasok ang dalawang pulis.
Ang hangin ay mabigat—parang may sasabog.

“Sinong huling nagmaneho ng sasakyan?” tanong ng pulis.

Lahat ng mata, sabay-sabay na tumingin kay Luna.

“Hindi… hindi ako…” nanginginig niyang sabi.
“Hiniram ko lang… hindi ko alam na ganito ’to…”

Inabot ko ang isang folder sa pulis.

“Nandito po ang kontrata ng rental,” sabi ko nang kalmado.
“Nasa pangalan ko, pero may kondisyon:
Ang sinumang hindi awtorisadong driver ay may pananagutan—criminal at civil.”

Binasa ng pulis.
Lalong pumuti ang mukha ni Luna.

“Ma’am,” sabi ng isa,
“Ang kotse po ay naka-GPS.
Hindi ito nanakaw.”

Napahinto ang mundo.

“Ano?” sabay-sabay nilang tanong.

Pinindot ng pulis ang tablet.

Lumabas ang mapa.

“Nasa isang private warehouse sa Cavite ang sasakyan.
May CCTV footage—
ibinenta ng babae ang kotse sa chop-chop syndicate.”

Parang binagsakan ng langit si Luna.

“HINDI! HINDI TOTOO ’YAN!” sigaw niya.
“Ginawa ko lang ’yon kasi… kasi…”

Hindi na niya natapos.

Lumapit ang pulis at marahang isinabit ang posas sa kamay niya.

“Ma’am Luna Cruz,
inaaresto ka po sa kasong carnapping, estafa, at conspiracy to sell stolen property.”

Napahagulgol siya.

“ATE! TULUNGAN MO AKO!”
“Hindi mo pwedeng pabayaan ang pamilya mo!”

Tumingin ako sa kanya—
unang beses na wala akong kahit anong emosyon.

“Pamilya?” tanong ko.
“Limang taon mo akong tinrato na parang katulong.
Ginamit mo ang alahas ko.
Pinahiya mo ako.
At ngayon, pamilya tayo?”

Tumahimik ang lahat.

Ang biyenan ko, nanginginig ang labi.
Ang asawa ko, namutla.

“Sofia…” mahina niyang sabi.
“Pwede pa nating ayusin ’to…”

Ngumiti ako.
Hindi masaya.
Hindi galit.
Malaya.

“Hindi mo ako pinili noon,” sabi ko.
“Ngayon, pinili ko na ang sarili ko.”

Inabot ko sa pulis ang isa pang papel.

“Ma’am?” tanong nila.

“Divorce papers,” sagot ko.
“Effective today.”

Parang tinamaan ng martilyo ang asawa ko.

“Hindi mo pwedeng gawin ’to bigla!” sigaw niya.

“Matagal ko na ’tong ginawa,” sagot ko.
“Ngayon ko lang isinumite.”

Inilabas si Luna, umiiyak, hinihila ng pulis.
Habang papalayo siya, sumigaw siya ng huli:

“Sofia! Sinira mo ang buhay ko!”

Tumingin ako sa likod niya at mahinang sinabi—

“Hindi, Luna.
Ibinigay ko lang sa’yo ang pagkakataong ipakita kung sino ka talaga.”

Isinara ang pinto.

Tahimik ang bahay.

Huminga ako nang malalim.

Sa wakas,
wala nang sumisigaw.
Wala nang umaabuso.
Wala nang umaasa na tatahimik lang ako.

Kinuha ko ang bag ko.
Lumabas ako ng bahay na iyon—
hindi bilang asawa,
hindi bilang hipag,
kundi bilang babaeng hindi na kailanman magpapagamit muli.

At ang Maserati?

Nabawi.
Walang gasgas.
Walang luha.

Pero ang kapalit—

Isang pamilya ang gumuho
dahil sa isang babaeng akala nila
mananahimik habambuhay.